Share

Tłum. Forum Od-nowa: Ustawa o marketingu

SFS 2008: 486

Opublikowana: 16 czerwca 2008r.

Wydana 5 czerwca 2008r.

Zgodnie z decyzją 1 podjętą przez Riksdag, uchwala się co następuje 2 .

Przepis wstępny

Artykuł 1

Celem ustawy jest działanie na rzecz interesów konsumentów i przedsiębiorców w związku z marketingiem produktów oraz zapobieganie marketingowi, który jest nieuczciwy wobec konsumentów i przedsiębiorców.

Postanowienia dotyczące marketingu znajdują się w:

  • ustawie o lotnictwie cywilnym (1957:297),
  • ustawie o kredycie konsumenckim (1992:830),
  • ustawie o wycieczkach zorganizowanych (1992:1672),
  • ustawie o tytoniu (1993:581),
  • ustawie o alkoholu (1994:1738),
  • ustawie o gwarantowaniu depozytów (1995:1571),
  • ustawie o radiu i telewizji (1996:844),
  • ustawie o obowiązku powiadomienia dotyczącego niektórych operacji finansowych (1996:1006),
  • ustawie o marketingu szkła kryształowego (1996:1118),
  • ustawie o ochronie konsumentów w ramach umowy o podziale czasu (1997:218),
  • ustawie o przekazywaniu płatności w ramach Europejskiego Obszaru Gospodarczego (1999:268),
  • ustawie o ochronie inwestorów (1999:158),
  • ustawie o handlu elektronicznym i innych usługach społeczeństwa informacyjnego (2002:562),
  • ustawie o depozytach przedsiębiorców (2004:299),
  • ustawie o informacji o cenach (2004:347),
  • ustawie o sprzedaży na odległość i obwoźnej (2005:59),
  • ustawie o umowach ubezpieczeniowych (2005:104),
  • ustawie o pośrednictwie ubezpieczeniowym (2005:405), i
  • ustawie o ujawnieniu franczyzy (2006:484).

Zakres ustawy


Artykuł 2

Ustawa ma zastosowanie, gdy przedsiębiorcy wprowadzają na rynek lub starają się nabywać produkty jako część prowadzonej działalności gospodarczej.

Ustawa ma również zastosowanie do transmisji telewizyjnych nadawanych drogą satelitarną objętych ustawą o radiu i telewizji (1996:844).

Ustawa ma również zastosowanie do sytuacji, w których Rzecznik Konsumenta wykonuje swoje obowiązki jako władza kompetentna zgodnie z Rozporządzeniem (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 27 października 2004 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów. 3


Definicje

Artykuł 3

Dla celów niniejszej ustawy następujące terminy mają określone poniżej znaczenie

decyzja transakcyjna : decyzja podejmowana przez konsumenta lub przedsiębiorcę dotycząca tego, czy, jak i na jakich warunkach ma zostać zakupiony produkt, jeżeli ma zostać zapłacona całość lub część ceny zakupu, jeżeli przedmiot ma zostać zatrzymany lub przekazany lub jeżeli prawo umowne związane z produktem ma być wykonane niezależnie od tego, czy konsument lub przedsiębiorca decyduje o dokonaniu transakcji lub powstrzymuje się od podjęcia decyzji,

poczta elektroniczna : zaadresowana lub w inny sposób spersonalizowana wiadomość elektroniczna w postaci tekstu, głosu, dźwięku lub obrazu wysłana za pośrednictwem publicznej sieci komunikacji, która może być przechowywana w sieci lub terminalu odbiorcy, do chwili jej odebrania przez odbiorcę,

dobre praktyki marketingowe : powszechnie akceptowane praktyki lub inne przyjęte normy mające na celu ochronę konsumentów i przedsiębiorców w marketingu produktów,

konsument : osoba fizyczna, która dokonuje transakcji przede wszystkim w celach niezwiązanych z działalnością gospodarczą,

marketing: reklama i inne środki używane w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, które zmierzają do wspierania sprzedaży produktów lub dostępu do nich, włącznie z działaniami, zaniedbaniami lub innymi środkami lub zachowaniami przedsiębiorcy dokonywanymi przed, w trakcie lub po sprzedaży lub dostarczeniu produktów konsumentom lub sprzedawcom.

przedsiębiorca : osoba fizyczna lub prawna, która dokonuje transakcji w celach związanych z własną działalnością gospodarczą,

produkty : towary, usługi, nieruchomości, oferty zatrudnienia i inne artykuły.


Nieuczciwy marketing


Aneks do Dyrektywy


Artykuł 4

Załącznik I do Dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady 4 powinny mieć w Szwecji moc prawną. Rząd opublikował odpowiedni załącznik w Szwedzkim Dzienniku Ustaw.

Przy rozpatrywaniu sprawy zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami Załącznika I do Dyrektywy, zastosowanie ma niniejsza ustawa.

Postanowienia punktów 1-31 Załącznika I do Dyrektywy powinny mieć zastosowanie nawet wtedy, gdy marketing jest skierowany do przedsiębiorców.

Postanowienia punktu 14 Załącznika I do Dyrektywy stosuje się do środków, które zostały zastosowane w przypadku złamania tego punktu, jeżeli środek nie podlega ustawie o loteriach (1994:100).


Dobre praktyki marketingowe


Artykuł 5

Marketing powinien być zgodny z dobrymi praktykami marketingowymi.


Artykuł 6

Marketing, który jest sprzeczny z dobrymi praktykami marketingowymi zgodnie z artykułem 5 jest uznawany za nieuczciwy, jeżeli znacząco wpływa lub prawdopodobnie wpływa na zdolność odbiorcy do podejmowania trafnych decyzji transakcyjnych.


Agresywny marketing


Artykuł 7

Przedsiębiorca nie może korzystać z agresywnego marketingu.

Marketing uważa się za agresywny, jeżeli obejmuje nękanie, przymus, przemoc fizyczną, groźbę lub inne agresywne formy wywierania presji.

Agresywny marketing uważa się za nieuczciwy, jeżeli znacząco wpływa lub prawdopodobnie wpływa na zdolność odbiorcy do podejmowania trafnych decyzji transakcyjnych.

Agresywny marketing, tak jak określony w punktach 24-31 Załącznika I do Dyrektywy 2005/29/WE, powinien zawsze być uważany za nieuczciwy.


Marketing wprowadzający w błąd


Artykuł 8

Marketing, który wprowadza w błąd zgodnie z którymikolwiek postanowieniami artykułów 9, 10 lub 12-17 uważa się za nieuczciwy, jeżeli wpływa lub prawdopodobnie wpływa na zdolność odbiory do podejmowania trafnych decyzji transakcyjnych.

Marketing wprowadzający w błąd, tak jak określony w punktach 1-23 Załącznika I do Dyrektywy 2005/29/WE zawsze musi być uznany za nieuczciwy.


Identyfikacja reklam

Artykuł 9

Każdy marketing powinien być sformułowany i przedstawiony w taki sposób, aby było jasne, że chodzi o marketing.

Należy również wyraźnie wskazać podmiot odpowiedzialny za marketing. Jednakże nie dotyczy to przedstawień , których jedynym celem jest zwrócenie uwagi na następujące po nich przedstawienia.


Zakaz marketingu wprowadzającego w błąd

Artykuł 10

W czasie trwania działań marketingowych przedsiębiorca nie może wygłaszać jakichkolwiek nieprawdziwych oświadczeń lub innych przedstawień, które wprowadzają w błąd w odniesieniu do jego własnej lub cudzej działalności gospodarczej.

Ustęp pierwszy stosuje się do przedstawień, które dotyczą: 1. istnienia produktu, jego charakteru, ilości, jakości i innych wyróżniających się cech, 2. pochodzenia produktu, zastosowań i ryzyka, takiego jak wpływ na zdrowie lub środowisko, 3. obsługi klienta, obsługi reklamacji oraz metod lub dat produkcji lub dostarczenia produktu, 4. ceny produktu, podstawy kalkulacji ceny, szczególnej korzyści cenowej i warunków płatności, 5. kwalifikacji, pozycji rynkowej, zobowiązań, znaków handlowych, wyróżniających się symboli lub innych praw tego lub innego przedsiębiorcy, 6. nagród lub wyróżnień przyznanych przedsiębiorcy, 7. warunków dostarczenia produktu, 8. zapotrzebowania na usługi, części zamienne, wymiany lub naprawy, 9. zobowiązania przedsiębiorcy do przestrzegania kodeksów postępowania, oraz 10. praw konsumenta wynikających z prawa lub innych regulacji.

Ponadto, przedsiębiorca nie może pominąć istotnych informacji, kiedy prowadzi marketing własnej lub cudzej działalności gospodarczej. Wprowadzające w błąd pominięcie odnosi się także do przypadków, gdy istotne informacje podane są w sposób niejasny, niezrozumiały, dwuznaczny lub w inny niewłaściwy sposób.

Ograniczenia w środkach komunikacji, itp.

Artykuł 11

Przy ustalaniu, czy przedstawienie wprowadza w błąd zgodnie z artykułem 10, ustęp trzeci, mogą być brane pod uwagę ograniczenia w czasie i wymiarze wykorzystanych środków komunikacji, jak również inne środki wykorzystane przez przedsiębiorcę do przekazania informacji w jakiś inny sposób.

Zaproszenie do zakupu

Artykuł 12

Marketing wprowadza w błąd, jeżeli w przedstawieniu przedsiębiorca oferuje konsumentom specyficzny produkt z ustaloną ceną bez jasnego przedstawienia następujących istotnych informacji:

  1. wyróżniających się cech produktu w zakresie odpowiednim do środka przekazu i produktu,
  2. ceny i ceny jednostkowej wyrażonej w sposób określony w artykułach 7-10 ustawy o informacji cenowej (2004:347),
  3. tożsamości lub adresu przedsiębiorcy,
  4. terminów i warunków płatności, dostawy, wykonania i rozpatrywania skarg, jeżeli te odbiegają od normalnych praktyk dla branży lub dla danego produktu,
  5. informacji dotyczących prawa do rezygnacji lub prawa do anulowania zakupu, która musi być zgodnie z prawem dostarczona konsumentom.

Marketing wprowadza też w błąd, jeżeli w przedstawieniu przedsiębiorca oferuje konsumentom szereg specyficznych produktów ze wskazaniem ceny łącznej, bez oferty zawierającej istotną informację zgodnie z punktami 1-5 ustępu pierwszego.

Wielkość opakowania wprowadzająca w błąd

Artykuł 13

Przedsiębiorca nie może w trakcie prowadzenia marketingu wykorzystywać opakowania, które, poprzez jego rozmiary lub inne aspekty wyglądu zewnętrznego, wprowadzają w błąd co do ilości, wielkości lub formy produktu.

Kopie wprowadzające w błąd

Artykuł 14

Przedsiębiorca nie może w trakcie prowadzenia marketingu wykorzystywać kopii wprowadzających w błąd, ponieważ łatwo można je pomylić z innym znanym przedsiębiorcą i charakterystycznymi produktami. Nie odnosi się to jednakże do kopii, których konstrukcja przede wszystkim ma na celu oddawanie funkcjonalności produktu.

Wyprzedaż z powodu upadłości ( Konkursutförsäljningar)

Artykuł 15

Przedsiębiorca w trakcie prowadzenia marketingu może tylko wtedy używać wyrażenia „upadłość”, samodzielnie lub w połączeniu z innym wyrażeniem, jeżeli produkty oferowane są na sprzedaż przez majątek w stanie likwidacji/upadłości lub w jego imieniu.

Wyprzedaż ( Utförsäljningar)

Artykuł 16

Przedsiębiorca w trakcie prowadzenia marketingu produktów może używać wyrażeń „ostateczna sprzedaż”, „wyprzedaż” lub innego wyrażenia o równoważnym znaczeniu tylko wtedy, jeżeli

  1. odnosi się do ostatecznej sprzedaży wszystkich zapasów przedsiębiorcy lub jasno określonej ich części,
  2. sprzedaż ma miejsce w ograniczonym okresie czasu, a
  3. ceny są znacząco niższe niż zwykłe ceny tego przedsiębiorcy dla odpowiednich produktów.

Sprzedaż po obniżonych cenach (Realisationer)

Artykuł 17

Przedsiębiorca w trakcie prowadzenia marketingu produktów może używać wyrażeń „sprzedaż po obniżonych cenach” lub innego wyrażenia o równoważnym znaczeniu tylko wtedy, jeżeli

  1. oferowane na sprzedaż produkty tworzą część zwykłego asortymentu przedsiębiorcy,
  2. sprzedaż ma miejsce w ograniczonym okresie czasu, a
  3. ceny są znacząco niższe niż zwykłe ceny tego przedsiębiorcy dla odpowiednich produktów.


Reklama porównawcza

Artykuł 18

Przedsiębiorca może w swoich reklamach bezpośrednio lub pośrednio odwoływać się do innego przedsiębiorcy lub produktów takiego przedsiębiorcy tylko wtedy, gdy porównanie

  1. nie wprowadza w błąd,
  2. odwołuje się do produktów spełniających te same potrzeby lub przeznaczonych do tego samego celu,
  3. w sposób obiektywny odwołuje się do zasadniczych, istotnych, możliwych do zweryfikowania i wyróżniających się cech tych produktów,
  4. nie powoduje zamieszania pomiędzy danym przedsiębiorcą a innym przedsiębiorcą lub pomiędzy ich produktami, znakami towarowymi, nazwami handlowymi lub innymi wyróżniającymi się znakami,
  5. nie dyskredytuje ani nie oczernia działalności prowadzonej przez innego przedsiębiorcę, okoliczności, produktów, znaków towarowych, nazwy handlowej lub innych wyróżniających się znaków,
  6. w odniesieniu do towarów posiadających oznaczenie pochodzenia, odnosi się zawsze do towarów o tym samym oznaczeniu,
  7. nie korzysta w sposób nieuczciwy z renomy związanej ze znakiem towarowym innego przedsiębiorcy, nazwą handlową lub innych wyróżniających się znaków lub oznaczeń miejsca pochodzenia towarów, i
  8. nie przedstawia produktu jako imitacji lub kopii produktu, którego znak towarowy lub nazwa handlowa jest chroniona.

Niechciane reklamy


Artykuł 19

Przedsiębiorca może w trakcie prowadzenia marketingu kierowanego do osoby fizycznej używać poczty elektronicznej, telefaksu lub automatycznego urządzenia telefonicznego lub innego podobnego automatycznego systemu komunikacji indywidualnej, które nie jest obsługiwane przez osobę, tylko jeżeli ta osoba fizyczna z wyprzedzeniem wyraziła na to zgodę

W sytuacji, kiedy przedsiębiorca pozyskał dane osoby fizycznej dotyczące jej adresu elektronicznego dla poczty elektronicznej, w związku ze sprzedażą produktu tej osobie, wymogu zgody na podstawie ustępu pierwszego nie stosuje się, jeżeli:

  1. ta osoba fizyczna nie zgłosiła sprzeciwu wobec użycia jej adresu elektronicznego do celów marketingowych za pomocą poczty elektronicznej,
  2. marketing ten odnosi się do produktów własnych przedsiębiorcy i
  3. ta osoba fizyczna ma jasną i wyraźną możliwość wyrażenia sprzeciwu, w sposób prosty i bez opłaty, wobec wykorzystywania takich danych do celów marketingowych, gdyż są one zebrane i połączone z każdą kolejną komunikacją marketingową.

Artykuł 20

W marketingu prowadzonym za pomocą poczty elektronicznej wiadomość powinna zawsze zawierać poprawny adres, na który odbiorca będzie mógł wysłać żądanie zaprzestania prowadzenia marketingu wobec jego osoby. Odnosi się to również do marketingu kierowanego do osób prawnych.


Artykuł 21

Przedsiębiorca może korzystać z innych metod komunikacji indywidualnej na odległość niż te, o których mowa w artykule 19, chyba że ta osoba fizyczna wyraźnie sprzeciwiła się wykorzystaniu takich metod.


Informacje o gwarancji


Artykuł 22

Przedsiębiorca, który w trakcie prowadzenia marketingu oferuje wzięcie odpowiedzialności za produkt, jego część lub inną cechę produktu na określony czas w drodze gwarancji lub podobnej, powinien w trakcie sprzedaży zapewnić nabywcy jasną informację dotyczącą treści tego zobowiązania oraz informacji niezbędnych do umożliwienia nabywcy wysunięcia na tej podstawie roszczenia.

Zobowiązanie i informacja powinna być dostępna dla nabywcy w dokumencie lub w innej możliwej do odczytu i trwałej formie.


Zakazy i nakazy

 

Zakaz określonego marketingu

Artykuł 23

Przedsiębiorcy, którego marketing wprowadza w błąd, można zakazać dalszego prowadzenia tej lub innych podobnych praktyk.

Zakaz przewidziany w ustępie pierwszym może zostać również wydany wobec: 1. pracownika przedsiębiorcy, 2. innej osoby działającej w jego imieniu, i 3. innej osoby, która w inny sposób istotnie przyczyniła się do prowadzenia danego marketingu.

Nakaz zapewnienia informacji


Artykuł 24

Przedsiębiorca, który w trakcie prowadzenia marketingu zaniedbuje zapewnienia istotnych informacji, może zostać zobowiązany do przekazania takich informacji.

Taki nakaz może zostać wydany wobec: 1. pracownika przedsiębiorcy, i 2. innej osoby działającej w jego imieniu.

Nakaz wynikający z ustępu pierwszego może zawierać obowiązek zapewnienia informacji: 1. w reklamach lub innych przedstawieniach, które przedsiębiorca wykorzystuje w trakcie prowadzenia marketingu, 2. poprzez oznaczanie towarów lub w inny sposób w punkcie sprzedaży, lub 3. w określonej formie konsumentom, którzy tego zażądają.


Nakaz zapewnienia pomocy technicznej


Artykuł 25

Świadczący usługi na podstawie ustawy o handlu elektronicznym i usługach społeczeństwa informacyjnego (2002:562), który z naruszeniem artykułu 10 tej ustawy nie zapewnia takiej pomocy technicznej, o której mowa w tym przepisie, może otrzymać nakaz zapewnienia takiej pomocy.


Warunkowa kara finansowa


Artykuł 26

Zakaz na podstawie artykułu 23 lub nakaz na podstawie artykułu 24 lub 25 powinien być przedmiotem warunkowej kary finansowej, chyba że są szczególne powody do uznania tego za zbędne.

Nakazy tymczasowe


Artykuł 27

Sąd może postanowić, że zakaz na podstawie artykułu 23 lub nakaz zgodnie z artykułem 24 lub 25 powinien mieć zastosowanie, aż do odwołania, jeżeli

  1. wnioskodawca wskazuje prawdopodobną przyczynę swojego roszczenia, i
  2. można spodziewać się w uzasadniony sposób, że pozwany, poprzez podjęcie lub poprzez zaniechanie podjęcia określonego działania, może obniżyć skuteczność zakazu lub nakazu.

Postanowienia rozdziału 15, artykuł 5, paragrafów dwa do cztery oraz artykułów 6 i 8 Kodeksu postępowania sądowego mają zastosowanie do nakazów przewidzianych w ustępie pierwszym. Decyzja może zostać wdrożona ze skutkiem natychmiastowym.


Nakazy i zalecenia

Artykuł 28

W sprawach o małym znaczeniu, Rzecznik Konsumenta może wydać nakazy i zalecenia dotyczące:

  1. zakazów, o których mowa w artykule 23 (zalecenia),
  2. nakazów, o których mowa w artykule 24 (nakazy informacji), lub
  3. nakazów, o których mowa w artykule 25.

Nakaz lub zalecenia powinny być przedmiotem warunkowej kary finansowej.

W celu nabrania skuteczności, przedsiębiorca musi zaakceptować nakaz lub zalecenie niezwłocznie lub w określonym terminie. Jeżeli nakaz został zaakceptowany, ma zastosowanie jako ostateczny i niepodlegający apelacji wyrok.

Akceptacja po określonym terminie nie jest ważna.


Opłata za zakłócenie rynku


Podstawa do nałożenia opłaty


Artykuł 29

Przedsiębiorca może otrzymać nakaz uiszczenia specjalnej opłaty (opłata za zakłócenie rynku), jeżeli przedsiębiorca lub osoba działająca w jego imieniu umyślnie lub przez niestaranność narusza

  • artykuł 7,
  • artykuł 8 i jakiekolwiek z postanowień artykułów 9, 10, 12-17,
  • artykuł 18,
  • artykuł 20, lub
  • jakiekolwiek z postanowień Załącznika I do Dyrektywy 2005/29/WE.

To samo dotyczy przypadku, gdy przedsiębiorca umyślnie lub przez niestaranność naruszy jakiekolwiek z postanowień

  • artykułu 14, ustęp pierwszy, punkt 2 lub 3 lub artykuł 14a, ustęp pierwszy, punkt 2 lub 3 ustawy o tytoniu (1993:581),
  • rozdziału 4, artykułu 10 ustawy o alkoholu (1994:1738),
  • rozdziału 7, artykułu 3, 4 lub 10, ustęp pierwszy ustawy o radiu i telewizji (1996:844),
  • artykułu 11 ustawy o gwarantowaniu depozytów (1995:1571) lub artykułu 8 ustawy o depozytach przedsiębiorców (2004:299), jeżeli chodzi o ofertę, która nie jest kierowana jedynie do innych osób niż konsumenci.

Postanowienia ustępu pierwszego i drugiego stosuje się również do przedsiębiorcy, który umyślnie lub przez niestaranność istotnie przyczynia się do powstania naruszenia.

Opłata przypada państwu.


Artykuł 30

Opłata za zakłócenie rynku nie może zostać nałożona na osobę za naruszenie zakazu lub niezastosowanie się do wydanego nakazu, który jest przedmiotem warunkowej kary finansowej na podstawie niniejszej ustawy.


Kwota opłaty


Artykuł 31

Opłata za zakłócenie rynku powinna być ustalona na nie mniej niż pięć tysięcy koron i nie więcej niż pięć milionów koron.

Opłata nie może przekroczyć dziesięciu procent rocznego obrotu przedsiębiorcy.

Roczny obrót dotyczy roku bezpośredniego poprzedzającego rok finansowy.

Jeżeli naruszenie nastąpiło w pierwszym roku działalności przedsiębiorcy lub jeżeli informacja dotycząca rocznego obrotu jest niedostępna lub niekompletna, roczne obroty mogą być oszacowane.

Jeżeli skarga została skierowana przeciwko kilku przedsiębiorcom, opłata powinna zostać określona oddzielenie dla każdego z nich.


Artykuł 32

Przy ustalaniu opłaty za zakłócenie rynku szczególna szczególną uwagę należy poświęcić randze i okresowi trwania naruszenia.

W sprawach o małym znaczeniu opłat za zakłócenie rynku nie nakłada się. Opłata może zostać uchylona, jeżeli istnieją ku temu wyjątkowe powody.


Uiszczenie opłaty


Artykuł 33

Opłata za zakłócenie rynku powinna zostać wpłacona na rzecz Agencji Usług Prawnych, Finansowych i Administracyjnych w terminie trzydziestu dni od kiedy wyrok staje się ostateczny i nie podlega apelacji, lub dłuższego okresu określonego w wyroku.

Jeżeli opłata nie została wpłacona w terminie określonym w ustępie pierwszym, Agencja Usług Prawnych, Finansowych i Administracyjnych przekazuje nieuiszczoną opłatę do pobrania. Postanowienia dotyczące poboru zawiera ustawa o poborze długów na rzecz państwa (1993:891).


Ograniczenie ustawowe


Artykuł 34

Opłata za zakłócenie rynku może zostać nałożona tylko wtedy, jeżeli wezwanie zostało doręczone stronie, wobec której kierowane jest roszczenie, w terminie pięciu lat od ustania naruszenia.


Artykuł 35

Opłata za zakłócenie rynku wygasa, jeżeli nie została wyegzekwowana w terminie pięciu lat od momentu, w którym stała się ostateczna i nie podlegająca apelacji.


Zajęcie majątku


Artykuł 36

W celu zabezpieczenia roszczenia odnoszącego się do opłaty za zakłócenie rynku, sąd może nakazać zajęcie majątku. W takim przypadku stosuje się postanowienia rozdziału 15 Kodeksu postępowania sądowego dotyczące zajęcia majątku w celu zabezpieczenia roszczenia.


Odszkodowanie


Artykuł 37

Każdy, kto umyślnie lub przez niestaranność narusza wydany zakaz lub nakaz przewidziany w artykule 23, 24 lub 25, lub artykule 7, artykule 8 lub którymkolwiek postanowieniu artykułu 9, 10, 12-17, lub którymkolwiek postanowieniu artykułów 18-22 lub którymkolwiek punkcie Załącznika I do Dyrektywy 2005/29/WE, powinien zrekompensować każdemu konsumentowi lub innemu przedsiębiorcy jakiekolwiek straty poniesione przez naruszenie.

Ustalając kompensatę dla przedsiębiorcy, bierze się również pod uwagę inne czynniki niż finansowe.


Artykuł 38

Prawo do odszkodowania zostanie utracone, jeżeli powództwo nie zostanie wniesione w terminie pięciu lat od wystąpienia szkody.


Usunięcie itp. przedstawień wprowadzających w błąd


Artykuł 39

W przypadku naruszenia zakazu będącego przedmiotem warunkowej kary finansowej na podstawie artykułu 23 lub postanowień artykułu 9, 10, 12-17 lub artykułu 18 lub któregokolwiek z punktów 1-23 Załącznika I do Dyrektywy 2005/29/WE, sąd może tam, gdzie jest to uzasadnione, nakazać, aby wprowadzające w błąd przedstawienia artykułów, opakowań, druków, dokumentów przedsiębiorstwa lub podobne, zostały usunięte lub zmienione w taki sposób, aby dłużej nie wprowadzały w błąd. Jeżeli cel ten nie może zostać osiągnięty przy pomocy innych środków, sąd może nakazać zniszczenie własności.

Środki bezpieczeństwa


Artykuł 40

Jeżeli wnioskodawca przedstawi prawdopodobną przyczynę przyjęcia wniosku zgodnie z artykułem 39 oraz można spodziewać się, że pozwany, poprzez podjęcie lub poprzez zaniechanie podjęcia określonego działania, zmniejszy skuteczność nakazu usunięcia, sąd może zdecydować o zastosowaniu odpowiednich środków aż do odwołania. Postanowienia rozdziału 15, artykuł 3, ustęp drugi, artykuł 5, ustępy drugi do czwartego oraz artykuły 6 i 8 Kodeksu postępowania sądowego stosuje się do takich środków. Decyzja może zostać wykonana ze skutkiem natychmiastowym.

Jeżeli roszczenie jest przedstawiane zgodnie z artykułem 39 w sprawie dotyczącej nałożenia warunkowej kary finansowej na podstawie niniejszej ustawy, zamiast postanowień ustępu pierwszego może zostać zajęta własność. W takim przypadku stosuje się przepisy rozdziału 27 Kodeksu postępowania sądowego dotyczące zajęcia w sprawach karnych. Decyzja może zostać wykonana ze skutkiem natychmiastowym.


Artykuł 41

Nakazy dotyczące usunięcia przedstawień wprowadzających w błąd, zgodnie z artykułem 39 i nakazami dotyczącymi środków bezpieczeństwa zgodnie z artykułem 40 powinny zostać wydane na żądanie wnioskującego do sądu, gdzie toczą się postępowania dotyczące wniosku o zakaz zgodnie z artykułem 23, opłaty za zakłócenie rynku zgodnie z artykułem 29 lub odszkodowań zgodnie z artykułem 37.

Decyzje o usunięciu przedstawień z powodu naruszenia zakazu będące przedmiotem warunkowej kary finansowej zgodnie z artykułami 23 i 26 mogą zostać wydane na wniosek strony do sądu, gdzie toczą się postępowania dotyczące nałożenia warunkowej kary finansowej.

Obowiązek przekazania informacji itp.


Artykuł 42

Na żądanie Rzecznika Konsumenta: 1. każda strona, do której skierowane zostanie żądanie, powinna wydać oświadczenie i dostarczyć niezbędnych informacji w postępowaniach dotyczących stosowania niniejszej ustawy, 2. przedsiębiorca powinien dostarczyć takich dokumentów, próbek towarów i tym podobnych, które mogą mieć znaczenie do dochodzenia w sprawie, gdzie można przyjąć, że kwestią jest zakaz lub nakaz zgodnie z artykułami 23, 24 lub 25.


Artykuł 43

Każda osoba, która jest przedmiotem zakazu lub nakazu zgodnie z artykułem 23, 24 lub 25 jest zobowiązana, na żądanie Rzecznika Konsumenta, dostarczyć informacji, dokumentacji, próbek towarów i tym podobnych, niezbędnych do zweryfikowania, czy zakaz lub nakaz jest przestrzegany.


Artykuł 44

Jeżeli jest to niezbędne dla nadzoru w sprawie, o której mowa w artykule 42, punkt 2 lub artykule 43, Rzecznik Konsumenta może zażądać od przedsiębiorcy, aby udostępnił siedzibę lub odpowiednie pomieszczenia, z wyłączeniem mieszkań, gdzie wykonywana jest działalność gospodarcza.


Artykuł 45

W przypadku nieprzestrzegania żądania zgodnie z artykułem 42, 43 lub 44, Rzecznik Konsumenta może nakazać osobie, której dotyczy sprawa, wypełnienie jej zobowiązań, pod groźbą warunkowej kary finansowej.


Artykuł 46

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Rzecznik Konsumenta może wypłacić kompensację za próbki i tym podobne, o których mowa w artykułach 42 i 43.

Rząd lub agencja wyznaczona przez Rząd może wydać regulacje dotyczące zobowiązania przedsiębiorcy do zwrotu Rzecznikowi Konsumenta kosztów poniesionych na pobranie i badanie próbek w przypadkach, o których mowa w artykule 43.


Gdzie i przez kogo mogą być inicjowane postępowania


Zakazy i nakazy


Artykuł 47

Postępowania w sprawie zakazu lub nakazu zgodnie z artykułem 23, 24 lub 25 mogą być wnoszone do Sądu Gospodarczego . Jednakże jeżeli ten sam wnioskujący, lub inny wnioskujący w porozumieniu z tym wnioskującym rozpocznie równoległe postępowania dotyczące opłaty za zakłócenie rynku zgodnie z artykułem 29 lub odszkodowania zgodnie z artykułem 37 w odniesieniu do danego marketingu, postępowania dotyczące zakazu lub nakazu powinny być wnoszone do Sądu Okręgowego Sztokholmu.

Postępowania w odniesieniu do zakazu lub nakazu mogą być wnoszone przez: 1. Rzecznika Konsumenta, 2. przedsiębiorcę, na którego oddziałuje dany marketing, lub 3. grupę konsumentów, przedsiębiorców lub pracowników.

Nakaz tymczasowy zgodnie z artykułem 27 powinien być wydany przez sąd, gdzie toczą się postępowania zgodnie z ustępem pierwszym.


Opłata za zakłócenie rynku


Artykuł 48

Postępowania w sprawie opłaty za zakłócenie rynku zgodnie z artykułem 29 powinny być wnoszone do Sądu Okręgowego Sztokholmu przez Rzecznika Konsumenta.

Jeżeli Rzecznik Konsumenta w konkretnym przypadku decyduje się nie rozpoczynać postępowania dotyczącego nałożenia opłaty za zakłócenie rynku, dany przedsiębiorca, na którego oddziałuje dany marketing lub grupa przedsiębiorców mogą wnosić takie postępowania.

Nakaz zajęcia majątku zgodnie z artykułem 36 powinien być wydany przez sąd, gdzie toczą się postępowania dotyczące opłaty za zakłócenie rynku. Jeżeli postępowanie nie zostało jeszcze wniesione, stosuje się postanowienia ustępu pierwszego dotyczące sądu właściwej jurysdykcji.


Nałożenie warunkowej kary finansowej


Artykuł 49

Postępowania w sprawie nałożenia warunkowej kary finansowej, którą nakazano zgodnie z niniejszą ustawą, powinny być wniesione do sądu okręgowego, który jest właściwy zgodnie z rozdziałem 10 Kodeksu postępowania sądowego. Takie postępowania mogą zawsze być wszczęte przez Sąd Okręgowy Sztokholmu.

Postępowania mogą być wnoszone przez osobę, która wnioskowała o warunkową karę finansową oraz przez Rzecznika Konsumenta.


Odszkodowania


Artykuł 50

Postępowania w sprawach o odszkodowanie zgodnie z artykułem 57 powinny być wnoszone do Sądu Okręgowego Sztokholmu. Takie postępowania mogą być również wnoszone do sądu okręgowego, który jest właściwy zgodnie z rozdziałem 10 Kodeksu postępowania sądowego.


Odwołania


Artykuł 51

Decyzje Rzecznika Konsumentów zgodnie z artykułami 42-44 i odnoszące się do nich nakazy będące przedmiotem warunkowej kary finansowej po takich żądaniach mogą zostać zaskarżone do Sądu Okręgowego Sztokholmu.

Odnosi się to również do decyzji o kompensacji zgodnie z artykułem 46 lub zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie tego artykułu.


Artykuł 52

Od wyroków i decyzji sądu okręgowego w przypadkach i sprawach zgodnie z niniejszą ustawą, przysługuje odwołanie do Sądu Gospodarczego. Jednakże od wyroków i decyzji w przypadkach dotyczących nałożenia warunkowych kar finansowych nakazanych zgodnie z niniejszą ustawą, przysługuje odwołanie do sądu apelacyjnego stosownie do postanowień ustawy o warunkowych karach finansowych (1985:206).

Od decyzji w trakcie postępowań w sprawach, o których mowa w artykule 27 i artykule 40, ustęp pierwszy, można odwoływać się oddzielnie. Decyzje w postępowaniach załatwianych przez Sąd Gospodarczy uważa się za dotyczące środków zgodnie z rozdziałem 15 Kodeksu postępowania sądowego.


Moc prawna


Artykuł 53

Wyrok, w którym kwestią jest zakaz na podstawie artykułu 23 lub nakaz zgodnie z artykułami 24 i 25, powinien być przeszkodą do inicjowania nowego postępowania na podstawie artykułów 23, 24 lub 25 w odniesieniu do danego marketingu. Jednakże taki wyrok nie uniemożliwia ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy w rezultacie zmiany okoliczności.

Skład sądu itp.


Artykuł 54

Na głównej rozprawie w sprawie na podstawie niniejszej ustawy, Sąd Okręgowy Sztokholmu powinien składać się z czterech członków, spośród których dwóch posiada przygotowanie sędziowskie, a dwóch to eksperci finansowi. Jeden sędzia spośród dwóch posiadających przygotowanie sędziowskie powinien być przewodniczącym składu sędziowskiego.

Jeżeli, po rozpoczęciu głównej rozprawy, jednemu z członków nie wolno w niej uczestniczyć, skład sędziowski jest mimo to kompetentny.

O ile artykuł 55 nie stanowi inaczej, sąd okręgowy powinien składać się z jednego dyplomowanego sędziego:

  1. na głównych rozprawach w sprawach, o których mowa w rozdziale 1, artykuł 3a, ustępy drugi i trzeci Kodeksu postępowania sądowego,
  2. w rozstrzyganiu spraw bez głównej rozprawy, i
  3. w postępowaniach, które nie odbywają się na głównej rozprawie.

W sprawach, o których mowa w ustępie trzecim, ekspert finansowy może być również członkiem sądu okręgowego.


Artykuł 55

Rozstrzygając sprawy bez głównej rozprawy oraz rozważając kwestie, które są częścią postępowań, Sąd Okręgowy Sztokholmu może działać w składzie określonym w artykule 54, ustęp pierwszy, jeżeli istnieją szczególne powody dotyczące charakteru przypadku lub sprawy.


Artykuł 56

W sprawach, które dotyczą jedynie odszkodowania na podstawie artykułu 37, Sąd Okręgowy Sztokholmu może działać w składzie, jaki wynika z rozdziału 1, artykuł 3a, 3c i 3d Kodeksu postępowania sądowego.


Artykuł 57

W postępowaniach dotyczących spraw, o których mowa w artykule 51, Sąd Okręgowy Sztokholmu powinien składać się z jednego dyplomowanego sędziego albo jednego dyplomowanego sędziego oraz jednego eksperta finansowego. Jednakże, jeżeli są szczególne powody w odniesieniu do charakteru sprawy, sąd okręgowy może działać w składzie określonym w artykule 54, ustęp pierwszy.


Artykuł 58

Rząd powołuje na czas określony osoby, które będą pełnić rolę ekspertów finansowych zgodnie z artykułem 54. Jeżeli zaistnieją okoliczności, w których ekspert finansowy uczestniczy w rozpatrywaniu przypadku lub sprawy, a powołanie przestaje obowiązywać, powołanie jest traktowane jako ważne dla bieżącego przypadku lub sprawy.

Osoba, który ma pełnić funkcję eksperta finansowego, powinna być obywatelem szwedzkim oraz nie może być pomniejszym lub niespłaconym bankrutem lub posiadać kuratora wyznaczonego przez sąd na podstawie rozdziału 11, artykuł 7 Kodeksu o dzieciach i rodzicach.


Przepisy proceduralne


Postępowanie rozpatrywane przez Sądem Okręgowym Sztokholmu i Sądem Gospodarczym


Artykuł 59

O ile niniejsza ustawa nie stanowi inaczej, postanowienia Kodeksu postępowania sądowego dotyczące spraw cywilnych, w których pozasądowe rozstrzyganie sprawy nie jest dozwolone, powinny stosować się do spraw zakazów i nakazów na podstawie artykułów 23, 24 lub 25 oraz spraw dotyczących opłaty za zakłócenie rynku na podstawie artykułu 29.

W sprawach dotyczących odszkodowań na podstawie artykułu 37 mają zastosowanie postanowienia Kodeksu postępowania sądowego dotyczące spraw cywilnych, w których pozasądowe rozstrzyganie spraw jest dozwolone.

W sprawach, o których mowa w artykule 51, ma zastosowanie ustawa o badaniu spraw niespornych (1996:242), chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej.


Artykuł 60

Jeżeli Sąd Gospodarczy rozpatruje przypadki i sprawy w postępowaniu odwoławczym na podstawie artykułu 52, postanowienia rozdziałów 49, 50 i 52 Kodeksu postępowania sądowego i artykuł 39, ustęp pierwszy ustawy o sprawach niespornych (1996:242) dotyczące sądu apelacyjnego stosuje się do Sądu Gospodarczego. Jednakże prawo do odwołania nie jest wymagane dla Sądu Gospodarczego, aby mógł zbadać decyzję sądu okręgowego.

Artykuł 61

Jeżeli postępowania na podstawie tej ustawy wnoszone są przez osobę inną niż Rzecznik Konsumenta, sąd winien powiadomić Rzecznika Konsumenta o postępowaniach.

Jeżeli wnoszone są postępowania dotyczące opłaty za zakłócenie rynku lub odszkodowań, sąd okręgowy powinien powiadomić Sąd Gospodarczy o postępowaniach.


Postanowienia proceduralne


Połączenie


Artykuł 62

Postępowania w sprawach o odszkodowania na podstawie artykułu 37 sąd okręgowy może połączyć z innymi postępowaniami prowadzonymi na podstawie niniejszej ustawy.


Interwencja


Artykuł 63

W postępowaniach dotyczących zakazów lub nakazów zgodnie z artykułami 23, 24 lub 25, osoba uprawniona do podejmowania działań prawnych zgodnie z artykułem 47, ustęp drugi ma prawo do udziału w postępowaniach jako osoba interweniująca zgodnie z rozdziałem 14 Kodeksu postępowania administracyjnego.


Koszty sądowe


Artykuł 64

W postępowaniach na podstawie niniejszej ustawy, rozdział 18 Kodeksu postępowania sądowego stosuje się w odniesieniu do kosztów sądowych. Jednakże, postanowienia rozdziału 18, artykuł 16 Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w przypadku zakazów i nakazów zgodnie z artykułami 23, 24 lub 25. W takich postępowania sąd może ustalić, że każda ze stron powinna ponieść własne koszty sądowe.


Nieobecność


Artykuł 65

Postanowienia Kodeksu postępowania sądowego dotyczące prokuratorów stosuje się do Rzecznika Konsumenta jako strony w przypadkach i sprawach zgodnie z niniejszym aktem, w odniesieniu do nakazów kierowanych do strony i stron nieobecnych.


Inne postanowienia


Artykuł 66

Rząd może w odniesieniu do obcego państwa określić, co następuje.

W przypadku towarów opatrzonych nieprawidłowym lub wprowadzającym w błąd oznaczeniem pochodzenia, w którym określono, że towary, bezpośrednio lub pośrednio, zostały wyprodukowane lub wytworzone w obcym państwie, regionie lub miejscu tego państwa, mogą być podjęte działania zgodnie z artykułem 39 w innych przypadkach, niż odnosi się do nich przepis. Jednakże nie ma to zastosowania, jeżeli oznaczenie stosownie do praktyki handlowej służy do wskazania charakteru towarów lub jeżeli towarzyszy mu jasne oświadczenie, że towary nie zostały wyprodukowane lub wytworzone w tym państwie lub miejscu, o którym mowa.

Postępowania dotyczące środków zgodnie z ustępem drugim powinny być wnoszone do Sądu Okręgowego Sztokholmu przez Rzecznika Konsumenta lub jeżeli Rzecznik Konsumenta nie zdecydował się na wniesienie postępowania, przez inną osobę, które prowadzi działalność gospodarczą w zakresie towarów o tym samym charakterze, co towary, których dotyczą postępowania.

  1. Niniejsza ustawa wchodzi w życie 1 lipca 2008 i w tym czasie przestaje obowiązywać ustawa o marketingu (1995:450), a ustawa o zmianie ustawy o marketingu (2005:706) zostaje uchylona.
  2. Postanowienia artykułów 4-22 i 29-36 stosuje się również do działań marketingowych, które rozpoczęły się przed wejściem w życie niniejszej ustawy, chyba że środki były dozwolone na mocy starych przepisów.
  3. Zakazy i nakazy oraz zalecenia, a także nakazy informacji wydane na podstawie starych przepisów mają w dalszym ciągu zastosowanie.
  4. Postanowienia dotyczące odszkodowań w artykule 49 ustawy o marketingu (1995:450) mają w dalszym ciągu zastosowanie do naruszeń popełnionych przed wejściem w życie nowej ustawy.
  5. Postanowienia artykułu 49 stosuje się również w odniesieniu do nakładania warunkowej kary finansowej zgodnie z ustawą o marketingu (1995:450).


W imieniu Rządu

FREDRIK REINFELDT NYAMKO SABUNI

(Minister Integracji i Równouprawnienia)

1 Projekt rządowy 2007/08:115, Raport 2007/08: CU21, Zawiadomienie Riksdag 2007/08:222.
2 Zgodnie z Dyrektywą 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006r. dotyczącą reklamy wprowadzającej w błąd i porównawczej (Dz.U. L 376, 27.12.2006, str. 21, Celex 32006L0114), Dyrektywą 89/552/EWG Rady z dnia 3 października 1989r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, 17.10.1989, str. 23, Celex 389L0662), Dyrektywą 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (Dz.U. L 144 z 4.6.1997, str. 19, Celex 31997L0007), Dyrektywą 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171, 7.7.1999, str. 12, Celex 31999L0044), Dyrektywą 2000/31/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178, 17.7.2000, str. 1, Celex 32000L0031), Dyrektywą 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze komunikacji elektronicznej (Dz.U. L 201, 31.7.2002, str. 37, Celex 32002L0058), Dyrektywą 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002r. dotyczącą sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającą dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U. L 271, 9.10.2002, str. 16, Celex 32002L0065) i Dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, 11.6.2005, str. 22, Celex 32005L0029).
3 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 364, 9.12.2004, str. 1 (Celex 32004R2006).
4 Dz.U. L 149, 11.6.2005, str. 22 (Celex 32005L0029).
Share

Dodatkowe informacje