Share

Tłum. Agata Dąmbska, Forum Od-nowa: USTAWA z dnia 14 marca 2006 o pomocy społecznej

108/2006 Sb

Parlament uchwalił następującą ustawę Republiki Czeskiej:

CZĘŚĆ PIERWSZA

POSTANOWIENIA WSTĘPNE

§ 1

Przedmiot zmiany

(1) Ustawa ta zmienia warunki udzielania pomocy i wsparcia osób fizycznych w złej sytuacji społecznej (dalej jedynie „osoba”) za pośrednictwem opieki społecznej i dodatku opiekuńczego, warunki do wydania uprawnień do udzielania opieki społecznej, działalność administracji publicznej w obszarze opieki społecznej, kontroli udzielanej opieki społecznej i założenia do realizacji działań opieki społecznej.

(2) Ustawa ta dalej zmienia założenia do realizacji powołania pracownika socjalnego, o ile wykonuje on działalność w opiece społecznej lub według oddzielnych przepisów prawnych przy pomocy w ubóstwie, w prawno-socjalnej ochronie dzieci, w szkołach i placówkach szkolnych, w placówkach służby zdrowia, w więzieniach, w placówkach dla cudzoziemców oraz w placówkach azylowych.

§ 2

Podstawowe zasady

(1) Każda osoba ma prawo do bezpłatnego udzielenia podstawowego poradnictwa socjalnego (§ 37 ust. 2) dotyczącego możliwości rozwiązania złej sytuacji lub jej zapobieżeniu.

(2) Zasięg i forma pomocy i wsparcia udzielonego za pośrednictwem opieki społecznej musi zachowywać ludzką godność osoby. Pomoc musi wychodzić z indywidualnie określonych potrzeb poszczególnych osób, musi oddziaływać na te osoby aktywnie, wspierać rozwój ich samodzielności, motywować je do takich działań, które nie prowadzą do długotrwałego trwania lub pogłębiania złej sytuacji socjalnej i wzmacniać ich integrację społeczną.

§ 3

Ograniczenie niektórych pojęć

Dla celów niniejszej ustawy rozumie się

a) opieka społeczna – działanie lub zbiór działań według tej ustawy zapewniających pomoc i wsparcie osobom w celu integracji społecznej lub przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu,

b) zła sytuacja socjalna – osłabienie lub utrata zdolności z powodu wieku, złego stanu zdrowia, kryzysowej sytuacji socjalnej, nawyków życiowych i sposobu życia prowadzących do konfliktu ze społeczeństwem, niekorzystnego społecznie środowiska, zagrożenia praw i zainteresowania działalnością przestępczą innej osoby fizycznej lub z innych ważnych powodów wymagającą rozwiązania powstałą sytuację tak, aby to rozwiązanie wspierało integrację społeczną i ochronę przed wykluczeniem społecznym,

c) długotrwały zły stan zdrowia – zły stan zdrowia, który według wiedzy lekarskiej ma trwać dłużej niż rok [podkr. MS] i który ogranicza umysłowe, zmysłowe lub fizyczne możliwości i ma wpływ na opiekę nad własną osobą i samowystarczalność,

d) naturalne środowisko społeczne [podkr. MS] – rodzina i więzi społeczne z osobami bliskimi, gospodarstwo domowe i więzi społeczne z dalszymi osobami, z którymi je dzieli, a także miejsca pracy, nauki i realizacji bieżących aktywności społecznych,

e) integracja społeczna – proces, który gwarantuje, że osoby wykluczone społecznie lub zagrożone tym wykluczeniem osiągną okazje i możliwości, które pomogą im w pełni przyłączyć się do ekonomicznego, socjalnego i kulturowego życia społeczeństwa i żyć w sposób, który społeczeństwo uważa za zwyczajny,

f) wykluczenie społeczne – wyłączenie osoby poza bieżące życie społeczne i niemożliwość powrotu do niego w wyniku złej sytuacji socjalnej,

g) upośledzenie zdrowotne – mentalne, umysłowe, zmysłowe lub mieszane upośledzenie, którego efekty uzależniają albo mogą uzależnić osobę od pomocy innego człowieka,

h) plan rozwoju opieki społecznej – efekt procesu aktywnego dowiadywania się o potrzebach osób na danym terenie i szukanie sposobu zaspokojenia tych potrzeb z wykorzystaniem dostępnych źródeł, którego zawartością jest opis sposobów opracowania planów, opis i analiza istniejących źródeł i potrzeb osób, do których opieka społeczna jest skierowana, łącznie z oceną ekonomiczną, strategią zapewniania i rozwoju opieki społecznej obowiązków podmiotów uczestniczących, sposobu obserwowania i ewaluacji wypełniania planów i sposobu, w jakim można przeprowadzić zmiany w udzielaniu opieki społecznej.

§ 4

Krąg uprawnionych osób

(1) Opieka społeczna i dodatek opiekuńczy są udzielane przy spełnieniu warunków ustanowionych tą ustawą.

a) osobie, która jest na terenie Republiki Czeskiej zgłoszona do stałego pobytu według oddzielnych przepisów prawa,

b) osobie, której był udzielony azyl według oddzielnego przepisu prawa,

c) cudzoziemcowi bez stałego pobytu na terenie Republiki Czeskiej, któremu prawo to gwarantują umowy międzynarodowe,

d) obywatelowi kraju członkowskiego Unii Europejskiej, o ile jest zgłoszony na terenie Republiki Czeskiej do pobytu według oddzielnego przepisu w czasie nie dłuższym niż 3 miesiące, chyba że stanowi to dający się bezpośrednio wykorzystać przepis Wspólnot Europejskich lub inne,

e) członkowi rodziny obywatela kraju Unii Europejskiej, o ile jest zgłoszony na terenie Republiki Czeskiej do pobytu według oddzielnego przepisu prawa w czasie nie dłuższym niż 3 miesiące, chyba że stanowi to dający się bezpośrednio wykorzystać przepis Wspólnot Europejskich lub innych,

f) cudzoziemcowi, który posiada pozwolenie stałego pobytu z przyznanym prawem długotrwałego rezydenta Wspólnot Europejskich na terenie innego kraju członkowskiego UE, o ile jest zgłoszony na terenie Czeskiej Republiki do długotrwałego pobytu według oddzielnego przepisu w czasie dłuższym niż 3 miesiące, chyba że stanowi to dający się bezpośrednio wykorzystać przepis Wspólnot Europejskich lub innych,

g) cudzoziemcowi, któremu zostało wydane pozwolenie na długotrwały pobyt na terenie Republiki Czeskiej w celu badań naukowych według oddzielnego przepisu prawa,

h) cudzoziemcowi, któremu było wydane pozwolenie na długotrwały pobyt na terenie Republiki Czeskiej w celu wykonywania pracy wymagającej wysokich kwalifikacji według oddzielnego przepisu prawa.

(2) Opieka społeczna o której mowa w § 57, 59 do 63 i § 69 jest udzielana przy spełnieniu warunków ustanowionych w tej ustawie także osobom legalnie przebywającym na terenie Republiki Czeskiej według oddzielnego przepisu prawa.

§ 5

Działanie w obszarze opieki społecznej

(1) Zadania administracji publicznej według tej ustawy wykonują:

a) Ministerstwo pracy i spraw społecznych (dalej tylko „ministerstwo”),

b) urzędy wojewódzkie,

c) urzędy gminy z rozszerzonymi kompetencjami,

d) powiatowe oddziały administracji zabezpieczenia społecznego.

(2) Zakres czynności urzędów gminy z rozszerzonymi kompetencjami i urzędów wojewódzkich według tej ustawy są czynnościami delegowanego działania.

(3) W obszarze opieki społecznej wykonują działania według tej ustawy także gminy i województwa.

§ 6

Dostarczyciele opieki społecznej

Dostarczycielami opieki społecznej są przy spełnieniu warunków ustanowionych przez tę ustawę samorządy terytorialne i przez nie powołane osoby prawne, inne osoby prawne, osoby fizyczne i ministerstwo oraz powołane przez nie instytucje państwowe.

CZĘŚĆ DRUGA

DODATEK OPIEKUŃCZY

ROZDZIAŁ I

Warunki prawa do dodatku opiekuńczego

§ 7

(1) Dodatku opiekuńczego (dalej jedynie „dodatek”) udziela się osobom zależnym od pomocy innej osoby fizycznej w celu zapewnienia potrzebnej pomocy. Środki na dodatek pokrywa się z budżetu państwa.

(2) Prawo do dodatku ma osoba opisana w § 4 ust. 1, która z powodu długotrwale złego stanu zdrowia potrzebuje pomocy innej osoby fizycznej w opiece nad własną osobą i przy zapewnieniu samowystarczalności w rozmiarze ustanowionym poprzez stopień zależności według § 8, o ile tej pomocy udziela jej osoba bliska lub inna osoba fizyczna wymieniona w § 83 lub przedstawiciel opieki społecznej, zapisany w rejestrze osób świadczących taką opiekę według § 85 ust. 1 albo specjalny ośrodek typu hospicjum; prawo do dodatku ma ta osoba również w czasie, w którym jest jej według oddzielnego przepisu prawa udzielana opieka zdrowotna w formie opieki szpitalnej lub placówce specjalistycznej.

(3) Prawa do zasiłku nie ma osoba młodsza niż 1 r.ż.

(4) O dodatku decyduje urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami.

§ 8

Osobę uważa się za zależną od pomocy innej osoby fizycznej w

a) stopniu I (lekka zależność), jeśli z powodu długotrwale złego stanu zdrowia potrzebuje codziennej pomocy lub doglądu przy więcej niż 12 czynnościach dotyczących własnej osoby i samowystarczalności lub w przypadku osoby do 18 r.ż. przy ponad 4 czynnościach dotyczących własnej osoby i samowystarczalności,

b) stopniu II (średnio ciężka zależność), jeśli z powodu długotrwale złego stanu zdrowia potrzebuje codziennej pomocy lub doglądu przy ponad 18 czynnościach dotyczących własnej osoby i samowystarczalności lub w przypadku osoby do 18 r.ż. przy ponad 10 czynnościach dotyczących własnej osoby i samowystarczalności,

c) stopniu III (ciężka zależność), jeśli z powodu długotrwale złego stanu zdrowia potrzebuje codziennej pomocy lub doglądu przy ponad 24 czynnościach dotyczących własnej osoby i samowystarczalności lub w przypadku osoby do 18 r.ż. przy ponad 15 czynnościach dotyczących własnej osoby i samowystarczalności,

d) stopniu IV (całkowita zależność), jeśli z powodu długotrwale złego stanu zdrowia potrzebuje codziennej pomocy lub doglądu przy ponad 30 czynnościach dotyczących własnej osoby i samowystarczalności lub w przypadku osoby do 18 r.ż. przy ponad 20 czynnościach dotyczących własnej osoby i samowystarczalności.

§ 9

(1) Przy ocenie dbałości o własną osobę, dla celów ustalenia stopnia zależności ocenia się zdolność radzenia sobie z następującymi czynnościami:

a) przygotowanie posiłku,

b) podawanie, porcjowanie posiłku,

c) przyjmowanie posiłków, dotrzymywanie reżimu pitnego,

d) mycie ciała,

e) kąpanie się lub branie prysznica,

f) dbałość o jamę ustną, włosy, paznokcie czy golenie się,

g) wykonywanie potrzeb fizjologicznych łącznie z zachowaniem higieny,

h) wstawanie z łóżka, kładzenie się, zmiana pozycji,

i) siedzenie, zdolność do wytrzymania w pozycji siedzącej,

j) stanie, zdolność do wytrzymania w pozycji stojącej,

k) przemieszczanie przedmiotów codziennego użytku,

l) chodzenie po płaskim terenie,

m) chodzenie po schodach w górę i w dół,

n) wybór ubrania, prawidłowa kolejność ubierania się,

o) wkładanie i zdejmowanie ubrania oraz butów,

p) orientacja w naturalnym środowisku,

q) przeprowadzenie prostego zabiegu pielęgnacyjnego,

r) dotrzymywanie zaleceń lekarskich.

(2) Przy ocenie samowystarczalności dla celów ustalenia stopnia zależności ocenia się zdolność radzenia sobie z tymi czynnościami:

a) komunikacja słowna, pisemna, pozawerbalna,

b) orientacja w stosunku do innych osób fizycznych, w czasie i poza naturalnym środowiskiem,

c) obchodzenie się z pieniędzmi lub innymi kosztownościami,

d) załatwianie spraw osobistych,

e) panowanie nad czasem, planowanie życia,

f) włączenie się do aktywności społecznych odpowiednich do wieku,

g) zapewnienie sobie jedzenia i przedmiotów codziennego użytku (robienie zakupów),

h) gotowanie, odgrzewanie prostych dań,

i) mycie naczyń,

j) bieżące sprzątanie w domu,

k) dbałość o bieliznę pościelową,

l) pranie drobnych rzeczy,

m) dbałość o posłanie,

n) obsługa prostych urządzeń domowych,

o) obsługa kranu i wyłączników,

p) obsługa zamków, otwieranie i zamykanie okien oraz drzwi,

q) utrzymywanie porządku w domu, radzenie sobie ze śmieciami,

r) inne proste czynności połączone z funkcjonowaniem i utrzymaniem domu.

(3) Przy ocenie czynności w celu ustalenia stopnia zależności według § 8 ocenia się funkcjonalny efekt długotrwałego złego stanu zdrowia na zdolność radzenia sobie z poszczególnymi czynnościami według ustępów 1 i 2.

(4) Przy ocenie czynności w celach ustalenia stopnia zależności według § 8 czynności według ustępów 1 i 2 się sumują. Przy ocenie czynności według ustępów 1 i 2 czynności opisane poszczególnymi literami uznaje się za jedną czynność. O ile osoba jest zdolna poradzić sobie z niektórymi z czynności opisanymi w ustępach 1 i2 tylko częściowo, uważa się taką czynność dla celów oceny za czynność, z którą sobie nie może poradzić.

(5) Szczegółowe ograniczenie czynności opisanych w ustępach 1 i 2 oraz sposób ich oceny ustanawiają przepisy wykonawcze.

§ 10

(1) U osoby do 18 r.ż. przy ocenie potrzeby pomocy i doglądu według § 9 dla celów ustalenia stopnia zależności porównuje się rozmiar, intensywność i trudność pomocy i doglądu, które trzeba poświęcić ocenianej osobie, z pomocą i doglądem, który jest udzielany zdrowej osobie fizycznej w tym samym wieku. Przy ustalaniu stopnia zależności u osoby do 18 r.ż. uwzględnia się pomoc i dogląd przy dbałości o własną osobę i zapewnienie samowystarczalności, wynikające z wieku osoby i odpowiadającemu mu stopniowi rozwoju psycho-społecznemu.

(2) Osobę do 18 r.ż. uznaje się za niezdolną do radzenia sobie z czynnościami opisanymi w § 9 ust. 1 litera a), q) i r), jeśli z powodu upośledzenia zdrowotnego potrzebuje przy tych czynnościach wyjątkowej pomocy, również w przypadkach, kiedy przy tych czynnościach uwzględnia się pomoc i dogląd przy dbałości o własną osobę i zapewnienie samowystarczalności, wynikające z wieku osoby i odpowiadającemu mu stopniowi rozwoju psycho-społecznemu. Pod „wyjątkową pomocą” rozumie się pomoc, która swym rozmiarem, intensywnością lub trudnością przekracza pomoc udzielaną osobie w tym samym wieku.

ROZDZIAŁ II

Wysokość dodatku

§ 11

(1) Wysokość dodatku dla osoby do 18 r.ż. wynosi w miesiącu kalendarzowym

a) 3 000 Kč w przypadku I stopnia (lekka zależność),

b) 5 000 Kč w przypadku II stopnia (średnio ciężka zależność),

c) 9 000 Kč w przypadku III stopnia (ciężka zależność),

d) 12 000 Kč w przypadku IV stopnia (całkowita zależność).

(2) Wysokość dodatku dla osoby starszej niż 18 lat wynosi w miesiącu kalendarzowym

a) 800 Kč w przypadku I stopnia (lekka zależność),

b) 4 000 Kč w przypadku II stopnia (średnio ciężka zależność),

c) 8 000 Kč w przypadku III stopnia (ciężka zależność),

d) 12 000 Kč w przypadku IV stopnia (całkowita zależność).

ROZDZIAŁ III

usunięty

§ 12

usunięty

ROZDZIAŁ IV

Prawo do dodatku i jego wypłaty

§ 13

(1) Prawo do dodatku powstaje w dniu spełnienia warunków określonych w § 7 i 8.

(2) Prawo do wypłaty dodatku powstaje poprzez złożenie wniosku o przyznanie dodatku, do którego powstało prawo według ust. 1, o ile rozpatrywanie jego przyznania nie jest rozpoczęte z urzędu. Dodatek może być przyznany i wypłacony najwcześniej od początku miesiąca kalendarzowego, w którym było rozpoczęte postępowanie o jego przyznaniu.

(3) Jeśli uprawniona osoba spełnia warunki prawa do dodatku tylko na część miesiąca kalendarzowego, dodatek należy jej się w wysokości, w jakiej należy się za miesiąc kalendarzowy.

§ 14

Zmiana prawa do dodatku i jego wypłaty

(1) Jeśli dodatek był przyznany lub jest wypłacony w niższej części, niż należna, albo odmówiono go w bezprawny sposób, albo został przyznany od późniejszej daty niż należna, dodatek zwiększa się lub przyznaje, a to od dnia, od którego dodatek lub jego przyznanie jest należne, najwyżej jednak 3 lata wstecz od dnia stwierdzenia lub uprawomocnienia się prawa do dodatku lub jego zwiększenia.

(2) Jeśli dodatek był przyznany lub jest wypłacony w wyższej części, niż należna, albo został przyznany lub wypłacony bezprawnie, dodatek się odbiera lub wstrzymuję się lub zniża jego wypłatę, a to od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, następującego po miesiącu kalendarzowym, w którym dodatek został wypłacony.

(3) Jeśli zmienią się okoliczności decydujące o wysokości dodatku tak, że dodatek ma być zwiększony, przeprowadza się zwiększenie dodatku od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym nastała ta zmiana.

(4) Jeśli zmienią się okoliczności decydujące o wysokości dodatku tak, że dodatek ma być zniżony, przeprowadza się zniżenie dodatku od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, następującego po miesiącu kalendarzowym, w którym wydano decyzję o zniżeniu dodatku.

(5) Jeśli zmienią się okoliczności decydujące o prawie do dodatku tak, że dodatek się nie należy, dodatek zostanie cofnięty od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu kalendarzowym, w którym dodatek był wypłacony.

§ 14a

(1) Dodatku się nie wypłaca, jeżeli uprawnionej osobie przez cały miesiąc kalendarzowy jest udzielana opieka zdrowotna w formie opieki szpitalnej lub zakładzie specjalistycznym, o ile nie chodzi o udzielanie opieki społecznej według § 52; nie obowiązuje to w przypadku, kiedy jest wraz z uprawnioną osobą przyjęta do opieki szpitalnej lub zakładu specjalistycznego według oddzielnego przepisu prawa jako przewodnik osoba fizyczna, która była wymieniona we wniosku o dodatek, ewentualnie zgłoszona według § 21 ust. 1 litera d) lub § 21 ust. 2 litera c) jako osoba udzielająca pomocy. Warunek całego miesiąca kalendarzowego nie jest spełniony, jeżeli do przyjęcia do ośrodka leczniczego wymienionego w pierwszym zdaniu doszło pierwszego dnia w miesiącu kalendarzowym lub do wypisania z tego ośrodka doszło ostatniego dnia w miesiącu kalendarzowym. Wypłatę dodatku wstrzymuje się od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu kalendarzowym, w którym uprawniona osoba została przyjęta do ośrodka leczniczego, o ile według § 21a ust. 1 zgłoszono wypisanie z tego ośrodka. Wypłata dodatku odnawia się od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym pobyt uprawnionej osoby w ośrodku leczniczym nie trwał cały miesiąc kalendarzowy.

(2) Jeżeli uprawniona osoba osiągnie wiek 18 lat, dodatek się wypłaca od następującego miesiąca kalendarzowego w wysokości według § 11 ust. 2 odpowiadającego stopniowi zależności ustalonemu przed 18 r.ż. Równocześnie urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami rozpocznie postępowanie z urzędu w celu ustalenia nowego stopnia zależności według § 8 i odpowiadającej mu wysokości dodatku.

§ 15

Wygaśnięcie prawa do dodatku i jego wypłaty

(1) Prawo do dodatku nie wygasa na skutek upływu czasu.

(2) Prawo do wypłaty dodatku lub jego części wygasa po upłynięciu roku od dnia, od którego dodatek lub jego część się należy, o ile nie chodzi o przypadki według § 14 ust. 1. Okres ten nie płynie w czasie rozpatrywania wniosku o dodatek.

§ 16

Przejście prawa do dodatku i jego wypłaty

(1) Jeżeli wnioskujący o dodatek zmarł przed prawomocną decyzją o dodatku, przechodzi do dalszego postępowania i nabywa prawo do kwot spłacanych do dnia jego śmierci osoba bliska, inna osoba fizyczna wymieniona w § 83, ośrodek opieki społecznej świadczący usługi pobytowe według § 48, 49 lub 50, ośrodek opieki zdrowotnej udzielający opieki społecznej według § 52 lub specjalistyczny oddział typu hospicjum, o ile którakolwiek z tych fizycznych lub prawnych osób została wymieniona we wniosku o dodatek, ewentualnie w przebiegu postępowania zgłoszona według § 21 ust. 1 litera d) jako osoba, która udziela pomocy wnioskującemu o dodatek. Uczestnikami postępowania stają się wszystkie fizyczne lub prawne osoby wymienione w pierwszym zdaniu, które od rozpoczęcia postępowania brały udział w pomocy wnioskującemu o dodatek do dnia jego śmierci. Osoby te nabywają prawo do części dodatku płatnych do dnia śmierci wnioskującego o dodatek za miesiąc kalendarzowy, w którym udzielały pomocy. O ile w miesiącu kalendarzowym brało udział w pomocy wnioskującemu o dodatek więcej tych osób, nabywają prawo do kwoty dodatku w równych częściach, o ile nie przedłożą odpowiedniemu urzędowi gminy o rozszerzonych kompetencjach umowy o innym podziale kwoty dodatku. Prawo do wypłaty dodatku nie należy się za miesiąc kalendarzowy, w którym wnioskujący o dodatek zmarł, o ile mu od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego do dnia śmierci była udzielana opieka zdrowotna w formie opieki szpitalnej lub w zakładzie specjalistycznym.

(2) Jeżeli dodatek był przyznany przed śmiercią uprawnionej osoby, wypłaca się kwoty dodatku, które nie były wypłacone do dnia śmierci uprawnionej osoby, fizycznej lub prawnej osobie wymienionej w pierwszym zdaniu ustępu 1, o ile w miesiącu kalendarzowym, za który dodatek nie był wypłacony, udzielała uprawnionej osobie pomocy i była wymieniona we wniosku o dodatek, ewentualnie zgłoszona według § 21 ust. 1 litera d) lub § 21 ust. 2 litera c). Jeżeli w miesiącu kalendarzowym, za który dodatek nie był wypłacony, brało udział w pomocy osobie uprawnionej więcej fizycznych lub prawnych osób, osoby te nabywają prawo do dodatku w równych częściach, o ile nie przedłożą odpowiedniemu urzędowi gminy o rozszerzonych kompetencjach umowy o innym podziale kwoty dodatku. Prawo do wypłaty dodatku nie należy się za miesiąc kalendarzowy, w którym uprawniona osoba zmarła, o ile jej od pierwszego dnia tego miesiąca kalendarzowego do dnia śmierci była udzielana opieka zdrowotna, w formie opieki szpitalnej lub w zakładzie specjalistycznym.

(3) Prawo do dodatku nie jest przedmiotem dziedziczenia.

§ 17

Przekazanie i potrącenia

(1) Prawa do dodatku nie można odstąpić ani oddać w zastaw.

(2) Dodatek nie podlega wykonaniu egzekucji i nie może być przedmiotem umowy o potrąceniu.

ROZDZIAŁ V

Wypłata dodatku

§ 18

Sposób wypłaty dodatku

(1) Dodatek wypłaca się miesięcznie, w miesiącu kalendarzowym, za który się należy.

(2) Dodatek wypłaca urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami, który jest właściwy do podjęcia decyzji o dodatku.

(3) Dodatek wypłaca się w czeskiej walucie, w gotówce lub przekazuje na konto w banku lub do kasy oszczędnościowej lub kredytowej wskazanej przez przyjmującego dodatek. Jeżeli odbiorca dodatku zażąda zmiany sposobu jego wypłaty, urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami powinien przeprowadzić zmianę sposobu wypłaty dodatku od miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu kalendarzowym, w którym taki wniosek został dostarczony.

(4) Jeżeli w czasie, w którym dodatek jest wypłacany, dojdzie do zmiany miejsca stałego lub zgłoszonego pobytu uprawnionej osoby, urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami, który był właściwy przed tą zmianą do wypłaty dodatku, zatrzyma wypłatę dodatku, a to najpóźniej do końca miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu kalendarzowym, w którym się dowiedział o zmianie trwałego lub zgłoszonego miejsca pobytu uprawnionej osoby. Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami wymieniony w pierwszym zdaniu przekaże urzędowi gminy z rozszerzonymi kompetencjami właściwemu dla miejsca trwałego lub zgłoszonego pobytu uprawnionej osoby dokumenty, na których podstawie dodatek został przyznany. Właściwy urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami wypłaci dodatek od miesięcznej raty następującej po miesiącu kalendarzowym, w którym wypłata dodatku została wstrzymana.

§ 18a

usunięty

§ 19

Odbiorca dodatku

(1) Odbiorcą dodatku jest uprawniona osoba, o ile dalej nie stanowi się inaczej.

(2) Zamiast uprawnionej osoby odbiorcą dodatku jest

a) przedstawiciel prawny, lub

b) inna osoba fizyczna, której uprawniona osoba niepełnoletnia została powierzona do opieki na podstawie decyzji właściwego organu.

§ 20

Wypłata dodatku oddzielnemu odbiorcy

(1) Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami ustanowi oddzielnego odbiorcę dodatku, jeżeli uprawniona osoba, ewentualnie inny odbiorca dodatku wymieniony w § 19 ust. 2

a) nie może przyjąć dodatku, lub

b) nie wykorzystuje dodatku lub nie może wykorzystać dodatku do zapewnienia potrzebnej pomocy.

(2) Na ustanowienie oddzielnego odbiorcy uprawniona osoba, ewentualnie inny odbiorca dodatku wymieniony w § 19 ust. 2, musi wyrazić zgodę; zgoda tej osoby nie jest wymagana, jeżeli ze względu na swój stan zdrowia według informacji lekarskiej nie może tej zgody wydać i w przypadku, kiedy oddzielny odbiorca został ustanowiony z powodu wymienionego w ustępie 1 litera b). Oddzielnym odbiorcą nie może być ustanowiony ten, którego interes jest w konflikcie z interesem uprawnionej osoby.

(3) Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami może ustanowić oddzielnym odbiorcą tylko osobę fizyczną, która zgadza się na to ustanowienie.

(4) Oddzielny odbiorca powinien używać dodatku dla dobra uprawnionej osoby. Oddzielny odbiorca ustanowiony według ustępu 1 litery a) używa dodatku według instrukcji uprawnionej osoby, z wyjątkiem osoby, która ze względu na swój stan zdrowia na podstawie wyjaśnienia lekarskiego nie może tych instrukcji udzielać. Na żądanie uprawnionej osoby lub na żądanie urzędu gminy z rozszerzonymi kompetencjami oddzielny odbiorca powinien złożyć pisemnie rozliczenie dodatku, który został mu wypłacony, a to w okresie miesiąca od dnia doręczenia tego żądania.

(5) Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami odwoła decyzję o ustanowieniu oddzielnego odbiorcy, jeżeli zniknęły powody, dla których został on ustanowiony lub jeżeli oddzielny odbiorca nie wypełnia obowiązków wymienionych w ustępie 4.

RODZIAŁ VI

Obowiązki wnioskującego o dodatek, uprawnionej osoby lub innego odbiorcy dodatku

§ 21

(1) Wnioskujący o dodatek i uprawniona osoba, których stan zdrowia należy ocenić w celu ustanowienia stopnia zależności, powinni

a) poddać się badaniu socjalnemu,

b) poddać się badaniu stanu zdrowia przez lekarza pełniącego obowiązki powiatowej administracji zabezpieczenia socjalnego, ewentualnie przez lekarza właściwego dla Czeskiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, poddać się badaniu stanu zdrowia w ośrodku zdrowia określonym przez powiatową administrację zabezpieczenia socjalnego lub innemu badaniu specjalistycznemu, złożyć określonemu ośrodkowi lekarskiemu wyniki badań lekarskich, które zostały przez nich wydane, zgłosić i dodać dalsze informacje, która mogą mieć znaczenie przy

wypracowaniu oceny, lub współdziałać w inny sposób, potrzebny do wypracowania oceny, jeżeli zostaną do tego wezwani przez powiatową administrację zabezpieczenia socjalnego, a to w okresie, który określi powiatowa administracja zabezpieczenia socjalnego,

c) oświadczyć okoliczności decydujące o prawie do dodatku, jego wysokości lub wypłacie i złożyć pisemną zgodę na kontrolę tych okoliczności,

d) zgłosić pisemnie odpowiedniemu urzędowi gminy z rozszerzonymi kompetencjami w przebiegu postępowania o dodatku zmiany w okolicznościach, które zostały podane we wniosku o dodatek oraz zmiany decydujące o przebiegu postępowania, a to w okresie do 8 dni od dnia, kiedy taka zmiana nastała; ten obowiązek musi być wykonany także w okresie przerwania postępowania.

(2) Odbiorca dodatku powinien

a) zgłosić pisemnie odpowiedniemu urzędowi gminy z rozszerzonymi kompetencjami w terminie do 8 dni zmiany w okolicznościach decydujących o prawie do dodatku, jego wysokości lub wypłacie,

b) na wezwanie odpowiedniego urzędu gminy z rozszerzonymi kompetencjami oświadczyć okoliczności decydujące o prawie do dodatku, jego wysokości lub wypłacie, a to w okresie do 8 dni od dnia doręczenia wezwania, o ile urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami nie określił dłuższego terminu,

c) pisemnie zgłosić odpowiedniemu urzędowi gminy z rozszerzonymi kompetencjami zmiany dotyczące zapewnienia pomocy, a to w okresie do 8 dni od dnia, kiedy ta zmiana nastała; ten obowiązek wypełnia odbiorca na druku sporządzonym przez ministerstwo, którego częścią jest pisemna zgoda osoby bliskiej lub innej fizycznej lub prawnej osoby na udzielanie pomocy osobie uprawnionej,

d) używać dodatku na zapewnienie potrzebnej pomocy przez osobę bliską lub inną fizyczną osobę wymienioną w § 83 lub dostarczyciela pomocy społecznej według § 85 ust. 1, albo przez specjalny ośrodek opieki zdrowotnej o charakterze hospicjum.

(3) Wypłata dodatku może być po wcześniejszym pisemnym ostrzeżeniu wstrzymana, dodatek może zostać cofnięty lub nie przyznany, jeżeli wnioskujący o dodatek, uprawniona osoba lub inny odbiorca dodatku nie wypełni niektórych obowiązków wymienionych w ustępie 1 i 2.

(4) Wypłata dodatku zostaje wstrzymana, jeżeli odbiorca dodatku nie spełni obowiązku oznajmienia wymienionego w ustępie 2 literze a) do c), nawet na wezwanie urzędu gminy z rozszerzonymi kompetencjami w okresie 8 dni od dnia doręczenia wezwania, w której zwrócono uwagę odbiorcy dodatku na skutki naruszenia obowiązku oznajmienia. Wypłata dodatku zostanie wstrzymana od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym ten okres upłynął. Wypłata dodatku zostanie odnowiona od miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu kalendarzowym, w którym dopełniono obowiązku oznajmienia.

§ 21a

(1) Osoba bliska lub inna fizyczna osoba wymieniona w § 83, która udziela pomocy uprawnionej osobie, powinna pisemnie zgłosić właściwemu urzędowi gminy z rozszerzonymi kompetencjami przyjęcie uprawnionej osoby do opieki szpitalnej lub specjalistycznego zakładu leczniczego oraz wypisanie z tego ośrodka, a to w okresie do 8 dni od dnia, kiedy ta okoliczność nastała, o ile tego obowiązku nie może wypełnić odbiorca dodatku według § 21 ust. 2 litera a); ten obowiązek ma również ośrodek pomocy społecznej wymieniony w § 48 do 51, jeżeli udziela uprawnionej osobie pobytowej opieki społecznej.

(2) Osoba bliska, inna fizyczna osoba wymieniona w § 83, dostarczyciel opieki społecznej, który udziela pobytowej opieki społecznej według § 52 i specjalistyczny ośrodek leczniczy o charakterze hospicjum, jeżeli udzielały uprawnionej osobie pomocy, powinny zgłosić śmierć uprawnionej osoby odpowiedniemu urzędowi gminy z rozszerzonymi kompetencjami w okresie do 8 dni od dnia śmierci uprawnionej osoby.

§ 22

Nadpłaty

(1) Odbiorca dodatku, który przyjął dodatek lub jego część, chociaż musiał przypuszczać na skutek pewnych okoliczności, że został wypłacony bezprawnie lub w wyższej części, niż się należał, lub w inny sposób spowodował, że dodatek został wypłacony bezprawnie lub w nieprawidłowej wysokości, powinien tę nadpłatę zwrócić.

(2) Prawo do zwrotu nadpłaty zanika po upływie 3 lat od dnia, kiedy został wypłacony. Okres ten nie płynie w czasie postępowania odwoławczego lub oskarżenia.

(3) O obowiązku zwrotu nadpłaty według ustępów 1 i 2 decyduje urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami, który wypłaca dodatek lub wypłacał ostatnim razem.

(4) Obowiązek zwrotu nadpłaty nie powstaje, jeżeli ta nadpłata nie przekracza kwoty 100 Kč.

(5) Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami może zdecydować o darowaniu obowiązku zwrotu nadpłaty, jeżeli chodzi o kwotę do 20 000 Kč w poszczególnym przypadku lub na podstawie wcześniejszej zgody ministerstwa, jeżeli chodzi o kwotę ponad 20 000 Kč w poszczególnym przypadku.

(6) Zwrócone i wyegzekwowane środki według ustępu 1 są dochodem budżetu państwa w przypadku ich zwrotu lub osiągnięcia w innym roku, niż roku udzielenia; te środki powinien organ, który je wyegzekwował, bezzwłocznie odprowadzić do budżetu państwa. Zwrócone lub wyegzekwowane środki, do których zwrotu lub wyegzekwowania doszło w roku ich udzielenia z budżetu państwa, zostaną użyte do tego samego celu w tym roku, ewentualnie staną się przedmiotem finansowego wyrównania z budżetem państwa.

ROZDZIAŁ VII

Postępowanie o przyznanie dodatku

§ 23

(1) Postępowanie o przyznanie dodatku wszczyna się na podstawie pisemnego wniosku złożonego na druku sporządzonym przez ministerstwo; jeśli osoba nie jest zdolna negocjować samodzielnie i nie ma pełnomocnika, rozpoczyna się postępowanie o przyznanie dodatku z urzędu.

(2) Jeżeli osoba niepełnoletnia jest oddana pod opiekę na mocy decyzji właściwego organu innej osoby fizycznej, ta osoba reprezentuje ją w postępowaniu o przyznanie dodatku.

(3) Jeżeli osoba niepełnoletnia korzysta z opieki pobytowej (§ 48, 50, 52), urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami wezwie osobę wymienioną w ustępie 2 lub prawnego pełnomocnika, aby złożyli wniosek o dodatek najpóźniej do 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli tego w tym okresie nie uczynią lub jeżeli pobyt pełnomocnika prawnego tej osoby lub osoby wymienionej w ustępie 2 nie jest znany, reprezentuje tę osobę w postępowaniu o przyznanie dodatku ośrodek pomocy społecznej.

(4) Postępowanie o zmianie wysokości już przyznanego dodatku lub o wstrzymaniu jego wypłaty lub odstąpienia od niego wszczyna się na wniosek odbiorcy dodatku lub z mocy urzędowej, o ile nie chodzi o postępowanie według § 26a ust. 1, w których postępowania się nie prowadzi. Wniosek o zmianę wysokości przyznanego dodatku zgłasza odbiorca dodatku na druku sporządzonym przez ministerstwo.

(5) Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami ustanawia dla celów postępowania o przyznanie dodatku opiekuna również osobie, która nie jest zdolna ze względu na swój stan zdrowia negocjować samodzielnie i nie ma pełnomocnika; o ustanowieniu opiekuna decyduje urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami na podstawie badań lekarskich.

§ 24

Wniosek o dodatek musi oprócz wymogów stanowionych przez przepisy administracyjne zawierać także

a) oznaczenie osoby bliskiej lub innej fizycznej lub prawnej osoby, która osobie udziela lub będzie udzielała pomocy, sposób pomocy i pisemną zgodę osoby bliskiej lub innej fizycznej lub prawnej osoby na jej udzielanie,

b) określenie sposobu, w jaki dodatek ma być wypłacony.

§ 25

(1) Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami prowadzi dla celów oceny stopnia zależności według ustępu 3 wywiad społeczny, przy którym sprawdza się zdolność samodzielnego życia osoby w naturalnym środowisku życiowym. Wywiad społeczny prowadzi pracownik socjalny. Po przeprowadzonym wywiadzie społecznym pracownik socjalny sporządza raport, który na żądanie składa ocenianej osobie.

(2) Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami prześle właściwej powiatowej administracji zabezpieczenia socjalnego wniosek o ocenę stopnia zależności osoby; częścią tego wniosku jest pisemny raport o wywiadzie społecznym i kopia wniosku osoby o dodatek.

(3) Przy ocenie stopnia zależności osoby punktem wyjścia dla powiatowej administracji zabezpieczenia socjalnego jest stan zdrowia osoby dopełniony wynikiem badania lekarskiego, wynikiem wywiadu społecznego i informacją o potrzebach osoby, ewentualnie wyniku badań funkcji życiowych oraz własnego badania lekarza oceniającego.

(4) Powiatowa administracja socjalnego zabezpieczenia przekaże właściwemu urzędowi gminy z rozszerzonymi kompetencjami duplikat oceny wydanej według oddzielnego przepisu prawa z wymienieniem czynności, z którymi osoba nie może sobie poradzić. Ta ocena jest częścią decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania dodatku, którą otrzyma wnioskujący.

(5) Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami prowadzi wywiad społeczny również, jeżeli powiatowa administracja socjalnego zabezpieczenia tego zażąda w przypadkach, kiedy prowadzi kontrolę pierwotnej oceny stanu zdrowia osoby.

§ 26

Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami przerwie postępowanie o przyznanie dodatku na okres, w którym powiatowa administracja socjalnego zabezpieczenia ocenia stopień zależności osoby. Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami przerwie postępowanie o przyznanie dodatku również na okres, w którym osobie udzielana jest opieka szpitalna w formie pobytu w szpitalu lub specjalistycznym ośrodku leczniczym, jeżeli nie był do dnia przyjęcia osoby do tego ośrodka przeprowadzony wywiad społeczny.

§ 26a

(1) Postępowania się nie prowadzi, jeżeli urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami wstrzyma wypłatę dodatku według § 14a ust. 1, § 18 ust. 4 lub § 21 ust. 4, albo według § 14a ust. 2 pierwszego zdania zmieni wysokość wypłaconego dodatku. W tych przypadkach urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami powinien doręczyć odbiorcy dodatku pisemne oznajmienie o wstrzymaniu wypłaty dodatku lub o zmianie jego wysokości. Pisemnego oznajmienia nie doręcza się do rąk własnych.

(2) Przeciwko postępowaniu wymienionemu w ustępie 1 można złożyć zarzuty najpóźniej do 15 dni od ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym wypłata dodatku została wstrzymana lub w którym doszło do zmiany jego wysokości.

(3) Zarzuty składa się pisemnie we właściwym urzędzie gminy z rozszerzonymi kompetencjami. Urząd ten wyda w terminie do 30 dni od otrzymania zarzutów decyzję o wstrzymaniu wypłaty dodatku lub o zmianie jego wysokości.

§ 27

Egzekucyjnym organem administracyjnym jest urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami.

§ 28

(1) O odwołaniu przeciwko decyzji urzędu gminy z rozszerzonymi kompetencjami decyduje urząd wojewódzki.

(2) Stopień zależności dla celów postępowania odwoławczego ocenia na wniosek urzędu regionalnego ministerstwo; ustanowienie § 26 działa podobnie.

(3) Odwołanie nie ma skutku zawieszającego.

ROZDZIAŁ VIII

Kontrola wykorzystania dodatku

§ 29

(1) Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami kontroluje, czy

a) dodatek został wykorzystany do zapewnienia pomocy,

b) pomoc jest udzielana przez osobę bliską lub inną fizyczną osobę wymienioną w § 83 lub przez dostarczyciela opieki społecznej, który został zapisany w rejestrze dostarczycieli opieki społecznej według § 85 ust. 1, lub przez specjalistyczny ośrodek leczniczy o charakterze hospicjum.

c) pomoc jest udzielana osobiście przez tego, kto został wymieniony we wniosku o dodatek, ewentualnie zgłoszony według § 21ust. 1 litera d) lub § 21 ust. 2 litera c),

d) sposób udzielania pomocy i jej wielkość odpowiada ustalonemu stopniowi zależności i czy jest ukierunkowana na czynności, których według wyników oceny stopnia zależności przez urząd pracy osoba nie jest zdolna wykonywać,

e) w przypadku, kiedy pomoc udzielana jest przez osobę bliską lub inną osobę fizyczną wymienioną w § 83, osoba ta jest sprawna fizycznie; za osobę sprawną fizycznie do udzielania pomocy nie uważa się osoby, która ma sama prawo do dodatku, chyba że w złożonym orzeczeniu lekarskim udowodni, że jest zdolna tej pomocy udzielać,

f) została zawarta umowa z dostarczycielem opieki socjalnej o udzielaniu opieki społecznej.

(2) Pracownicy gminy zatrudnieni w urzędzie gminy z rozszerzonymi kompetencjami i pracownicy wojewódzcy zaliczający się do urzędu wojewódzkiego dla celów postępowania odwoławczego są na podstawie zgody osoby uprawnieni do wstępu do mieszkania, w którym osoba żyje, w celu przeprowadzenia wywiadu społecznego i kontroli wykorzystania dodatku. Pracownicy gminy zaliczający się do urzędu gminy z rozszerzonymi kompetencjami i pracownicy wojewódzcy zaliczający się do urzędu wojewódzkiego powinni wykazać się oddzielnymi uprawnieniami wydanymi przez urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami lub urząd wojewódzki, które zawiera oznaczenie urzędu gminy z rozszerzonymi kompetencjami lub urzędu wojewódzkiego, fotografię pracownika, jego imię, ewentualnie imiona, i nazwisko.

(3) Postępowania przy kontroli według ustępu 1 nie dotyczy ustawa o kontroli państwowej.

(4) Po wyniku kontroli według ustępu 1 urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami sporządzi wpis do akt, zawierający przede wszystkim opis stwierdzonych okoliczności z wymienieniem braków i oznaczeniem ustalenia przepisów prawnych, które zostały naruszone. Wpis o wyniku kontroli podpisują osoby, które ją przeprowadziły. Z wpisem musi zapoznać się osoba kontrolowana.

(5) Jeżeli urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami przy kontroli według ustępu 1 stwierdzi poważne braki w udzielanej opiece społecznej lub stwierdzi, że opieka społeczna jest udzielana bez uprawnienia do jej udzielania według § 78 ust. 1, powinien bezzwłocznie poinformować pisemnie właściwy urząd wojewódzki według § 78 ust. 2.

(6) Jeżeli udziela osobie pomocy osoba bliska lub inna osoba fizyczna, urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami wyda tym osobom na ich wniosek bezpłatne pisemne potwierdzenie wykazujące okres tej opieki dla celów walki z ubóstwem, ubezpieczenia zdrowotnego, ubezpieczenia emerytalnego i poszukiwania pracy; w potwierdzeniu tym zawsze poda stopień zależności osoby, której pomoc jest udzielana.

(7) Wzór oddzielnego uprawnienia pracownika gminy i województwa według ustępu 2 stanowią przepisy wykonawcze.

ROZDZIAŁ IX

System informacyjny o dodatku

§ 30

(1) Ministerstwo jest administratorem informacyjnego systemu o dodatku, w którym są przechowywane dane o odbiorcach dodatku i wysokości dodatku. [podkr. MS] Urzędy gminy z rozszerzonymi kompetencjami są uprawnione do opracowywania danych potrzebnych do podejmowania decyzji o dodatku, włącznie z danymi osobowymi w informacyjnym systemie o dodatku, a to w postaci elektronicznej w sposób umożliwiający dostęp na odległość, jak również zapewniający ochronę danych osobowych.

(2) W celu realizacji tej ustawy Ministerstwo zapewnia na własny koszt program komputerowy (software), potrzebny do podejmowania decyzji o dodatku, jego wypłacie i kontroli, włącznie z jego aktualizacją oraz dostarcza bezpłatnie ten program urzędom gminy z rozszerzonymi kompetencjami. Urzędy gminy z rozszerzonymi kompetencjami powinny korzystać przy postępowaniu o przyznanie dodatku, jego wypłacie i kontroli z tego programu, którym zostaną wyposażone przez ministerstwo. Program komputerowy według pierwszego zdania jest częścią systemu informacyjnego pomocy w ubóstwie [podkr. MS] według ustawy o pomocy w ubóstwie.

(3) Ministerstwo Spraw Wewnętrznych lub Policja Republiki Czeskiej dla celów dodatku udziela ministerstwu, urzędom gminy z rozszerzonymi kompetencjami i urzędom wojewódzkim [podkr. MS]

a) referencyjnych danych z podstawowego rejestru obywateli,

b) danych z agendowego systemu informacyjnego ewidencji obywateli,

c) danych z agendowego systemu informacyjnego cudzoziemców,

d) danych z rejestru PESELi osób fizycznych, którym PESEL został przydzielony, ale które nie są wymienione w systemach informacyjnych wymienionych w literach b) i c).

(4) Udzielanymi danymi według ustępu 3 litery a) są

a) nazwisko,

b) imię, ewentualnie imiona,

c) adres miejsca pobytu,

d) data, miejsce i powiat urodzenia; u osób, które urodziły się zagranicą, data, miejsce i kraj urodzenia,

e) data, miejsce i czas śmierci; jeżeli chodzi o śmierć osoby poza terenem Republiki Czeskiej, data śmierci, miejsce i kraj, na którego terenie do śmierci doszło; jeżeli jest wydana decyzja sądu o uznaniu za zmarłego, dzień, który w decyzji jest wymieniony jako dzień śmierci lub dzień, którego osoba uznana za zmarłą nie przeżyła i data nabycia mocy prawnej tej decyzji,

f) obywatelstwo, ewentualnie więcej obywatelstw.

(5) Udzielanymi danymi według ustępu 3 litery b) są

a) imię, ewentualnie imiona, nazwiska, ewentualnie ich zmiana, nazwisko panieńskie,

b) data urodzenia,

c) miejsce i powiat urodzenia; u obywatela, który urodził się zagranicą, miejsce i kraj, na którego terenie się urodził,

d) PESEL

e) obywatelstwo,

f) adres miejsca stałego pobytu, włącznie z poprzednimi adresami miejsca stałego pobytu,

g) ewentualnie data zlikwidowania danych o miejscu stałego pobytu lub data zakończenia stałego pobytu na terenie Republiki Czeskiej.

h) pozbawienie lub ograniczenie zdolności do czynności prawnych,

i) PESEL ojca, matki, ewentualnie innego opiekuna prawnego; w przypadku, że jeden z rodziców lub inny opiekun prawny nie ma PESELu, jego imię, ewentualnie imiona, nazwisko i data urodzenia,

j) jeżeli małżonkiem jest cudzoziemiec, który nie ma przydzielonego PESELu, jego imię, ewentualnie imiona, nazwisko małżonka i data jego urodzenia,

k) jeżeli dziecko jest cudzoziemcem, który nie ma przydzielonego PESELu, jego imię, ewentualnie imiona, nazwisko i data jego urodzenia,

l) data, miejsce i powiat śmierci; jeżeli chodzi o śmierć obywatela poza terenem Republiki Czeskiej, data, miejsce i kraj, na którego terenie doszło do śmierci,

m) dzień, który był w decyzji sądu o uznaniu za zmarłego wymieniony jako dzień śmierci lub dzień, którego obywatel uznany za zmarłego nie przeżył.

(6) Udzielanymi danymi według ustępu 3 litery a) są

a) imię, ewentualnie imiona, nazwiska, ich zmiana, nazwisko panieńskie,

b) data urodzenia,

c) miejsce i kraj urodzenia,

d) PESEL,

e) obywatelstwo,

f) rodzaj i adres miejsca pobytu,

g) numer i ważność uprawnienia do pobytu,

h) początek pobytu, ewentualnie data zlikwidowania danych o pobycie,

i) pozbawienie lub ograniczenie zdolności do czynności prawnych,

j) administracyjne lub sądowe wygnanie i okres, w którym nie jest umożliwiony wstęp na teren Republiki Czeskiej,

k) imię, ewentualnie imiona, nazwisko dziecka, jeżeli dziecko jest cudzoziemcem, i jego PESEL; w przypadku, że PESEL nie został przydzielony, data urodzenia,

l) imię, ewentualnie imiona, nazwisko ojca, matki, ewentualnie innego opiekuna prawnego, jeżeli są cudzoziemcami, i ich PESELe; w przypadku, że jeden z rodziców lub inny opiekun prawny nie ma PESELu, jego imię, ewentualnie imiona, nazwisko i data urodzenia,

m) data, miejsce i powiat śmierci; jeżeli chodzi o śmierć poza terenem Republiki Czeskiej, kraj, na którego terenie doszło do śmierci, ewentualnie data śmierci,

n) dzień, który był w decyzji sądu o uznaniu za zmarłego wymieniony jako dzień śmierci lub dzień, którego cudzoziemiec uznany za zmarłego nie przeżył,

o) imię, ewentualnie imiona, nazwisko niepełnoletniego cudzoziemca, który został cudzoziemcowi z pozwoleniem na pobyt na terenie Republiki Czeskiej lub jego małżonkowi decyzją właściwego organu powierzony do zastępczej opieki rodzinnej, lub który został adoptowany przez cudzoziemca z pozwoleniem na pobyt na terenie Republiki Czeskiej lub jego małżonka lub którego kuratorem lub małżonkiem jego kuratora jest cudzoziemiec z pozwoleniem na pobyt na terenie Czeskiej Republiki,

p) imię, ewentualnie imiona, nazwisko samotnego cudzoziemca w wieku ponad 65 lat bez względu na wiek cudzoziemca, który nie jest w stanie zaopiekować się sobą z powodów zdrowotnych, jeżeli chodzi o połączenie rodziny z rodzicem lub dzieckiem z pozwoleniem na pobyt na terenie Republiki Czeskiej,

q) imię, ewentualnie imiona, nazwisko cudzoziemca, który jest niezaopiekowanym bezpośrednim krewnym we wstępnej lub zstępnej linii lub takim krewnym małżonka obywatela Unii Europejskiej,

r) imię, ewentualnie imiona, nazwisko rodziców niepełnoletniego cudzoziemca, któremu został udzielony azyl według oddzielnego przepisu prawa, i jego PESEL; jeżeli chodzi o cudzoziemców, którzy nie mają przydzielonego PESELu, imię, ewentualnie imiona, nazwisko i data urodzenia.

(7) Udzielanymi danymi według ustępu 3 litery d) są

a) imię, ewentualnie imiona, nazwisko, nazwisko panieńskie,

b) dzień, miesiąc i rok urodzenia,

c) miejsce urodzenia; u osoby fizycznej urodzonej zagranicą miejsce i kraj urodzenia,

d) PESEL.

(8) Dane, które są rejestrowane jako dane referencyjne w podstawowym rejestrze obywateli, pobiera się z agendowego systemu ewidencji obywateli lub agendowego sytemu informacyjnego cudzoziemców, tylko o ile są w kształcie poprzedzającym aktualny stan.

(9) Z udzielanych danych można w konkretnym przypadku użyć zawsze tylko jednej takiej danej, która jest niezbędna do wypełnienia danego zadania.

(10) Urzędy gminy z rozszerzonymi kompetencjami powinny zapewnić zapisanie wszystkich danych z systemu informacyjnego, które były uzyskane na podstawie opracowania danych według ustępu 1 i wszelkich danych na piśmie i akt, dotyczących prawomocnie zakończonych postępowań administracyjnych o dodatku po okresie 10 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym doszło do prawomocnego zakończenia takiego administracyjnego postępowania lub do ostatniego zapisania danych w systemie informacyjnym. Dla celów tej ustawy rozumie się dane na piśmie i akta według oddzielnego przepisu prawa.

ROZDZIAŁ X

usunięty

§ 31

usunięty

CZĘŚĆ TRZECIA

OPIEKA SPOŁECZNA

ROZDZIAŁ I

Rodzaje opieki społecznej i koszty udzielania opieki społecznej

Część 1

Podstawowe rodzaje i formy opieki społecznej

§ 32

Opieka społeczna zawiera

a) poradnictwo społeczne,

b) usługi opieki społecznej,

c) usługi prewencji społecznej.

§ 33

Formy udzielania opieki społecznej

(1) Opieki społecznej udziela się jako opieki pobytowej, ambulatoryjnej lub terenowej.

(2) Przez opiekę pobytową rozumie się usługi połączone z noclegiem w ośrodkach pomocy społecznej.

(3) Przez ambulatoryjną opiekę rozumie się takie usługi, do których osoba przychodzi lub jest przyprowadzona lub dowożona do ośrodka pomocy społecznej, a częścią tej usługi nie jest nocleg.

(4) Przez terenową opiekę rozumie się usługi, które są dostarczane osobie w jej naturalnym środowisku socjalnym.

§ 34

Ośrodki pomocy społecznej

(1) W celu udzielania opieki społecznej ustala się następujące ośrodki:

a) centra usług dziennych,

b) dzienne stacjonarne,

c) tygodniowe stacjonarne,

d) domy dla osób z upośledzeniem zdrowotnym,

e) domy dla seniorów,

f) domy z oddzielnymi regułami,

g) chronione mieszkania,

h) domy azylowe,

i) domy „w pół drogi”,

j) ośrodki pomocy kryzysowej,

k) bezbarierowe dzienne centra,,

l) bezbarierowe ośrodki dla dzieci i młodzieży,

m) noclegownie,

n) grupy terapeutyczne,

o) poradnie społeczne,

p) warsztaty terapii społecznej

q) centra społecznych usług rehabilitacyjnych,

r) miejsca opieki początkowej,

s) centra interwencyjne,

t) ośrodki kontynuowania opieki.

(2) Połączenie ośrodków pomocy społecznej można powołać jako międzypokoleniowe i zintegrowane centra.

§ 35

Podstawowe czynności przy udzielaniu opieki społecznej

(1) Podstawowymi czynnościami przy udzielaniu opieki społecznej są:

a) pomoc przy radzeniu sobie z bieżącymi czynnościami opieki nad własną osobą

b) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnianie warunków do higieny osobistej,

c) zapewnienie jedzenia lub pomoc przy zapewnieniu jedzenia,

d) zapewnienie mieszkania, ewentualnie przenocowanie,

e) pomoc przy zapewnieniu funkcjonowania domu,

f) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

g) poradnictwo socjalne,

h) oferowanie kontaktu ze środowiskiem społecznym

i) socjalne czynności terapeutyczne

j) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy realizacji spraw osobistych,

k) telefoniczna pomoc kryzysowa,

l) ćwiczenie umiejętności w celu radzenia sobie z opieką nad własną osobą, samowystarczalności i innych czynności prowadzących do asymilacji społecznej,

m) wsparcie w wytworzeniu i udoskonalaniu podstawowych nawyków i umiejętności pracy

(2) Rozmiar działań oferowanych w ramach podstawowych czynności przy poszczególnych rodzajach opieki społecznej stanowią przepisy wykonawcze.

(3) Podstawowe czynności wymienione przy poszczególnych rodzajach opieki społecznej w § 37, 39 do 52 i § 54 do 70 powinni zawsze zapewnić dostarczyciele opieki społecznej.

(4) Fakultatywnie mogą być przy dostarczaniu opieki społecznej zapewniane inne czynności.

§ 36

Rozmiar i warunki zabezpieczenia i finansowania opieki zdrowotnej osób, którym oferowane są usługi pobytowe w ośrodkach opieki społecznej wymienionych w § 34 ust. 1 litery c) do f) korygują oddzielne przepisy prawne. Opieka lecznicza i rehabilitacyjna jest tym osobom dostarczana przede wszystkim za pośrednictwem pracowników ośrodków wymienionych w poprzednim zdaniu, którzy mają fachowe kwalifikacje do wykonywania zawodów medycznych według oddzielnych przepisów prawa.

Część 2

Poradnictwo socjalne

§ 37

(1) Poradnictwo socjalne obejmuje

a) podstawowe poradnictwo socjalne,

b) specjalistyczne poradnictwo socjalne.

(2) Podstawowe poradnictwo socjalne udziela osobom potrzebnych informacji pomocnych w rozwiązywaniu ich złej sytuacji socjalnej. Poradnictwo socjalne jest podstawową czynnością przy dostarczaniu wszelkiego rodzaju pomocy społecznej; dostarczyciele pomocy społecznej zawsze powinni zapewnić tę czynność.

(3) Specjalistyczne poradnictwo socjalne jest udzielane z ukierunkowaniem na potrzeby poszczególnych osób z grup społecznych w poradniach publicznych, małżeńskich i rodzinnych, dla seniorów, dla osób z upośledzeniem zdrowotnym, dla ofiar czynów karalnych i przemocy domowej; obejmuje też pracę socjalną z osobami, których sposób życia może prowadzić do konfliktu ze społeczeństwem. Częścią specjalistycznego poradnictwa jest także wypożyczanie kompensacyjnych pomocy.

(4) Pomoc według ustępu 3 zawiera niżej wymienione podstawowe czynności:

a) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

b) socjalne czynności terapeutyczne,

c) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

Część 3

Usługi opieki społecznej

§ 38

Usługi opieki społecznej pomagają osobom w zapewnieniu ich fizycznej i psychicznej samowystarczalności, w celu umożliwienia im w najwyższy możliwy sposób włączenie do bieżącego życia społeczeństwa, a w przypadkach, kiedy ich stan to wyklucza, zapewnieniu im należytego środowiska i godnego traktowania.

§ 39

Osobiste asystowanie

(1) Osobiste asystowanie jest usługą terenową, udzielaną osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powodu wieku, chronicznej choroby lub upośledzenia zdrowotnego, których sytuacja wymaga pomocy innej osoby fizycznej. Usługi dostarcza się bez ograniczenia czasowego, w naturalnym środowisku społecznym osób i przy czynnościach, których osoba potrzebuje.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera przede wszystkim poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pomoc przy dawaniu sobie rady z bieżącymi zadaniami przy opiece nad własną osobą,

b) pomoc przy higienie osobistej,

c) pomoc przy zapewnieniu jedzenia,

d) pomoc przy zapewnieniu funkcjonowania domu,

e) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

f) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

g) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 40

Usługi opiekuńcze

(1) Usługi opiekuńcze to usługi terenowe lub ambulatoryjne udzielane osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powodu wieku, chronicznej choroby lub upośledzenia zdrowotnego i rodzinom z dziećmi, których sytuacja wymaga pomocy innej osoby fizycznej. Usługi są udzielane w ograniczonym czasie w domu osób i w ośrodkach opieki społecznej i zawierają wymienione zadania.

(2) Usługi według ustępu 1 zawierają poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pomoc przy dawaniu sobie rady z bieżącymi zadaniami przy opiece nad własną osobą,

b) pomoc przy higienie osobistej lub stworzenie warunków do higieny osobistej

c) dostarczanie jedzenia lub pomoc przy załatwieniu jedzenia

d) pomoc przy zapewnieniu funkcjonowania domu,

e) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym.

§ 41

Pomoc w nagłych przypadkach

(1) Pomoc w nagłych przypadkach jest usługą terenową, zapewniającą w sposób nieprzerwany głosową i elektroniczną komunikację na odległość z osobami wystawionymi na stałe ryzyko zagrożenia zdrowia lub życia w przypadku nagłego pogorszenia ich stanu zdrowia lub możliwości.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) udzielenie lub pośrednictwo w niezwłocznej pomocy w sytuacji kryzysowej,

b) socjalne czynności terapeutyczne,

c) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

d) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.]

§ 42

Usługi przewodnickie i lektorskie

(1) Usługi przewodnickie i lektorskie są terenowymi lub ambulatoryjnymi usługami udzielanymi osobom, których możliwości są zmniejszone z powodu wieku lub upośledzenia zdrowotnego w dziedzinie orientacji lub komunikacji i pomagają im w osobistym załatwianiu własnych spraw. Usługi mogą być udzielane również jako część innych usług.

(2) Usługi według ustępu 1 zawierają poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

b) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 43

Wsparcie samodzielnego mieszkania

(1) Wsparcie samodzielnego mieszkania jest usługą terenową, udzielaną osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powodu upośledzenia zdrowotnego lub chronicznej choroby, włącznie z chorobą psychiczną, których sytuacja wymaga pomocy innej osoby fizycznej.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pomoc przy zapewnieniu funkcjonowania domu,

b) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

c) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

d) socjalne czynności terapeutyczne,

e) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 44

Usługi opieki zastępczej

(1) Usługi opieki zastępczej są terenowymi, ambulatoryjnymi lub pobytowymi usługami udzielanymi osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powodu wieku, chronicznej choroby lub upośledzenia zdrowotnego, którym jest tak czy inaczej udzielana opieka w ich naturalnym środowisku; celem tych usług jest umożliwienie osobie fizycznej opiekującej się osobą koniecznego odpoczynku.

(2) Usługi według ustępu 1 zawierają poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pomoc przy dawaniu sobie rady z bieżącymi zadaniami przy opiece nad własną osobą,

b) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do higieny osobistej,

c) dostarczenie jedzenia lub pomoc przy zapewnieniu jedzenia,

d) zapewnienie noclegu w przypadku usługi pobytowej,

e) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

f) socjalne czynności terapeutyczne,

g) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych,

h) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne.

§ 45

Centra usług dziennych

(1) W centrach usług dziennych udziela się ambulatoryjnych usług osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powody wieku, chronicznej choroby lub upośledzenia zdrowotnego, których sytuacja wymaga pomocy innej osoby fizycznej.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do higieny osobistej,

b) dostarczenie jedzenia lub pomoc przy zapewnieniu jedzenia,

c) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

d) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

e) socjalne czynności terapeutyczne,

f) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 46

Dzienne ośrodki stacjonarne

(1) W dziennych ośrodkach stacjonarnych udziela się usług ambulatoryjnych osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powodu wieku lub upośledzenia zdrowotnego i osobom z chorobami psychicznymi, których sytuacja wymaga regularnej pomocy innej osoby fizycznej.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pomoc przy dawaniu sobie rady z bieżącymi zadaniami przy opiece nad własną osobą,

b) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do higieny osobistej,

c) dostarczenie jedzenia,

d) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

e) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

f) socjalne czynności terapeutyczne,

g) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 47

Tygodniowe ośrodki stacjonarne

(1) W tygodniowych ośrodkach stacjonarnych udziela się pobytowej pomocy osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powodu wieku lub upośledzenia zdrowotnego i osobom z chronicznymi chorobami psychicznymi, których sytuacja wymaga regularnej pomocy innej osoby fizycznej.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) dostarczenie noclegu,

b) dostarczenie jedzenia,

c) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do higieny osobistej,

d) pomoc przy dawaniu sobie rady z bieżącymi zadaniami przy opiece nad własną osobą,

e) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

f) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

g) socjalne czynności terapeutyczne,

h) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 48

Domy dla osób z upośledzeniem zdrowotnym

(1) W domach dla osób z upośledzeniem zdrowotnym udziela się pobytowych usług osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powodu upośledzenia zdrowotnego, których sytuacja wymaga regularnej pomocy inne osoby fizycznej.

(2) Usługi według ustępu 1 zawierają poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) dostarczenie noclegu,

b) dostarczenie jedzenia,

c) pomoc przy dawaniu sobie rady z bieżącymi zadaniami przy opiece nad własną osobą,

d) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do higieny osobistej,

e) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

f) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

g) socjalne czynności terapeutyczne,

h) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

(3) Niezabezpieczonym materialnie dzieciom się w domach dla osób z upośledzeniem zdrowotnym dostarcza osobistego wyposażenia, drobnych przedmiotów codziennego użytku i niektórych usług z uwzględnieniem ich potrzeb. Przez „osobiste wyposażenie” rozumie się bieliznę, odzież i obuwie; przez „niektóre usługi” rozumie się strzyżenie włosów, golenie i pedicure. Niezabezpieczenie materialne dziecka dla celów tej ustawy uznaje się według ustawy o państwowej pomocy społecznej.

(4) W domach dla osób z upośledzeniem zdrowotnym może być wykonywana edukacja szkolna lub tymczasowa opieka według oddzielnych przepisów prawa. W celu przeprowadzenia edukacji szkolnej lub tymczasowej opieki w domach dla osób z upośledzeniem zdrowotnym aktualne jest ze względu na specyficzne potrzeby osób z upośledzeniem zdrowotnym odpowiednie postanowienie ustawy o zakładach wychowawczych lub chronionych placówkach zakładów wychowawczych:

a) prawach i obowiązkach dzieci umieszczonych w zakładzie wychowawczym,

b) prawo dyrektora takiej placówki do pozwolenia dzieciom na pobyt poza placówką, zakazania lub wstrzymania wizyt osób odpowiedzialnych za wychowanie lub innych osób w placówce, bycia obecnym przy otwieraniu przez dziecko przesyłki listownej lub paczki, wzięcia od dziecka na tymczasowe przechowanie wartościowych przedmiotów, gotówki lub przedmiotów zagrażających wychowaniu, zdrowiu lub bezpieczeństwo dziecka, pozwolenie dzieciom powyżej 15 r.ż na wyjazdy do miejsca pobytu bez dozoru i załatwić za dziecko bieżące sprawy,

c) obowiązkiem dyrektora takiej placówki jest zapoznać dziecko z jego prawami i obowiązkami, dać właściwemu sądowi impuls do cofnięcia pobytu w zakładzie wychowawczym, o ile straciły ważność dowody jego ustanowienia, podać sądowi argumenty na rzecz przedłużenia pobytu dziecka w zakładzie wychowawczym, jeżeli wymaga tego interes dziecka, podawać informacje o dziecku opiekunom prawnym i organom socjalno-prawnej ochrony dzieci na ich żądanie, omówić wcześniej posunięcia o zasadniczej ważności z opiekunami prawnymi dziecka, o ile nie grozi niebezpieczeństwo wynikające z przedłużania uzgodnień, informować o zbliżającym się wypisaniu dziecka z zakładu odpowiedni urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami, wypisać dziecko poniżej 15 r.ż. tylko w towarzystwie osób odpowiedzialnych za wychowanie,

d) prawie do kieszonkowego i jego wysokości.

§ 49

Domy dla seniorów

(1) W domach dla seniorów udziela się pobytowych usług osobom, które, mają zmniejszoną samowystarczalność przede wszystkim z powodu wieku, których sytuacja wymaga regularnej pomocy innej osoby fizycznej.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) dostarczenie noclegu,

b) dostarczenie jedzenia,

c) pomoc przy dawaniu sobie rady z bieżącymi zadaniami przy opiece nad własną osobą,

d) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do higieny osobistej,

e) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

f) socjalne czynności terapeutyczne,

g) czynności aktywizacyjne,

h) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 50

Domy ze szczególnymi regułami

(1) W domach ze szczególnymi regułami udziela się pobytowych usług osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powodu chronicznej choroby psychicznej lub uzależnienia od nałogów i osobom z demencją starczą, chorobą Alzheimera i innymi typami demencji, które mają zniżoną samowystarczalność z powodu tych chorób i których sytuacja wymaga regularnej pomocy innej osoby fizycznej. Reguły w tych ośrodkach przy udzielaniu pomocy społecznej są przystosowane do specyficznych potrzeb tych osób.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) dostarczenie noclegu,

b) dostarczenie jedzenia,

c) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do higieny osobistej,

d) pomoc przy dawaniu sobie rady z bieżącymi zadaniami przy opiece nad własną osobą,

e) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

f) socjalne czynności terapeutyczne,

g) czynności aktywizacyjne,

h) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 51

Mieszkanie chronione

(1) Mieszkanie chronione jest pobytową usługą udzielaną osobom, które mają zmniejszoną samowystarczalność z powodu upośledzenia zdrowotnego lub chronicznej choroby, włącznie z chorobą psychiczną, których sytuacja wymaga pomocy innej osoby fizycznej. Mieszkanie chronione ma formę grupowego, ewentualnie indywidualnego mieszkania.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) dostarczenie jedzenia lub pomoc przy zapewnieniu jedzenia,

b) dostarczenie noclegu,

c) pomoc przy zapewnieniu funkcjonowania domu,

d) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

e) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

f) socjalne czynności terapeutyczne,

g) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 52

Opieka społeczna udzielana w leczniczych zakładach opieki

(1) W leczniczych zakładach opieki udziela się pobytowych usług socjalnych osobom, które nie wymagają już opieki w ośrodku leczniczym, ale ze względu na swój stan zdrowia nie mogą obejść się bez pomocy innej osoby fizycznej i dlatego nie mogą zostać wypisane z ośrodka leczniczego do czasu, kiedy zostanie im zabezpieczona pomoc osoby bliskiej lub innej osoby fizycznej lub zagwarantowane udzielenie terenowych albo ambulatoryjnych usług socjalnych lub pobytowych usług socjalnych w ośrodkach opieki społecznej.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) dostarczenie noclegu,

b) dostarczenie jedzenia,

c) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do higieny osobistej,

d) pomoc przy dawaniu sobie rady z bieżącymi zadaniami przy opiece nad własną osobą,

e) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

f) socjalne czynności terapeutyczne,

g) czynności aktywizacyjne,

h) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

Część 4

Usługi prewencji społecznej

§ 53

Usługi prewencji społecznej pomagają powstrzymać wykluczenie społeczne osób, które są tym zagrożone ze względu na kryzysową sytuację socjalną, nawyki życiowe i sposób życia prowadzące do konfliktu ze społeczeństwem, niekorzystne środowisko społeczne i zagrożenie praw i uprawnionych interesów poprzez karalną czynność innej osoby fizycznej. Celem usług prewencji społecznej jest pomoc osobom w przekroczeniu ich złej sytuacji społecznej i ochrona społeczeństwa pod powstaniem i szerzeniem się niepożądanych postaw społecznych.

§ 54

Wczesna opieka

(1) Wczesna opieka jest usługą terenową, ewentualnie dopełnioną ambulatoryjną formą usługi, udzielana dziecku i rodzicom dziecka poniżej 7 r.ż., które jest upośledzone zdrowotnie lub jego rozwój jest zagrożony w wyniku złego stanu zdrowia. Usługa ukierunkowana jest na wsparcie rodziny i wsparcie rozwoju dziecka z wzięciem pod uwagę jego specyficznych potrzeb.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

b) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

c) socjalne czynności terapeutyczne,

d) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 55

Telefoniczna pomoc kryzysowa

(1) Telefoniczna pomoc kryzysowa jest terenową usługą udzielaną na okres tymczasowy osobom, które znajdują się w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia lub w innej ciężkiej sytuacji życiowej, której tymczasowo nie mogą rozwiązać własnymi siłami.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) telefoniczną pomoc kryzysową,

b) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 56

Usługi tłumaczeniowe

(1) Usługi tłumaczeniowe są terenowymi, ewentualnie ambulatoryjnymi usługami udzielanymi osobom z problemami z komunikowaniem się spowodowanymi przede wszystkim upośledzeniem umysłowym, które uniemożliwia bieżącą komunikację ze środowiskiem zewnętrznym bez pomocy innej osoby fizycznej.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

b) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 57

Domy azylowe

(1) Domy azylowe udzielają tymczasowych usług pobytowych osobom w złej sytuacji socjalnej połączonej z utratą mieszkania.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) dostarczenie jedzenia, lub pomoc przy jego zapewnieniu,

b) dostarczenie noclegu,

c) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 58

Domy w pół drogi

(1) Domy w pół drogi udzielają usług pobytowych z reguły dla osób w wieku poniżej 26 lat, które po osiągnięciu pełnoletniości opuszczają ośrodki szkolno-wychowawcze, ewentualnie dla osób z innych środków opieki dzieci i młodzieży oraz dla osób, które są zwolnione z wykonania kary pozbawienia wolności lub leczenia ochronnego. Sposób udzielania opieki społecznej w tych ośrodkach jest przystosowany do specyficznych potrzeb tych osób.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) dostarczenie noclegu,

b) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

c) socjalne czynności terapeutyczne,

d) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 59

Centra kontaktowe

(1) Centra kontaktowe to bezbarierowe ośrodki udzielające ambulatoryjnej, ewentualnie terenowej opieki osobom zagrożonym uzależnieniami. Celem usługi jest zmniejszenie społecznego i zdrowotnego ryzyka połączonego z wykorzystywaniem substancji uzależniających.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) socjalne czynności terapeutyczne,

b) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych,

c) udzielenie warunków do dbałości o higienę osobistą.

§ 60

Pomoc kryzysowa

(1) Pomoc kryzysowa jest terenową, ambulatoryjną lub pobytową usługą tymczasową udzielaną osobom, które znajdują się w sytuacji zagrożenia zdrowia lub życia, kiedy tymczasowo nie mogą rozwiązać problemu swojej złej sytuacji socjalnej własnymi siłami.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) udzielenie noclegu,

b) dostarczenie jedzenia lub pomoc przy jego zapewnieniu,

c) socjalne czynności terapeutyczne,

d) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 60a

Centra interwencyjne

(1) Na podstawie wykazania ze wspólnego gospodarstwa domowego według oddzielnego przepisu prawa osobie zagrożonej przemocą wykazanej osoby jest udzielona pomoc najpóźniej do 48 godzin od doręczenia kopii urzędowego dokumentu o zgłoszeniu do centrum interwencyjnego. Pomoc centrum interwencyjnego może być udzielona również na podstawie wniosku osoby zagrożonej przemocą innej osoby mieszkającej z nią we wspólnym gospodarstwie lub też bez takiego impulsu, a to bezzwłocznie po tym, kiedy centrum interwencyjne dowie się o zagrożeniu osoby przemocą. Usługi społeczne w centrum interwencyjnym są udzielane jako usługi ambulatoryjne, terenowe lub pobytowe.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) socjalne czynności terapeutyczne,

b) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

(3) Usługa według ustępu 1 udzielana w formie usług pobytowych zawiera oprócz podstawowych czynności wymienionych w ustępie 2 te podstawowe czynności:

a) udzielenie noclegu,

b) dostarczenie jedzenia lub pomoc przy jego zapewnieniu.

(4) Częścią usługi jest zapewnienie współpracy i wzajemnego informowania między centrami interwencyjnymi, dostarczycielami innych usług socjalnych, organami społeczno-prawnej ochrony dzieci, gminami, oddziałami Policji Republiki Czeskiej i straży miejskiej, jak również innymi organami administracji publicznej.

§ 61

Bezbarierowe centra dzienne

(1) Bezbarierowe centra dzienne udzielają ambulatoryjnych, ewentualnie terenowych usług dla osób bez dachu nad głową.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do jej utrzymania,

b) dostarczenie jedzenia lub pomoc przy jego zapewnieniu,

c) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 62

Bezbarierowe ośrodki dla dzieci i młodzieży

(1) Bezbarierowe ośrodki dla dzieci i młodzieży udzielają ambulatoryjnych, ewentualnie terenowych usług dzieciom w wieku od 6 do 26 lat zagrożonym społecznie niepożądanymi zjawiskami. Celem usługi jest poprawa jakości ich życia poprzez zapobieżenie lub zmniejszenie socjalnego i zdrowotnego ryzyka mającego związek ze sposobem ich życia, umożliwienie im lepszej orientacji w ich środowisku społecznym i stworzenie warunków do rozwiązania problemu ich złej sytuacji socjalnej. Usługa może być udzielana osobom anonimowo.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizujące,

b) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

c) socjalne czynności terapeutyczne,

d) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 63

Noclegownie

(1) Noclegownie oferują ambulatoryjne usługi osobom bez dachu nad głową, które są zainteresowane skorzystaniem z węzła sanitarno-higienicznego i przenocowaniem.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do jej utrzymania,

b) udzielenie noclegu.

§ 64

Usługi opieki zaradczej

(1) Usługi opieki zaradczej są ambulatoryjnymi lub pobytowymi usługami udzielanymi osobom z chroniczną chorobą psychiczną i osobom uzależnionym od substancji uzależniających, które ukończyły leczenie stacjonarne w ośrodku zdrowia, ukończyły leczenie ambulatoryjne lub są mu poddawane, lub osobom, które są w okresie abstynencji.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) socjalne czynności terapeutyczne,

b) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

c) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

(3) Usługa według ustępu 1 udzielana w formie usług pobytowych zawiera oprócz podstawowych czynności wymienionych w ustępie 2 te podstawowe czynności:

a) udzielenie noclegu,

b) dostarczenie jedzenia albo pomoc przy jego zapewnieniu.

§ 65

Społecznie aktywizujące usługi dla rodzin z dziećmi

(1) Społecznie aktywizujące usługi dla rodzin z dziećmi są terenowymi, ewentualnie ambulatoryjnymi usługami udzielanymi rodzinie z dzieckiem, którego rozwój jest zagrożony w efekcie działania długotrwałej kryzysowej sytuacji socjalnej, której rodzice nie są w stanie sami bez pomocy pokonać i u którego istnieją następne ryzyka zagrożenia jego rozwoju.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizujące,

b) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

c) socjalne czynności terapeutyczne,

d) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 66

Społecznie aktywizujące usługi dla seniorów i osób z upośledzeniem zdrowotnym

(1) Społecznie aktywizujące usługi są ambulatoryjnymi, ewentualnie terenowymi usługami udzielanymi osobom w wieku emerytalnym lub osobom z upośledzeniem zdrowotnym zagrożonym wykluczeniem społecznym.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

b) socjalne czynności terapeutyczne,

c) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 67

Warsztaty terapeutyczne

(1) Warsztaty terapeutyczne są ambulatoryjnymi usługami udzielanymi osobom ze zmniejszoną samowystarczalnością z powodu upośledzenia zdrowotnego, które nie są z tego powodu możliwe do umieszczenia na otwartym ani chronionym rynku pracy. Ich celem jest długotrwała i regularna pomoc nad doskonaleniem nawyków związanych z pracą i umiejętności za pośrednictwem socjalnej terapii pracy.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pomoc przy higienie osobistej lub stworzenie warunków do niej,

b) dostarczenie jedzenia lub pomoc przy jego zapewnieniu,

c) ćwiczenie umiejętności radzenia sobie z opieką nad własną osobą, samowystarczalności i dalszych czynności wiodących do asymilacji społecznej,

d) wspieranie tworzenia i udoskonalania podstawowych nawyków związanych z pracą i umiejętności.

§ 68

Grupy terapeutyczne

(1) Grupy terapeutyczne udzielają usług pobytowych także tymczasowych dla osób uzależnionych od substancji uzależniających lub osób z chroniczną chorobą psychiczną, którą są zainteresowane udziałem w bieżącym życiu.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) dostarczenie jedzenia,

b) dostarczenie noclegu,

c) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

d) socjalne czynności terapeutyczne,

e) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 69

Programy terenowe

(1) Programy terenowe są terenowymi usługami udzielanymi osobom, które prowadzą ryzykowny tryb życia lub są zagrożone takim trybem. Usługa jest przeznaczona dla problemowych grup osób, użytkowników substancji uzależniających lub leków psychotropowych, osoby bez dachu nad głową, osoby żyjące w wykluczonych społecznie grupach i inne socjalnie zagrożone grupy. Celem usługi jest wyszukiwanie tych osób i minimalizowanie ryzyka ich sposobu życia. Usługa może być tym osobom udzielana anonimowo.

(2) Usługa według ustępu 1 zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

b) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

§ 70

Rehabilitacja socjalna

(1) Rehabilitacja socjalna jest zbiorem specyficznych czynności zmierzających do osiągnięcia niezależności i samowystarczalności osób, wraz z rozwojem ich specyficznych zdolności i umiejętności, wzmacnianiem nawyków i ćwiczeniem wykonywania bieżących, niezbędnych do samodzielnego życia czynności w alternatywny sposób wykorzystujących zachowane zdolności, potencjał i kompetencje. Rehabilitacji socjalnej udziela się w formie terenowych i ambulatoryjnych usług, lub w formie usług pobytowych udzielanych w centrach usług rehabilitacji socjalnej.

(2) Usługa według ustępu 1 udzielana w formie usług terenowych lub ambulatoryjnych zawiera poniżej wymienione podstawowe czynności:

a) ćwiczenie umiejętności radzenia sobie z opieką nad własną osobą, samowystarczalności i dalszych czynności wiodących do asymilacji społecznej,

b) pośrednictwo w kontakcie ze środowiskiem społecznym,

c) czynności wychowawcze, edukacyjne i aktywizacyjne,

d) pomoc przy dochodzeniu do praw, uprawnionych interesów i przy załatwianiu spraw osobistych.

(3) Usługa według ustępu 1 udzielana w formie usług pobytowych w centrach usług rehabilitacji socjalnej zawiera oprócz podstawowych czynności wymienionych w ustępie 2 te podstawowe czynności:

a) udzielenie noclegu,

b) dostarczenie jedzenia,

c) pomoc przy higienie osobistej lub zapewnienie warunków do jej utrzymania.

Rozdział 5

Pokrywanie kosztów usług socjalnych

§ 71

(1) Usługi społeczne udzielane są osobom bez pokrycia kosztów lub za częściowym lub pełnym pokryciem kosztów.

(2) Pokrycie kosztów za udzielanie usług socjalnych reguluje osoba w wysokości uzgodnionej w umowie zawartej z dostarczycielem usługi według § 91.

(3) Dostarczyciel usługi socjalnej może ustalić współuczestnictwo w pokryciu kosztów z osobą bliską osobie, której udzielana jest usługa socjalna, ewentualnie z inną osobą fizyczną lub prawną, jeśli osoba, której udzielana jest usługa socjalna, nie ma własnych dochodów lub jej dochody nie są wystarczające na pokrycie kosztów.

(4) Przez dochód osoby dla celów pokrycia kosztów rozumie się dochód według prawa o życiowym i egzystencjalnym minimum, z wyjątkiem zasiłku.

§ 72

Usługi społeczne udzielane bez opłaty

Bez pokrycia kosztów udziela się

a) poradnictwa socjalnego (§ 37),

b) wstępnej opieki (§ 54),

c) telefonicznej pomocy kryzysowej (§ 55),

d) usług tłumaczeniowych (§ 56),

e) pomocy kryzysowej (§ 60),

f) usług opieki zaradczej (§ 64), z wyjątkiem podstawowych czynności udzielanych według § 64 ustęp 3,

g) społecznie aktywizujących usług dla rodzin z dziećmi (§ 65),

h) społecznie aktywizujących usług dla seniorów i osób z upośledzeniem zdrowotnym (§ 66),

i) programów terenowych (§ 69),

j) rehabilitacji socjalnej (§ 70), z wyjątkiem podstawowych czynności udzielanych według § 70 ustęp 3,

k) socjalnych usług w centrach kontaktowych (§ 59) i bezbarierowych ośrodkach dla dzieci i młodzieży (§ 62),

l) usługach warsztatów terapeutycznych (§ 67), z wyjątkiem podstawowych czynności udzielanych według § 67 ustęp 2 litera b),

m) socjalnych usług centrów interwencyjnych (§ 60a).

Usługi socjalne udzielane za opłatą

§ 73

(1) Za pobytowe usługi udzielane w

a) tygodniowych ośrodkach stacjonarnych (§ 47),

b) domach dla osób z upośledzeniem zdrowotnym (§ 48),

c) domach dla seniorów (§ 49),

d) domach z oddzielnymi regułami (§ 50),

e) ośrodkach opieki zdrowotnej (§ 52),

opłaca osoba koszty za nocleg, jedzenie i opiekę udzielaną w umówionym zakresie.

(2) Przez opiekę rozumie się dla celów stanowienia opłaty podstawowe czynności wymienione w § 35 ustęp 1 litera a), b), e), f) i od h) do j).

(3) Po opłacie za nocleg i jedzenie przy udzielaniu usług pobytowych w tygodniowych ośrodkach stacjonarnych musi pozostać osobie przynajmniej 25% jej dochodu, a przy udzielaniu usług pobytowych wymienionych w ustępie 1 litera od b) do e) musi osobie pozostać przynajmniej 15% jej dochodu.

(4) Opłatę za opiekę stanowi się przy udzielaniu

a) usług pobytowych, z wyjątkiem tygodniowych ośrodków stacjonarnych, w wysokości przyznanego zasiłku,

b) usług pobytowych w tygodniowych ośrodku stacjonarnym maksymalnie w wysokości 75% przyznanego zasiłku.

(5) Osoba, której są udzielane usługi socjalne według ustępu 1 i której by po opłaceniu kosztów za nocleg i jedzenie nie została z jej dochodu kwota wymieniona w ustępie 3, powinna przedłożyć dostarczycielowi tych usług socjalnych wysokość swoich dochodów dla celów ustanowienia opłaty według ustępu 3 i niezwłocznie mu oznajmiać zmiany w dochodach, które mają wpływ na wysokość opłaty według ustępu 3.

§ 74

(1) Za usługi pobytowe udzielane niezabezpieczonemu materialnie dziecku w tygodniowych ośrodkach stacjonarnych (§ 47) i domach dla osób z upośledzeniem zdrowotnym (§ 48) płacą rodzice dziecka lub rodzic, któremu dziecko zostało powierzone decyzją sądu pod opiekę, ewentualnie inna osoba fizyczna zobowiązana do pokrycia kosztów wyżywienia dziecka, płacenia za jedzenie i za opiekę udzielaną w uzgodnionym wymiarze. Za usługi pobytowe udzielane w tygodniowych ośrodkach stacjonarnych (§ 47) niezabezpieczonemu materialnie dziecku, które jest powierzone pod opiekę osoby fizycznej, która ma z tego powodu prawo do zasiłku opiekuńczego według oddzielnego przepisu prawa, opłaca koszty według pierwszego zdania ta osoba fizyczna.

(2) Jeśli dziecko umieszczono do domu dla osób z upośledzeniem zdrowotnym na podstawie decyzji sądu o ustanowieniu zakładu wychowawczego lub wstępnego opatrzenia, opłatę za jedzenie i za opiekę stanowi decyzja urzędu gminy z rozszerzonymi kompetencjami odpowiedni według miejsca trwałego lub zgłoszonego pobytu dziecka. Rodzice dzielą się pokryciem kosztów w równej części, jeśli dalej nie stanowi się inaczej. Opłata się na wniosek osoby, która jest według ustępu 1 zobowiązana pokryć koszty, ewentualnie na wniosek ośrodka opieki społecznej wymienionego w ustępie 1, nie stanowi, jeżeli przedłoży, że ta osoba lub osoba z nią razem osądzana jest odbiorcą zasiłków według ustawy o pomocy w nędzy. Opłata się na wniosek osoby, która jest według ustępu 1 zobowiązana pokryć koszty, ewentualnie na wniosek ośrodka opieki społecznej, wymienionego w ustępie 1, również nie stanowi lub się zniży, jeżeli ta osoba wykaże, że po opłaceniu kosztów jej dochód lub dochód osób razem z nią osądzanych by spadł pod sumę kwoty minimum życiowego według ustawy o życiowym i egzystencjalnym minimum i kwoty normatywnych kosztów na mieszkanie według oddzielnego przepisu prawa.

(3) Maksymalna wysokość opłaty za jedzenie według ustępu 1 i 2 stanowi wykonawczy przepis prawny. Jeżeli ośrodkowi opieki społecznej, w którym jest umieszczone niezabezpieczone materialnie dziecko, wypłaci się według oddzielnego przepisu prawa dodatek na dziecko, opłata zmniejsza się o jego wysokość.

(4) Opłatę za opiekę nad niezabezpieczonym materialnie dzieckiem stanowi się przy udzielaniu

a) usług pobytowych w domach dla osób z upośledzeniem zdrowotnym w wysokości przyznanego dodatku,

b) usług pobytowych w tygodniowych ośrodkach stacjonarnych maksymalnie w wysokości 75% przyznanego dodatku.

Postanowienie § 73 ustęp 2 obowiązuje podobnie.

(5) Za usługi pobytowe udzielane w stacjonarnych ośrodkach tygodniowych (§ 47) i domach dla osób z upośledzeniem zdrowotnym (§ 48) dziecku, które nie jest niezabezpieczone materialnie i dziecku, które jest odbiorcą renty sierocej po obojgu rodzicach, opłaca się koszty tego dziecka według § 73.

§ 75

(1) Za udzielanie

a) osobistej asysty (§ 39),

b) usług opiekuńczych (§ 40),

c) opieki w nagłej sytuacji kryzysowej (§ 41),

d) usług przewodnickich i lektorskich (§ 42),

e) wsparcia samodzielnego mieszkania (§ 43),

f) ułatwiania usług (§ 44),

g) usług w centrach usług dziennych (§ 45),

h) usług w dziennych ośrodkach stacjonarnych (§ 46),

i) usług pobytowych w centrach socjalnych usług rehabilitacyjnych wymienionych w § 70 ustęp 3,

j) usług w chronionym mieszkaniu (§ 51),

opłaca osoba koszty za podstawowe czynności w wymiarze stanowionym przez umowę, jeśli w ustępie 2 nie jest stanowione inaczej. Maksymalną wysokość opłaty stanowi wykonawczy przepis prawny.

(2) Usługi opiekuńczej z wyjątkiem kosztów jedzenia udzielonych w ramach podstawowej czynności wymienionej w § 40 ustęp 2 litera c) udziela się bez opłaty

a) rodzinom, w których urodziło się równocześnie 3 lub więcej dzieci, a to do 4 r.ż. tych dzieci,

b) uczestnikom ruchu oporu,

c) osobom, które są zrehabilitowane według ustawy nr 119/1990 Sb., o sądowej rehabilitacji, w brzmieniu ustawy nr 47/1991 Sb., albo u których było osądzająca decyzja sądu dotycząca czynów karalnych wymienionych w § 2 ustawy nr 119/1990 Sb. w brzmieniu ustawy nr 47 /1991 Sb. zlikwidowane przed dniem jego wejścia w życie lub był zrehabilitowany według § 22 litery c) ustawy nr 82/1968 Sb. o sądowej rehabilitacji, jeśli nieuprawnione wykonanie kary aresztu lub pozbawienia wolności wynosił łącznie 12 miesięcy, jednak skończył się z przyczyn zdrowotnych przed upłynięciem 12 miesięcy,

d) osobom, które były zaszeregowane do obozu pracy przymusowej lub oddziału pracy, jeżeli decyzja o tym zaszeregowaniu była zlikwidowana według § 17 ustęp 1 ustawy nr 87/1991 Sb., o pozasądowych rehabilitacjach lub w obozie wojskowym pracy przymusowej, jeżeli rozkaz o jego zaszeregowaniu do tego obozu był zlikwidowany według § 18 ustęp 1 ustawy nr 87/1991 Sb., w brzmieniu ustawy nr 267/1992 Sb. i ustawy nr 78/1998 Sb., lub w centralizacyjnym klasztorze z regułami podobnymi do obozów pracy przymusowej, jeżeli całkowity czas pobytu w tych ośrodkach wynosił 12 miesięcy, ewentualnie mniej, o ile ten czas miał wynosić 12 miesięcy, jednak skończył się z przyczyn zdrowotnych przed upływem 12 miesięcy,

e) pozostałym małżonkom po osobach wymienionych w literach od b) do d), starszym niż 70 r.ż.

§ 76

(1) Za udzielanie usług socjalnych w

a) domach azylowych (§ 57),

b) domach w pół drogi (§ 58),

c) grupach terapeutycznych (§ 68),

d) ośrodkach opieki zaradczej (§ 64 ustęp 3),

opłacają osoby koszty za nocleg i jedzenie, a za udzielanie usług socjalnych w socjalnych warsztatach terapeutycznych osoby opłacają koszty za jedzenie w wymiarze ustalonym przez umowę. Maksymalną wysokość opłaty stanowi wykonawczy przepis prawny.

(2) Za udzielanie usług socjalnych w noclegowniach (§ 63) osoby opłacają koszty w wysokości ustanowionej przez dostarczyciela.

(3) Za udzielanie usług socjalnych w bezbarierowych dziennych centrach (§ 61) osoby opłacają koszty za jedzenie w wysokości ustanowionej przez dostarczyciela.

§ 77

Opłata za czynności fakultatywne może być ustanowiona w pełnej wysokości kosztów za te usługi.

ROZDZIAŁ II

Warunki udzielania usług socjalnych

Część 1

Rejestracja

Dział 1

Warunki rejestracji

§ 78

(1) Usług socjalnych można udzielać tylko na podstawie uprawnienia do udzielania usług socjalnych, o ile w § 83 i § 84 nie ustanowiono inaczej; to uprawnienie powstaje w wyniku decyzji o rejestracji.

(2) O rejestracji decyduje urząd wojewódzki odpowiedni dla miejsca trwałego lub zgłoszonego pobytu osoby fizycznej lub siedziby osoby prawnej, ewentualnie według umiejscowienia oddziału prawnego podmiotu zagranicznego na terenie Republiki Czeskiej; w przypadku, że organizatorem dostarczyciela usług socjalnych jest ministerstwo, o rejestracji decyduje to ministerstwo (dalej jedynie organ rejestrujący).

§ 79

(1) Warunkiem rejestracji jest

a) złożenie pisemnego wniosku o rejestrację, który zawiera wymogi wymienione w ustępie 5,

b) niekaralność i fachowość wszystkich osób fizycznych, które będą bezpośrednio dostarczać usługi socjalne,

c) zapewnienie warunków higienicznych, jeśli usługi socjalne są dostarczane w ośrodkach społecznych,

d) prawo własnościowe lub inne do obiektu lub powierzchni, w których będą udzielane usługi socjalne,

e) zapewnienie warunków materialnych i technicznych odpowiadających rodzajowi dostarczanych usług socjalnych,

f) okoliczność, że wobec majątku osoby fizycznej lub prawnej, wnioskującej o rejestrację, nie ma ogłoszonej upadłości lub przeciwko niej nie zostało wszczęte postępowanie upadłościowe lub wyrównujące lub wniosek o ogłoszenie upadłości został oddalony na skutej niedostatku majątku.

(2) Za osobę niekaraną na potrzeby tej ustawy uznaje się tego, kto nie był prawomocnie skazany za

a) umyślny czyn karalny, ani

b) czyn karalny popełniony z niedbałości w związku z wykonywaniem czynności przy udzielaniu usług socjalnych lub czynności porównywalnych, lub ten, kogo skazanie za te czyny karalne było zawieszone lub się na go z innych powodów poszukuje.

(3) Niekaralność potwierdza się poprzez wypis z ewidencji Rejestru karalności i inne dokumenty wykazujące spełnienie warunku niekaralności wydanymi przez państwa, w których osoba fizyczna zatrzymywała się w ciągu ostatnich 3 lat bez przerwy, w okresie dłuższym niż 3 miesiące. Wypis z ewidencji Rejestru karalności i inne dokumenty, którymi potwierdza się niekaralność nie mogą być starsze niż 3 miesiące. Przy uznawaniu dokumentu o niekaralności, który wydał odpowiedni organ innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej, postępuje się według oddzielnego przepisu prawa. W celu potwierdzenia niekaralności organ rejestrujący zażąda według oddzielnego przepisu prawa wypisu z ewidencji Rejestru karalności. Wniosek o wydanie wypisu z ewidencji Rejestru karalności i wypis z Rejestru karalności przekazuje się w postaci elektronicznej, w sposób umożliwiający dostęp na odległość.

(4) Fachowość ocenia się według § 110 ustęp 4 i 5, § 116 ustęp 5 i § 117.

(5) Wniosek o rejestrację zawiera następujące dane i dołączone dokumenty:

a) jeśli wnioskującym jest osoba prawna – firmę handlową lub nazwę, siedzibę lub umiejscowienie jej oddziału organizacyjnego, numer identyfikacyjny osoby (dalej tylko “numer identyfikacyjny”) i organ statutowy,

b) jeśli wnioskującym jest osoba fizyczna – imię, ewentualnie imiona, nazwisko, miejsce trwałego lub zgłoszonego pobytu i data oraz miejsce urodzenia,

c) jeśli wnioskującym jest jednostką państwową lub samorządu terytorialnego, w której imieniu będzie udzielać usług socjalnych JST – jej nazwę, siedzibę, numer identyfikacyjny jej założyciela, imię, ewentualnie imiona, i nazwisko kierownika jednostki,

d) dane o udzielaniu usług socjalnych, którymi są

1. nazwa i miejsce ośrodka lub miejsca udzielania usług socjalnych, ewentualnie prośba o nieupublicznianie miejsca ośrodka, jeśli chodzi o usługi udzielane w domu azylowym lub pobytowe usługi socjalne udzielane w centrum interwencyjnym lub w ośrodku pomocy kryzysowej,

2. rodzaje udzielanych usług socjalnych,

3. krąg osób, dla których jest przeznaczona usługa socjalna, ewentualnie ich granica wiekowa lub rodzaj upośledzenia zdrowotnego,

4. opis realizacji udzielanych usług socjalnych,

5. opis personalnego zapewnienia udzielanych usług socjalnych,

6. zakres czasowy udzielania usług socjalnych,

7. wymiar udzielanych usług socjalnych,

8. zapewnienie usług socjalnych od strony finansowej,

9. sposób zapewnienia opieki zdrowotnej w przypadku udzielania usług socjalnych według § 34 ustęp 1 litera od c) do f),

10. dzień rozpoczęcia udzielania usług socjalnych,

e) dokument o niekaralności osób fizycznych wymienionych w ustępie 1 litera b), z wyjątkiem wypisu z ewidencji Rejestru karalności,

f) dokumenty lub ich potwierdzone urzędowo kopie wykazujące fachowość osób fizycznych wymienionych w ustępie 1 litera b),

g) decyzję o uchwaleniu regulaminu ośrodka usług socjalnych wymienionego w § 34 ustęp 1 litera od c) do f) wydanego przez organ ochrony zdrowia publicznego,

h) dokument o prawie własności lub innym prawie do obiektu lub powierzchni, w których będą udzielane usługi socjalne, z którego wynika uprawnienie wnioskującego do używania tych obiektów lub powierzchni,

i) jeśli wnioskującym jest osoba prawna, urzędowo potwierdzone kopie dokumentów założycielskich i dokumentów o rejestracji według oddzielnych przepisów prawa, ewentualnie wypis z rejestru handlowego lub innej ewidencji według oddzielnych przepisów prawa,

j) dokument, że wnioskujący nie zalega z płaceniem podatków i nie ma niedopłaty na ubezpieczenie i na kary w opłatach za publiczne ubezpieczenie zdrowotne oraz na ubezpieczenie i na kary w opłatach za ubezpieczenie społeczne i dodatku na państwową politykę zatrudnienia,

k) honorowe oświadczenie o okolicznościach wymienionych w ustępie 1 litera f).

(6) Organ rejestrujący może zdecydować, że dokumenty, które wnioskujący dodaje do rejestracji według ustępu 5 i § 80 można przekazać także w postaci elektronicznej w formacie, który ogłosi organ rejestrujący, o ile nie został określony wcześniej w oddzielnym przepisie prawa.

§ 80

Dostarczyciel usług socjalnych powinien przed rozpoczęciem ich udzielania zawrzeć umowę ubezpieczeniową na wypadek odpowiedzialności za szkodę spowodowaną przy udzielaniu usług socjalnych; to ubezpieczenie musi być ustalone na cały okres, w którym udziela usług socjalnych według tej ustawy. Dostarczyciel usług socjalnych powinien do 15 dni od dnia zawarcia umowy ubezpieczeniowej przesłać jej urzędowo potwierdzoną kopię organowi rejestracyjnemu.

§ 81

(1) Organ rejestrujący wyda decyzję o rejestracji, jeżeli wnioskujący wykaże, że spełnia warunki określone w § 79 ustęp 1.

(2) Decyzja o rejestracji zawiera

a) oznaczenie dostarczyciela usług socjalnych z podaniem danych według § 79 ustęp 5 litera a), b) lub c),

b) numer identyfikacyjny przydzielony dostarczycielowi usług socjalnych; jeżeli dostarczycielowi usług socjalnych do tej pory nie był numer identyfikacyjny przydzielony, poda go organowi rejestracyjnemu administrator podstawowego rejestru osób,

c) nazwę i miejsce ośrodka lub miejsca udzielania usług socjalnych,

d) rodzaje usług socjalnych, które będą udzielane

e) krąg osób, którym będą udzielane usługi socjalne,

f) dzień rozpoczęcia udzielania usług socjalnych,

g) dane o zakresie udzielanych usług socjalnych.

§ 82

(1) Dostarczyciel usług socjalnych powinien do 15 dni pisemnie oznajmić organowi rejestrującemu wszelkie zmiany dotyczące danych zawartych w decyzji o rejestracji i danych zawartych we wniosku o rejestrację i zmiany w dokumentach dostarczanych według § 79 ustęp 5 i przedłożyć te zmiany przy pomocy odpowiednich dokumentów, z wyjątkiem danych wymienionych w § 79 ustęp 5 litera d) punktu 8, którego zmian się nie zgłasza.

(2) Organ rejestrujący zdecyduje o zmianie rejestracji na podstawie zgłoszenia według ustępu 1 lub na wniosek dostarczyciela usług socjalnych.

(3) Organ rejestrujący zdecyduje o usunięciu rejestracji, jeśli

a) dostarczyciel usług socjalnych przestanie spełniać warunki wymienione w § 79 i 80,

b) dostarczycielowi usług socjalnych została nałożona sankcja za przestępstwo, zwłaszcza w przypadku poważnego naruszenia obowiązków ustanowionych wobec dostarczycieli usług socjalnych,

c) dostarczyciel usług socjalnych nie spełnia standardów jakości (§ 99) i nie doszło do poprawy nawet na podstawie przyjętych opatrzeń przy inspekcji usług socjalnych, lub

d) dostarczyciel usług socjalnych poprosi o likwidację rejestracji; ten wniosek musi zostać złożony najkrócej na 3 miesiące przed dniem zakończenia działalności.

(4) Okres wymieniony w ustępie 3 litera d) obowiązuje także w przypadku, kiedy dostarczyciel usług społecznych poprosi o zmianę rejestracji polegającą na zakończeniu tylko niektórych z usług socjalnych wymienionych w decyzji o rejestracji.

(5) Decyzja o rejestracji kończy swoją ważność, jeśli dostarczyciel usług socjalnych nie rozpocznie ich udzielania w okresie do 6 miesięcy od uprawomocnienia decyzji o rejestracji.

(6) Rejestracji nie można przenieść i kończy ważność w dniu zaniknięcia osoby prawnej lub w dniu śmierci osoby fizycznej.

§ 82a

(1) Organ rejestrujący kontroluje wypełnianie warunków ustanowionych na potrzeby rejestracji dostarczycielom usług socjalnych, którym wydał decyzję o rejestracji. Postępowanie przy tej kontroli ustalone jest w ustawie o kontroli państwowej.

(2) Organ rejestrujący jest uprawniony do nakładania na dostarczycieli usług socjalnych opatrzeń w celu usunięcia niedostatków stwierdzonych przy tej kontroli. Dostarczyciel usług socjalnych powinien spełnić te nałożone opatrzenia w okresie ustanowionym przez organ rejestrujący.

(3) Dla celów kontroli warunków rejestracji obowiązuje podobne postanowienie § 79 ustęp 3, zdania czwarte i piąte.

§ 83

Rejestracja według § 79 nie jest wymagana, jeśli pomocy udziela osobie osoba bliska lub inna osoba fizyczna, która nie wykonuje tej czynności jako przedsiębiorca.

§ 84

(1) Rejestracji według § 79 nie wymaga się również u osoby fizycznej lub prawnej, która znajduje się w innym kraju członkowskim Unii Europejskiej, jeśli udziela usług socjalnych w sensie tej ustawy na terenie Republiki Czeskiej tymczasowo i w pojedynczych przypadkach, o ile wykaże, że jest

a) obywatelem kraju członkowskiego Unii Europejskiej lub ma siedzibę w innym kraju członkowskim Unii Europejskiej,

b) uprawniona do wykonywania czynności wymienionych w ustępie 1 według przepisów prawa innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej.

(2) Fizyczna lub prawna osoba wymieniona w ustępie 1 powinna oznajmić urzędowi wojewódzkiemu odpowiedniego według miejsca udzielania usług socjalnych rozpoczęcie działalności na terenie Republiki Czeskiej i przedłożyć dokument, który uprawnia ją do udzielania usług socjalnych w innym kraju członkowskim Unii Europejskiej, a to w okresie 8 dni od dnia rozpoczęcia tej działalności.

(3) Fizyczna lub prawna osoba wymieniona w ustępie 1 może tę działalność wykonywać od dnia, kiedy odpowiedniemu urzędowi wojewódzkiemu oznajmiła rozpoczęcie działalności na terenie Republiki Czeskiej; przy tej działalności powinna dotrzymywać obowiązków ustanowionych dla dostarczycieli usług socjalnych według § 88 a 89.

(4) Urząd wojewódzki zdecyduje o wstrzymaniu wykonywania działalności osoby prawnej lub fizycznej wymienionej w ustępie 1 na terenie Republiki Czeskiej, jeśli stwierdzi, że nie ma uprawnień w kraju, gdzie się znajduje lub jeśli stwierdzi poważne naruszenie obowiązków wymienionych w § 88 a 89.

(5) Rejestracja według § 78 i 79 nie jest nadal wymagana przy dostarczaniu usług socjalnych w ośrodkach opieki zdrowotnej według § 52. Przy udzielaniu usług socjalnych te ośrodki opieki zdrowotnej powinny dotrzymywać obowiązków ustanowionych dla dostarczycieli usług socjalnych w § 88 litera b), c), h) i i).

Dział 2

Rejestr dostarczycieli usług socjalnych

§ 85

(1) Urząd wojewódzki prowadzi rejestr dostarczycieli usług socjalnych (dalej tylko “rejestr”), w którym zapisuje dostarczycieli usług socjalnych, którym została wydana decyzja o rejestracji oraz osoby prawne i fizyczne wymienione w § 84. Właściwość terytorialna urzędu wojewódzkiego jest regulowana przez § 78 ustęp 2, jeśli dalej nie postanowiono inaczej.

(2) Rejestr jest prowadzony w drukowanej i elektronicznej formie. Urząd wojewódzki jest administratorem drukowanej formy rejestru i opracowuje elektroniczną postać rejestru. Przy opracowywaniu danych postępuje się według oddzielnego przepisu prawa.

(3) Rejestr w formie drukowanej zawiera

a) dane wymienione w § 79 ustęp 5 litera od a) do d),

b) dokumenty wymienione w § 79 ustęp 5 litera od f) do k) i § 80,

c) kopie sprawozdania inspekcji o przeprowadzonej kontroli.

(4) Rejestr w postaci elektronicznej zawiera dane wymienione w § 79 ustęp 5 litera od a) do d), numer identyfikacyjny według § 81 ustęp 2 litera b) i informacje o wyniku przeprowadzonej inspekcji. Urząd wojewódzki wpisuje do rejestru dane według pierwszego zdania i ich zmiany bez zbytecznej zwłoki.

(5) Rejestr w postaci elektronicznej dalej zawiera dane, według których można obserwować wymiar, sposób zabezpieczenia i koszty pojedynczych usług socjalnych. Dostarczyciel usług socjalnych, który jest wpisany do rejestru, powinien te dane podawać urzędowi wojewódzkiemu wymienionemu w ustępie 1 na druku określonym przez ministerstwo, a to w okresie do 30 czerwca za poprzedni rok kalendarzowy. Odpowiedni urząd wojewódzki kontroluje poprawność i całościowość tych danych.

(6) Rejestr w postaci elektronicznej dalej zawiera dane o wysokości udzielonej dotacji na dany rok kalendarzowy według § 101 i 104 na poszczególne usługi socjalne. Te dane zapisuje do rejestru ministerstwo, a to do 30 kwietnia odpowiedniego roku budżetowego.

§ 86

(1) Ministerstwo jest administratorem elektronicznej postaci rejestru.

(2) Ministerstwo zapewnia na własny koszt program komputerowy (software) opracowywania danych potrzebny do prowadzenia rejestru i dostarcza go bezpłatnie, włącznie z jego aktualizacją, urzędom wojewódzkim. Urzędy wojewódzkie powinny używać przy prowadzeniu rejestru programu, którym wyposaży je ministerstwo.

§ 87

(1) Rejestr jest prowadzony w systemie informacyjnym administracji publicznej według oddzielnego przepisu prawa.

 

(2) Rejestr jest publicznym spisem w części, która zawiera dane wymienione w § 79 ustęp 5 litera od a) do d) i w § 85 ustęp 5 i 6 i informacje o wyniku prowadzonej inspekcji, bez wymienienia danych o dacie i miejscu urodzenia dostarczyciela usług socjalnych, który jest osobą fizyczną i bez wymienienia miejsca ośrodka, jeśli chodzi o udzielanie usług socjalnych w domu azylowym lub udzielanie pobytowych usług socjalnych w centrum interwencyjnym lub ośrodku pomocy kryzysowej, jeśli takie wymaganie był złożone we wniosku o rejestrację; te dane upublicznia ministerstwo w postaci elektronicznej w sposób umożliwiający dostęp na odległość.

(3) Na żądanie z publicznej części rejestru wydaje się wypis urzędowy lub opis.

Część 2

Obowiązki dostarczycieli usług socjalnych

§ 88

Dostarczyciele usług socjalnych powinni

a) zapewniać dostępność informacji o rodzaju, miejscu, celach, kręgu osób, którym udzielają usług socjalnych, o wymiarze udzielanych usług socjalnych i o sposobie udzielania usług socjalnych, a to w formie zrozumiałej dla wszystkich osób,

b) informować osoby zainteresowane usługami socjalnymi o wszystkich obowiązkach, które by dla nich wynikały z umowy o udzielaniu usług socjalnych, o sposobie udzielania usług socjalnych i o ponoszeniu kosztów za te usługi, a to w formie dla nich zrozumiałej,

c) wytwarzać przy udzielaniu usług socjalnych takie warunki, które umożliwią osobom, którym udzielają usług socjalnych przestrzeganie ich ludzkich i obywatelskich praw i które uniemożliwią konflikt interesów tych osób z interesami dostarczycieli usług socjalnych,

d) opracować wewnętrzne reguły zapewnienia udzielanych usług socjalnych, włącznie z ustanowieniem reguł do zastosowania uprawnionych interesów osób, a to w formie zrozumiałej dla wszystkich osób,

e) opracować wewnętrzne reguły do zgłaszania i załatwiania skarg osób, którym udzielają usług socjalnych, na poziom tych usług, a to w formie zrozumiałej dla wszystkich osób,

f) zaplanować przebieg udzielania usług socjalnych według osobistych celów, potrzeb i zdolności osób, którym udzielają usług socjalnych, prowadzić pisemne indywidualne notatki o przebiegu udzielania usług socjalnych i oceniać przebieg udzielania usług socjalnych za uczestnictwa tych osób, o ile to możliwe – ze zwróceniem uwagi na ich stan zdrowia i rodzaj udzielanej usługi socjalnej lub za uczestnictwa ich reprezentantów prawnych,

g) prowadzić ewidencję wnioskujących o usługi socjalne, z którymi nie mogli zawrzeć umowy o udzielanie usług socjalnych z powodów wymienionych w § 91 ustęp 3 litera b),

h) przestrzegać standardów jakości usług socjalnych,

i) zawrzeć z osobą umowę o udzielaniu usług socjalnych, o ile nie zabraniają tego powody wymienione w § 91 ustęp 3,

j) w przypadku, że udzielają usług socjalnych według § 48, w pierwszej kolejności udzielać usług socjalnych dziecku, któremu został przyznany przez sąd zakład wychowawczy lub wstępne opatrzenia,

k) bezzwłocznie oznajmić pisemnie urzędowi gminy z rozszerzonymi kompetencjami wymienionemu w § 92 litera a) zakończenie udzielania pobytowej usługi socjalnej osobie, która może bez dalszej pomocy i wsparcia znaleźć się w sytuacji zagrażającej jej życiu i zdrowiu, o ile ta osoba zgadza się z takim oznajmieniem.

§ 89

Opatrzenia ograniczające poruszanie się osób

(1) Przy udzielaniu usług socjalnych nie wolno używać opatrzeń ograniczających poruszanie się osób, którym są udzielane usługi socjalne, z wyjątkiem przypadków bezpośredniego zagrożenia ich zdrowia i życia lub zdrowia i życia innych osób fizycznych, a to pod dalej ustanowionymi warunkami jedynie na okres niezbędnie konieczny, który wystarcza do oddalenia bezpośredniego zagrożenia ich zdrowia i życia oraz życia innych osób fizycznych.

(2) Opatrzeń ograniczających poruszania się osób można użyć tylko wtedy, jeżeli były użyte bez sukcesu inne opatrzenia w celu zabronienia takiego postępowania osoby, które zagraża jej zdrowiu i życiu lub zdrowiu i życiu innych osób fizycznych. Dostarczyciel usług socjalnych powinien z tego powodu w zależności od konkretnej sytuacji najpierw wykorzystać możliwość słownego uspokojenia sytuacji i innych sposobów uspokojenia sytuacji, na przykład odwrócenia uwagi, rozproszenia, aktywnego słuchania. Osoba musi być w prawidłowy sposób poinformowana, że może być wobec niej użyte opatrzenie ograniczające jej poruszanie się.

(3) Dostarczyciel usług socjalnych powinien w przypadku użycia opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób wybrać zawsze najmniej dolegliwe opatrzenie. Interweniować można najpierw przy pomocy fizycznej, potem poprzez umieszczenie osoby w pomieszczeniu przeznaczonym do bezpiecznego pobytu, ewentualnie można na podstawie zalecenia przywołanego lekarza i w jego obecności podać leki.

(4) Dostarczyciel usług socjalnych powinien dostarczać je tak, aby metody dostarczania tych usług zapobiegały sytuacjom, w których konieczne jest użycie opatrzeń ograniczających poruszanie się osób.

(5) Dostarczyciel usług socjalnych powinien o użyciu opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób powiadomić bez zbytniej zwłoki pełnomocnika prawnego osoby, której są udzielane usługi socjalne lub, jeśli chodzi o osobę niepełnoletnią, która została powierzona na podstawie decyzji odpowiedniego organu pod opiekę innej osoby – tę osobę lub osobę fizyczną, którą osoba, której są udzielane usługi socjalne, poprzednio ją wyznaczyła.

(6) Dostarczyciel usług socjalnych powinien prowadzić ewidencję przypadków użycia opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób w zakresie

a) imię, ewentualnie imiona, nazwisko i data urodzenia osoby,

b) data, czas rozpoczęcia i miejsce użycia opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób i rodzaj tego opatrzenia,

c) powód użycia opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób,

d) imię, ewentualnie imiona, i nazwisko osoby, która użyła opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób,

e) podanie leku jako opatrzenie ograniczające poruszanie się osoby,

f) datę i czas zakończenia użycia opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób,

g) opis bezpośrednio poprzedzającej sytuacji przed użytym opatrzeniem ograniczającym poruszanie się osób, opis przebiegu sytuacji przy użyciu tego opatrzenia i jej ocenę oraz opis sytuacji bezpośrednio następującej,

h) notatkę o spełnieniu obowiązków ustanowionych w ustępie 5,

i) opis ewentualnych zranień osób, do których doszło przy użyciu opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób,

j) opis sposobu powiadomienia osoby według ustępu 2 i umożliwienie wglądu do tej ewidencji osobie, przy której użyto opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób, osobie fizycznej, wyznaczonej poprzednio przez osobę, pełnomocnikowi prawnemu osoby lub jej bliskiej lub fizycznej osobie, której była osoba niepełnoletnia powierzona na mocy decyzji odpowiedniego organu pod opiekę, prowadzącemu ośrodek, lekarzowi, członkom zespołu inspekcyjnego przy prowadzeniu inspekcji udzielania usług socjalnych i Rzecznikowi Praw Obywatelskich.

(7) Dostarczyciel usług socjalnych, który w trakcie półrocza kalendarzowego użył opatrzenia ograniczającego poruszanie się osób, powinien pisemnie przekazać organowi rejestrującemu w okresie do 15 dni po zakończeniu półrocza kalendarzowego informację o liczbie osób, u których to opatrzenie zostało zastosowane oraz częstotliwość jego użycia w zależności od rodzaju tych opatrzeń.

Część 3

Umowa o udzieleniu usług socjalnych

§ 90

Osoba może poprosić o udzielenie usługi socjalnej dostarczyciela usług socjalnych lub może poprosić gminę, w której ma trwały lub zgłoszony pobyt o pośrednictwo w możliwości udzielenia usługi socjalnej lub o pośrednictwie w kontakcie z dostarczycielem usług socjalnych.

§ 91

(1) O dostarczaniu usługi socjalnej osoba zawiera umowę z dostarczycielem usług socjalnych; umowy tej nie zawiera się w przypadku udzielania usług socjalnych dziecku na podstawie decyzji sądu o zakładzie wychowawczym lub wstępnego opatrzenia. Umowa o udzielaniu usług socjalnych udzielanej według § od 39 do 52, 57, 58, 64, 67 i 68 musi być zawarta w formie pisemnej. Umowa o udzielaniu usług socjalnych udzielanych według § 54, 56, 60, 60a, 65 i 70 musi być zawarta w formie pisemnej, o ile przynajmniej jedna strona umowy przy negocjowaniu o zawarciu umowy tę formę zaproponuje.

(2) Umowa zawiera następujące elementy:

a) oznaczenie stron umowy,

b) rodzaj usługi socjalnej,

c) zakres udzielania usług socjalnych,

d) miejsce i czas udzielania usług socjalnych,

e) wysokość kosztów za usługi socjalne uzgodnioną w ramach wysokości kosztów ustanowioną w § od 73 do 77 i sposób ich płacenia,

f) ustalenia o przestrzeganiu wewnętrznych reguł ustanowionych przez dostarczyciela usług socjalnych,

g) powody wypowiedzenia i okres wypowiedzenia,

h) czas obowiązywania umowy.

(3) Dostarczyciel usług socjalnych może odrzucić zawarcie umowy o dostarczanie usług socjalnych tylko wtedy, jeżeli

a) nie udziela usługi socjalnej, której osoba żąda, a i to z wzięciem pod uwagę ograniczenia kręgu osób w rejestrze dostarczycieli usług socjalnych,

b) nie ma dostatecznej ilości miejsca na udzielanie usługi socjalnej, której osoba żąda,

c) stan zdrowia osoby, która żąda udzielenia pobytowej usługi socjalnej wyklucza udzielenie takiej usługi socjalnej; te stany zdrowia ustanawia wykonawczy przepis prawny, lub

d) osobie, która żąda udzielenia usługi socjalnej, została wypowiedziana w okresie krótszym niż 6 miesięcy od tego żądania umowa o udzielaniu tej usługi socjalnej z powodu naruszania obowiązków wynikających z umowy.

(4) Osoba powinna przed zawarciem umowy o udzielanie pobytowej usługi przedłożyć dostarczycielowi usług socjalnych opinię rejestrującego lekarza praktycznego o stanie zdrowia jeśli nie chodzi o udzielanie usług socjalnych w ośrodku zdrowia według § 52.

(5) Dla celów zawierania umowy o udzielaniu usług socjalnych i prawnych stosunków wynikających z tej umowy mają zastosowanie postanowienia Kodeksu Cywilnego.

(6) Osobę, która według opinii badającego lekarza nie jest zdolna sama negocjować i nie ma pełnomocnika prawnego, reprezentuje przy zawieraniu umowy urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami według miejsca trwałego lub zgłoszonego pobytu osoby, lub jeśli chodzi o udzielanie pobytowych usług socjalnych w ośrodku usług socjalnych – urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami według siedziby tego ośrodka.

(7) Jeżeli dostarczyciel usług socjalnych odmówi zawarcia z osobą umowy o udzielaniu usług socjalnych z powodów wymienionych w ustępie 3, wyda o tym osobie na jej wniosek pisemne oświadczenie z podaniem powodów odmowy zawarcia umowy.

Część 4

Zakres przy zapewnianiu usług socjalnych

§ 92

Urząd gminy z rozszerzonymi kompetencjami

a) zapewnia osobie, której nie jest udzielana usługa socjalna, a znajduje się w takiej sytuacji, kiedy nieudzielenie natychmiastowej pomocy zagroziłoby jej życiu lub zdrowiu, udzielenie usługi socjalnej lub innej formy pomocy w niezbędnym zakresie; właściwość miejscowa jet zależna od miejsca trwałego lub zgłoszonego pobytu osoby,

b) koordynuje udzielanie usług socjalnych i udziela fachowego poradnictwa socjalnego osobom zagrożonym wykluczeniem społecznym z powodu poprzedniego pobytu w zakładzie szkolnym lub wychowawczym lub wykonania kary, osobom, których prawa i interesy są zagrożone karalną działalnością innej osoby oraz osobom, których sposób życia może prowadzić do konfliktu ze społeczeństwem; przy tym współpracuje z ośrodkami opiekuńczo-wychowawczymi, ze służbą więzienną Republiki Czeskiej, służbami probacyjnymi i mediacyjnymi Republiki Czeskiej, urzędami administracyjnymi i samorządu terytorialnego,

c) na podstawie oświadczenia ośrodka zdrowia według oddzielnego przepisu prawa stwierdza, czy jest konieczne udzielić osobie umieszczonej w ośrodku zdrowia usług opieki społecznej i pośredniczy w możliwości ich udzielenia; w przypadku, że nie można udzielić usługi opieki społecznej osobie, oznajmia bezzwłocznie tę okoliczność ośrodkowi zdrowia, w którym osoba jest umieszczona.

§ 93

Urząd wojewódzki

a) zapewnia we współpracy z innymi dostarczycielami usług socjalnych i urzędem gminy z rozszerzonymi kompetencjami, właściwym dla miejsca zgłoszonego pobytu osób, udzielenie usług socjalnych w przypadku, gdy dostarczyciel usług socjalnych ukończył udzielanie usług socjalnych z powodu zlikwidowania jego rejestracji, zakończenia jej ważności, ewentualnie z innego powodu, a osoby, którym ten dostarczyciel do tej pory udzielał usług socjalnych, znajdują się w stanie bezpośredniego zagrożenia ich praw i interesów i nie są zdolne same zapewnić sobie kontynuacji udzielania usług socjalnych,

b) koordynuje udzielanie usług socjalnych osobom, których prawa i interesy są zagrożone karalną działalnością innej osoby; przy tym współpracuje z urzędami gmin z rozszerzonymi kompetencjami.

§ 94

Gmina

a) stwierdza potrzebę udzielania usług socjalnych osobom lub grupom osób na swym terenie,

b) zapewnia dostępność informacji o możliwościach i sposobach udzielania usług socjalnych na swym terenie,

c) współpracuje z innymi gminami, województwami i z dostarczycielami usług socjalnych przy pośrednictwie w udzielaniu pomocy osobom, ewentualnie pośrednictwie w kontakcie między dostarczycielem a osobą,

d) może opracować średnioterminowy plan rozwoju usług socjalnych we współpracy z województwem, dostarczycielami usług socjalnych na terenie gminy i za uczestnictwa osób, którym są udzielane usługi socjalne,

e) współpracuje z województwem przy przygotowaniu i realizacji średnioterminowego planu rozwoju usług socjalnych województwa; w tym celu przekazuje województwu informacje o potrzebach udzielania usług socjalnych osobom lub grupom osób na terenie gminy, o możliwościach zaspokajania tych potrzeb za pośrednictwem usług socjalnych i o ich dostępnych źródłach.

§ 95

Województwo (region)

a) stwierdza potrzeby udzielania usług socjalnych osobom lub grupom osób na swoim terenie,

b) zapewnia dostępność informacji o możliwościach i sposobach udzielania usług socjalnych na swym terenie,

c) współpracuje z gminami, z innymi województwami i z dostarczycielami usług socjalnych przy pośredniczeniu w udzielaniu pomocy osobom, ewentualnie przy pośrednictwie w kontakcie między dostarczycielem a osobą,

d) opracowuje średnioterminowy plan rozwoju usług socjalnych we współpracy z gminami na terenie województwa, z przedstawicielami dostarczycieli usług socjalnych i przedstawicielami osób, którym są udzielane usługi socjalne oraz informuje gminy na terenie województwa o wynikach stwierdzonych w procesie planowania; przy opracowaniu planu województwo uwzględni informacje od gmin przekazane według § 94 litera e) i dane wymienione w rejestrze według § 85 ustęp 5,

e) obserwuje i ocenia wypełnianie planu rozwoju usług socjalnych za uczestnictwa przedstawicieli gmin, reprezentantów dostarczycieli usług socjalnych i reprezentantów osób, którym usługi socjalne są udzielane,

f) informuje ministerstwo o wypełnianiu planu rozwoju usług socjalnych,

g) zapewnia dostępność udzielania usług socjalnych na swym terenie w zgodzie ze średnioterminowym planem rozwoju usług socjalnych.

§ 96

Ministerstwo

a) kieruje i kontroluje działania administracji państwowej w dziedzinie usług socjalnych,

b) opracowuje średnioterminowy narodowy plan rozwoju usług socjalnych za uczestnictwa województw, przedstawicieli dostarczycieli usług socjalnych i przedstawicieli osób, którym usługi socjalne są udzielane,

c) współpracuje z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych przy optymalizacji dostępności miejscowych usług publicznych.

CZĘŚĆ CZWARTA

INSPEKCJA UDZIELANIA USŁUG SOCJALNYCH

§ 97

(1) Inspekcję udzielania usług socjalnych (dalej tylko „inspekcja”) prowadzi u dostarczycieli usług socjalnych, którym została wydana decyzja o rejestracji i u dostarczycieli usług socjalnych wymienionych w § 84

a) urząd wojewódzki, z wyjątkiem wymienionym w literze b); właściwość miejscowa urzędu wojewódzkiego jest ustalana według § 78 ustęp 2,

b) ministerstwo u dostarczycieli usług socjalnych, w stosunku do których województwo wykonuje funkcję ustanawiającego lub założyciela.

(2) Przedmiotem inspekcji u dostarczycieli usług socjalnych jest

a) wypełnianie obowiązków dostarczycieli usług socjalnych ustanowionych w § 88 i 89,

b) jakość dostarczanych usług socjalnych.

§ 98

(1) Postępowanie przy prowadzeniu inspekcji według tej ustawy jest ustalone według ustawy o kontroli państwowej, jeżeli dalej nie stanowi się inaczej.

(2) Inspekcję zawsze prowadzi się w miejscu udzielania usług socjalnych.

(3) Inspekcję w każdym pojedynczym przypadku prowadzi zespół inspektorów, który tworzy przynajmniej 3 członków w przypadku inspekcji pobytowych usług socjalnych i co najmniej 2 członków w pozostałych przypadkach. Przynajmniej 1 członek zespołu inspektorów musi być pracownikiem województwa lub przy prowadzeniu inspekcji według § 97 ustęp 1 litera b) – pracownikiem ministerstwa.

(4) Inspektor nie może być w stosunku pracy, prawa lub podobnym wobec żadnego z dostarczycieli usług socjalnych w województwie, w którym wykonuje inspekcję.

(5) W celu fachowej oceny spraw do uczestnictwa w inspekcji mogą być zaproszeni wyspecjalizowani eksperci. Zaproszony fachowiec nie może być uprzedzony wobec dostarczyciela usług socjalnych, u którego jest prowadzona inspekcja. Dostarczyciel usług socjalnych, u którego jest prowadzona inspekcja, powinien umożliwić zaproszonemu ekspertowi udział w prowadzeniu inspekcji.

(6) O wyniku inspekcji sporządza się raport inspekcji, do którego się stosuje postanowienia o protokołach według ustawy o kontroli państwowej.

(7) Dostarczyciel usług socjalnych powinien umożliwić członkom zespołu inspektorów pytanie osób, którym dostarcza usług socjalnych o kwestie mające związek z udzielaniem usług socjalnych, będących przedmiotem inspekcji. Warunkiem przy tym jest, że osoba była przez członka zespołu inspektorów za uczestnictwa dostarczyciela usług socjalnych pouczona o możliwości odmówienia rozmowy i udzieliła na nią zgody; zgoda ta zostaje wpisana do notatki o rozmowie, którą przygotowuje członek zespołu inspektorów.

(8) Urząd wojewódzki i ministerstwo są uprawnione do nakładania opatrzeń na dostarczyciela usług socjalnych w celu usunięcia niedostatków stwierdzonych przy inspekcji. Dostarczyciel usług socjalnych powinien spełnić nałożone opatrzenia w czasie ustanowionym przez urząd wojewódzki lub ministerstwo i złożyć pisemny raport o ich spełnieniu, jeśli urząd wojewódzki lub ministerstwo będzie tego wymagać. Po złożeniu pisemnego raportu o przyjętych opatrzeniach i ich spełnieniu można przeprowadzić następną inspekcję, do której nie stosuje się postanowień ustępu 2.

§ 99

(1) Jakość usług socjalnych potwierdza się przy wykonaniu inspekcji przy pomocy standardów jakości usług socjalnych. Standardy jakości usług socjalnych są zbiorem kryteriów, za pośrednictwem których definiowany jest poziom jakości dostarczania usług socjalnych w dziedzinie personalnego i dotyczącego utrzymania zabezpieczenia usług socjalnych oraz w dziedzinie stosunków między dostarczycielem a osobami.

(2) Wypełnianie standardów jakości ocenia się w systemie punktowym.

(3) Zawartość pojedynczych standardów jakości i ocenę punktową ustala wykonawczy przepis prawny.

CZĘŚĆ PIĄTA

MILCZENIE

§ 100

(1) Pracownicy gminy i województwa, pracownicy państwowi i pracownicy dostarczycieli usług socjalnych powinni zachowywać milczenie o danych dotyczących osób, którym są udzielane usługi socjalne lub zasiłek, o których dowiedzieli się przy prowadzeniu swojej działalności, o ile dalej nie jest ustanowione inaczej. Ten obowiązek trwa również po ukończeniu stosunku pracy. Z obowiązku zachowywania milczenia mogą być osoby wymienione w pierwszym zdaniu zwolnione wyłącznie przez osobę, wobec której ten obowiązek mają, a to pisemnie, z wymienieniem zakresu i celu.

(2) Obowiązek milczenia ustanowiony w ustępie 1 obowiązuje podobnie dla osób fizycznych, które są dostarczycielami usług socjalnych lub uczestniczą w inspekcji jako zaproszeni fachowcy lub przy udzielaniu usług socjalnych pracują jako wolontariusze.

(3) Dane dotyczące osób, którym są udzielane usługi socjalne lub zasiłek o których podmioty wymienione w ustępach 1 i 2 dowiedziały się przy wykonywaniu swoich czynności, przekazują innym podmiotom jedynie wtedy, jeżeli stanowi tak ta ustawa lub oddzielna ustawa; w przeciwnym wypadku mogą te dane przekazać innym podmiotom tylko z pisemną zgodą osoby, której są udzielane usług socjalne lub zasiłek.

(4) Informacje ogólne i zbiorcze dane, które ministerstwo, gminy i województwa uzyskają przy wykonywaniu swoich działań, mogą być bez wymienienia konkretnych imiennych danych używane przez pracowników ministerstwa, gminy lub województwa przy działalności naukowej, publikacyjnej lub pedagogicznej lub przez ministerstwo na potrzeby działalności analitycznej i koncepcyjnej.

CZĘŚĆ SZÓSTA

FINANSOWANIE USŁUG SOCJALNYCH

§ 101

(1) Dotacje z budżetu państwa są przyznawane na zapewnienie udzielania usług socjalnych dostarczycielom usług socjalnych, którzy są wpisani do rejestru.

(2) Dotacji udziela się na finansowanie bieżących wydatków związanych z dostarczaniem usług socjalnych zgodnie z opracowanym średnioterminowym planem rozwoju usług socjalnych.

(3) Dotacja z budżetu państwa według ustępu 1 i 2 jest udzielana za pośrednictwem budżetu województwa. Działalnością województwa według pierwszego zdania jest działalność wykonywana w ramach delegowanych uprawnień.

(4) Wniosek o udzielenie dotacji na właściwy następujący okres budżetowy składa ministerstwu urząd wojewódzki. Wniosek zawiera przede wszystkim

a) nazwę województwa, jego siedzibę, numer identyfikacyjny i numer rachunku

b) opracowany średnioterminowy plan rozwoju usług socjalnych, który zawiera analizę ekonomiczną w planie zidentyfikowanych potrzeb i sposób ich finansowego zapewnienia,

c) wysokość wniosku o dotację.

(5) Wysokość dotacji w sumie za poszczególne województwa stanowi się na podstawie

a) łącznej kwoty rocznej środków budżetowych budżetowanych w wiążących wskaźnikach na właściwy rok budżetowy,

b) opracowanego średnioterminowego planu rozwoju usług województwa,

c) liczby wypłaconych dodatków i ich wartości finansowej,

d) liczby dostarczycieli usług socjalnych, którzy są wpisani do rejestru i ich wielkości,

e) zakresu usług socjalnych udzielanych w ośrodkach opieki zdrowotnej.

(6) Urzędy wojewódzkie biorą udział w kontroli finansowej wykorzystania dotacji udzielonej według ustępu od 1 do 5, wykonywanej na podstawie oddzielnego przepisu prawa.

(7) Wykonawczy przepis prawny stanowi bardziej szczegółowe warunki do ustanowienia wysokości dotacji, celu dotacji, podziału dotacji i sposobu udzielenia dotacji.

(8) Według postanowienia ustępu od 1 do 7 postępuje się do 31 grudnia 2011.

§ 101a

nie obowiązywał

§ 102

Na zapewnienie obowiązków wymienionych w § 93 litera a) urzędom wojewódzkim udziela się dotacji. Dotacji udziela ministerstwo według oddzielnego przepisu prawa.

§ 103

Na zapewnienie obowiązków wymienionych w § 92 litera a) udziela się dotacji gminom z rozszerzonymi kompetencjami. Dotacji udziela ministerstwo według oddzielnego przepisu prawa. Dotacja z budżetu państwa jest udzielana gminom z rozszerzonymi kompetencjami za pośrednictwem budżetu województwa; to działanie województwa jest działaniem wykonywanym w ramach delegowanych uprawnień.

§ 104

(1) Z budżetu państwa mogą być według oddzielnego przepisu prawa udzielane dotacje celowe na finansowanie bieżących wydatków związanych z udzielaniem usług socjalnych dostarczycielom usług socjalnych, zapisanym w rejestrze.

(2) Dotacji według ustępu 1 udziela ministerstwo.

(3) Dotacji można udzielić

a) na wsparcie usług socjalnych, które mają ogólnokrajowy czy ponadregionalny charakter,

b) na działania, które mają charakter rozwojowy, przede wszystkim na kształcenie pracowników opieki społecznej, wsparcie jakości usług socjalnych i na opracowanie średnioterminowych planów województw i planów gmin w dziedzinie usług socjalnych,

c) w przypadku sytuacji wyjątkowych: jako sytuację wyjątkową rozumie się przede wszystkim klęski żywiołowe, pożar, klęskę ekologiczną lub przemysłową.

(4) W finansowaniu działań według ustępu 3 w dziedzinie udzielania usług socjalnych mogą uczestniczyć także programy finansowane w ramach Funduszy Strukturalnych wspólnot europejskich i innych programów wspólnot europejskich.

(5) Nie ma obowiązku prawnego udzielania dotacji .

§ 105

Gmina lub województwo może udzielić ze swojego budżetu celowych dotacji [podkr. MS] według oddzielnej ustawy na finansowanie bieżących wydatków związanych z udzielaniem usług socjalnych dostarczycielom usług socjalnych zapisanym w rejestrze.

CZĘŚĆ SIÓDMA

PRZESTĘPSTWA ADMINISTRACYJNE

§ 106

(1) Pracownik wymieniony w § 100 ustęp 1 dopuści się przestępstwa przez to, że naruszy obowiązek milczenia według § 100 ustęp 1.

(2) Wezwany specjalista wymieniony w § 100 ustęp 2 dopuści się przestępstwa przez to, że naruszy obowiązek milczenia według § 100 ustęp 2.

(3) Osoba bliska lub inna fizyczna osoba wymieniona w § 83, która udzielała uprawnionej osobie pomocy, dopuści się przestępstwa przez to, że nie zgłosi śmierci osoby uprawnionej w okresie ustanowionym w § 21a ustęp 2.

(4) Za przestępstwo według ustępów 1 i 2 można nałożyć karę do 50 000 Kč i za przestępstwo według ustępu 3 – karę do 20 000 Kč.

§ 107

(1) Osoba prawna lub prowadząca działalność gospodarczą osoba fizyczna dopuści się przestępstwa administracyjnego przez to, że udziela usług socjalnych bez uprawnienia do ich udzielania według § 78 ustęp 1.

(2) Osoba prawna lub prowadząca działalność gospodarczą osoba fizyczna się jako dostarczyciel usług socjalnych dopuści przestępstwa administracyjnego przez to, że

a) nie udziela usług socjalnych w zakresie stanowionym w decyzji o rejestracji według § 81 ustęp 2,

b) nie prowadzi notatek według § 88 litera f),

c) nie prowadzi ewidencji wnioskujących o usługi socjalne według § 88 litera g),

d) nie zawiera z osobą umowy o udzielaniu usług socjalnych według § 88 litera i),

e) używa opatrzeń ograniczających poruszanie się osób w sprzeczności z § 89 ustęp od 1 do 3,

f) nie poda informacji o użyciu opatrzeń ograniczających poruszanie się osób według § 89 ustęp 5,

g) nie prowadzi ewidencji lub nie umożliwia wglądu do niej według § 89 ustęp 6,

h) nie zgłosi śmierci osoby uprawnionej, której udzielała pomocy, w okresie ustanowionym w § 21a ustęp 2,

i) nie wypełni okresu zgłoszenia wniosku o zlikwidowanie rejestracji według § 82 ustęp 3 litera d) lub ustęp 4,

j) nie wypełni obowiązku oznajmienia według § 88 litera k),

k) nie pośle w ustanowionym okresie danych wymienionych w określonej formie według § 85 ustęp 5,

l) nie przekaże w ustanowionym okresie danych według § 89 ustęp 7,

m) nie wypełni w okresie ustanowionym przez urząd wojewódzki lub ministerstwo opatrzeń w celu usunięcia niedostatków stwierdzonych przy inspekcji lub nie poda pisemnego raportu o ich wypełnianiu według § 98 ustęp 8,

n) nie wypełni w okresie ustanowionym przez organ rejestrujący opatrzeń w celu usunięcia niedostatków stwierdzonych przy kontroli warunków rejestracji według § 82a ustęp 2, lub

o) ustala za udzielenie usług socjalnych wyższą stawkę, niż jej maksymalna wysokość ustanowiona wykonawczym przepisem prawa.

(3) Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą się jako dostarczyciel usług socjalnych dopuści przestępstwa administracyjnego przez to, że naruszy obowiązek milczenia według § 100 ustęp 2.

(4) Ośrodek zdrowia, który udziela usług socjalnych według § 52 i specjalny ośrodek zdrowotny łóżkowy typu hospicjum dopuści się przestępstwa administracyjnego przez to, że nie zgłosi śmierci uprawnionej osoby, której udzielał pomocy, w okresie stanowionym w § 21a ustęp 2.

(5) Za przestępstwo administracyjne nakłada się karę do

a) 10 000 Kč, jeśli chodzi o przestępstwo administracyjne według ustępu 2 litera b) i c),

b) 20 000 Kč, jeśli chodzi o przestępstwo administracyjne według ustępu 2 litera a), d), f), g) i h) oraz ustęp 4,

c) 50 000 Kč, jeśli chodzi o przestępstwo administracyjne według ustępu 2 litera od i) do o) i ustęp 3,

d) 250 000 Kč, jeśli chodzi o przestępstwo administracyjne według ustępu 1 i ustępu 2 litera e).

§ 108

(1) Osoba prawna nie odpowiada za przestępstwo administracyjne, jeśli wykaże, że dołożyła wszelkich starań, których można było od niej wymagać, aby zapobiec naruszeniu prawnego obowiązku.

(2) Przy określaniu wysokości kary osobie prawnej bierze się pod uwagę wagę przestępstwa administracyjnego, przede wszystkim co do sposobu jego popełnienia i jego skutków oraz okoliczności, za jakich zostało popełnione.

(3) Odpowiedzialność osoby prawnej za przestępstwo administracyjne zanika, jeśli właściwy organ nie rozpoczął w jego sprawie postępowania do roku od dnia, kiedy się o nim dowiedział, najpóźniej jednak do trzech lat od dni, kiedy zostało popełnione.

(4) Przestępstwa administracyjne według tej ustawy w pierwszym stopniu rozstrzygają w zakresie swojej działalności urzędy gminy z rozszerzonymi kompetencjami, urzędy wojewódzkie i ministerstwo.

(5) Do kwestii odpowiedzialności za postępowanie, do którego doszło przy prowadzeniu działalności gospodarczej osoby fizycznej lub w bezpośrednim związku z nim, stosują się ustanowienia o odpowiedzialności lub karze osoby prawnej.

CZĘŚĆ ÓSMA

WARUNKI WYKONYWANIA ZAWODU PRACOWNIKA SOCJALNEGO

ROZDZIAŁ I

Pracownik socjalny

§ 109

Pracownik socjalny wykonuje wywiad społeczny, zabezpiecza agendy społeczne włącznie z rozwiązywaniem społecznych problemów prawnych w ośrodkach udzielających usług opieki społecznej, socjalne poradnictwo prawne, analityczną, metodyczną i koncepcyjną działalność w obszarze społecznym, specjalistyczne czynności w ośrodkach udzielających usług prewencji socjalnej, czynności selekcjonujących, udzielania pomocy kryzysowej, socjalnego poradnictwa o rehabilitacji.

§ 110

(1) Warunkiem wykonywania zawodu pracownika socjalnego jest zdolność do prawnych czynności, niekaralność, dobry stan zdrowia i fachowość według tej ustawy.

(2) Niekaralność osądza się i wykazuje według § 79 ustęp 2 i ustęp 3 zdania od pierwszego do trzeciego.

(3) Zdrowotne kwalifikacje stwierdza i opinię lekarską o kwalifikacjach zdrowotnych wydaje lekarz pierwszego kontaktu, a u pracowników lekarz zawodowy opieki prewencyjnej.

(4) Specjalistyczną kwalifikacją do wykonywania zawodu pracownika socjalnego jest

a) wyższe wykształcenie specjalistyczne uzyskane dzięki uczestnictwu w programie kształceniowym akredytowanym według oddzielnego przepisu prawa w dziedzinach wykształcenia ukierunkowanych na pracę socjalną i pedagogikę socjalną, pracę humanitarną, socjalne czynności prawne, charytatywną i socjalną działalność,

b) wykształcenie w szkole wyższej uzyskane poprzez studia w licencjackim, magisterskim lub doktorskim programie studyjnym, ukierunkowanym na pracę socjalną, politykę społeczną, pedagogikę społeczną, opiekę społeczną, patologie społeczne, prawo lub pedagogikę specjalną, akredytowanych według oddzielnego przepisu prawa,

c) uczestnictwo w kursach kształceniowych w obszarach wymienionych w literach a) i b) w całkowitym zakresie przynajmniej 200 godzin i praktyki przy wykonywaniu zawodu pracownika socjalnego trwającej minimum 5 lat, pod warunkiem ukończenia edukacji w szkole wyższej w dziedzinie studiów, które nie są wymienione w literze b),

d) uczestnictwo w akredytowanych kursach kształceniowych w dziedzinach wymienionych w literach a) i b) w całkowitym zakresie przynajmniej 200 godzin i praktyce przy wykonywaniu zawodu pracownika socjalnego trwającej przynajmniej 10 lat, pod warunkiem średniego wykształcenia z maturą w dziedzinie socjalnie prawnej, ukończonej najpóźniej 31 grudnia 1998.

(5) Specjalistyczne kwalifikacje do wykonywania zawodu pracownika socjalnego przy udzielaniu usług socjalnych w ośrodkach zdrowia opieki szpitalnej według § 52 ma również pracownik i zdrowotnie socjalny pracownik, który uzyskał kwalifikacje do wykonywania zawodu związanego z lecznictwem według oddzielnego przepisu prawa.

(6) Przy uznawaniu specjalistycznych kwalifikacji lub innych możliwości obywateli krajów członkowskich Unii Europejskiej postępuje się według oddzielnego przepisu prawa.

ROZDZIAŁ II

Dalsze wykształcenie pracownika socjalnego

§ 111

(1) Pracodawca powinien zabezpieczyć pracownikowi socjalnemu dalsze kształcenie w zakresie przynajmniej 24 godzin w roku kalendarzowym, poprzez które odnawia się, utwierdza i dopełnia kwalifikacje.

(2) Dalsze kształcenie uskutecznia się na podstawie akredytacji ośrodków kształcenia i programów kształceniowych udzielonej przez ministerstwo szkołom wyższym, wyższym szkołom zawodowym i w ośrodkach kształcenia osób prawnych i fizycznych (dalej tylko „ośrodki kształcenia”).

(3) Formami dalszego kształcenia są

a) specjalistyczne kształcenie zapewniane przez szkoły wyższe i wyższe szkoły zawodowe, nawiązujące do uzyskanej fachowych kwalifikacji do wykonywania zawodu pracownika socjalnego,

b) uczestnictwo w akredytowanych kursach,

c) fachowe staże w ośrodkach opieki społecznej,

d) uczestnictwo w akcjach szkoleniowych.

(4) Uczestnictwo w dalszym kształceniu według ustępu 3 uważa się za pogłębianie kwalifikacji według oddzielnego przepisu prawa.

(5) Dokumentem o udziale w dalszym kształceniu według ustępu 3 jest oświadczenie wydane przez ośrodek kształceniowy, który dalsze kształcenie organizował.

ROZDZIAŁ III

usunięty

§ 112

usunięty

§ 113

usunięty

§ 114

usunięty

CZĘŚĆ DZIEWIĄTA

WARUNKI WYKONYWANIA CZYNNOŚCI USŁUG SOCJALNYCH

§ 115

Krąg pracowników

(1) W usługach socjalnych wykonują specjalistyczna czynności

a) pracownicy socjalni pod warunkami ustanowionymi w § 109 i 110,

b) pracownicy usług socjalnych,

c) pracownicy zdrowotni,

d) pracownicy pedagogiczni,

e) doradcy małżeńscy i rodzinni oraz inni specjalistyczni pracownicy, którzy bezpośrednio udzielają usług socjalnych.

(2) Przy udzielaniu usług socjalnych działają również wolontariusze na zasadach ustanowionych przez oddzielne przepisy prawa.

§ 116

Pracownicy usług socjalnych

(1) Pracownikiem usług socjalnych jest osoba, która wykonuje

a) bezpośrednią opiekę obsługową osoby w ambulatoryjnych lub pobytowych ośrodkach opieki społecznej polegającą na ćwiczeniu prostych codziennych czynności, pomocy przy higienie osobistej i ubieraniu się, obsłudze urządzeń, narzędzi, praniu, utrzymywaniu czystości i higieny osobistej, wsparciu samowystarczalności, wzmacnianiu życiowej aktywizacji, tworzeniu podstawowych społecznych i towarzyskich kontaktów i zaspokajaniu potrzeb psychospołecznych,

b) podstawową wychowawczą niepedagogiczną działalność polegającą na pogłębianiu i utwierdzaniu podstawowych higienicznych i społecznych nawyków, oddziaływaniu na tworzenie i rozwijanie nawyków pracy, zręczności manualnej i aktywności w pracy, prowadzeniu aktywności w czasie wolnym ukierunkowanych na rozwój osobowości, zainteresowań, umiejętności i twórczych zdolności w formie kształcenia artystycznego, muzycznego i ruchowego, zapewnianie działań hobbistycznych i kulturalnych,

c) działania opiekuńcze w domu osoby polegające na wykonywaniu prac związanych z bezpośrednim kontaktem z osobami z fizycznymi lub psychicznymi problemami, kompleksowe opiekowanie się domem, zapewnianie pomocy socjalnej, prowadzenie socjalnych kontroli pod kierownictwem pracownika socjalnego, udzielanie pomocy przy tworzeniu socjalnych i towarzyskich kontaktów i aktywizacji psychicznej, zabezpieczenie organizacyjne i kompleksowe koordynowanie działalności opiekuńczej oraz prowadzenie pomocy indywidualnej (asysta),

d) pod dozorem pracownika socjalnego czynności przy podstawowym poradnictwie socjalnym, działania kontrolne, wychowawcze, kształceniowe i aktywizacyjne, czynności przy pośredniczeniu w kontakcie ze środowiskiem społecznym, działania przy udzielaniu pomocy przy nabywaniu praw i uprawnionych interesów oraz przy załatwianiu spraw osobistych.

(2) Warunkiem wykonywania działań pracownika usług socjalnych jest zdolność do czynności prawnych, niekaralność, dobry stan zdrowia i specjalistyczne kwalifikacje według tej ustawy.

(3) Niekaralność osądza się i wykazuje według § 79 ustęp 2 i ustęp 3 zadania od pierwszego do trzeciego.

(4) Stan zdrowia stwierdza i lekarską opinię o kwalifikacjach zdrowotnych wydaje lekarz pierwszego kontaktu, a u pracowników lekarz zawodowej opieki prewencyjnej.

(5) Specjalistyczną kwalifikacją pracownika usług socjalnych

a) wymienionego w ustępie 1 litera a) jest wykształcenie podstawowe lub średnie i uczestnictwo w akredytowanym kursie kwalifikacyjnym; uczestnictwa w akredytowanym kursie kwalifikacyjnym nie wymaga się u osób fizycznych, które uzyskały według oddzielnego przepisu prawa zdolność do wykonywania zawodu medycznego w dziedzinie pielęgniarskiej, u osób fizycznych, które uzyskały zdolność specjalistyczną do wykonywania zawodu pracownika socjalnego według § 110 i u osób fizycznych, które uzyskały średnie wykształcenie w dziedzinie kształcenia ustanowionej przez wykonawczy przepis prawny,

b) wymienionego w ustępie 1 litera b) jest średnie wykształcenie z certyfikatem lub średnie wykształcenie z maturą i uczestnictwo w akredytowanym kursie kwalifikacyjnym; uczestnictwa w akredytowanym kursie kwalifikacyjnym nie wymaga się od osób fizycznych, które uzyskały według oddzielnego przepisu prawa zdolność do wykonywania medycznego zawodu energoterapeuty, u osób fizycznych, które uzyskały specjalistyczną zdolność do wykonywania zawodu pracownika socjalnego według § 110 i u osób fizycznych, które uzyskały średnie wykształcenie w dziedzinie wykształcenia ustanowionej przez wykonawczy przepis prawa,

c) wymienionego w ustępie 1 litera c) jest podstawowe wykształcenie, średnie wykształcenie, średnie wykształcenie z certyfikatem, średnie wykształcenie z maturą lub wyższe wykształcenie specjalistyczne i uczestnictwo w akredytowanym kursie kwalifikacyjnym; uczestnictwa w akredytowanym kursie kwalifikacyjnym nie wymaga się od osób fizycznych, które uzyskały według oddzielnego przepisu prawa zdolność do wykonywania zawodu medycznego w dziedzinie pielęgniarstwa, u osób fizycznych, które uzyskały specjalistyczną zdolność do wykonywania zawodu pracownika socjalnego według § 110 i u osób fizycznych, które uzyskały średnie wykształcenie w dziedzinie wykształcenia ustanowionej przez wykonawczy przepis prawny,

d) wymienionego w ustępie 1 litera d) jest wykształcenie podstawowe, średnie wykształcenie, średnie wykształcenie z certyfikatem, średnie wykształcenie z maturą lub wyższe specjalistyczne wykształcenie i uczestnictwo w akredytowanym kursie kwalifikacyjnym; uczestnictwa w akredytowanym kursie kwalifikacyjnym nie wymaga się od osób fizycznych, które uzyskały specjalistyczną zdolność do wykonywania zawodu pracownika socjalnego według § 110.

(6) Zakres kursu kwalifikacyjnego według ustępu 5 i jego minimalny zakres stanowi wykonawczy przepis prawny.

(7) Warunek uczestnictwa w kursie kwalifikacyjnym według ustępu 5 trzeba spełnić do 18 miesięcy od dnia rozpoczęcia pracy przez pracownika. Do czasu spełnienia tego warunku pracownik wykonuje czynności pracownika usług socjalnych pod dozorem specjalistycznego pracownika usług socjalnych.

(8) Przy uznawaniu specjalistycznych kwalifikacji lub innej zdolności obywateli krajów członkowskich Unii Europejskiej postępuje się według oddzielnego przepisu prawa.

(9) Pracodawca powinien zabezpieczyć pracownikowi usług socjalnych dalsze wykształcenie w zakresie przynajmniej 24 godzin w roku kalendarzowym, poprzez które odnawia, utwierdza i dopełnia swoje kwalifikacje. Uczestnictwo w dalszym kształceniu uważa się za pogłębianie kwalifikacji według oddzielnego przepisu prawa. Dalsze kształcenie uskutecznia się w formach wymienionych w § 111 ustęp 3.

§ 116a

(1) Specjalistyczną zdolnością małżeńskiego i rodzinnego doradcy jest wykształcenie wyższe uzyskane właściwym ukończeniem studiów jednokierunkowej psychologii lub magisterskiego programu w szkole wyższej o profilu humanistycznym równocześnie z uczestnictwem w podyplomowym treningu metod doradztwa małżeńskiego i psychoterapii w zakresie minimum 400 godzin lub podobnego długotrwałego psychoterapeutycznego szkolenia akredytowanego w medycynie.

(2) Specjalistyczną zdolnością innego fachowego pracownika wymienionego w §115 ustęp 1 litera e) jest wykształcenie wyższe.

§ 117

Warunki wykonywania czynności pracowników medycznych i pedagogicznych stanowią oddzielne przepisy prawa.

CZĘŚĆ DZIESIĄTA

AKREDYTACJE OŚRODKÓW KSZTAŁCENIOWYCH I AKREDYTACJE PROGRAMÓW KSZTAŁCENIOWYCH

§ 117a

(1) Ministerstwo decyduje o akredytacji ośrodków kształceniowych i o akredytacji programów kształceniowych (dalej tylko „akredytacje”) dla celów zapewnienia kursów kształceniowych według § 110 ustęp 4 litera c) i d) oraz kursów kwalifikacyjnych według § 116 ustęp 5, dalszego kształcenia pracowników socjalnych i pracowników usług socjalnych, kształcenia kierowników pracowników wymienionych w § 115 ustęp 1 i dla celów specjalistycznego wsparcia osób fizycznych, które udzielają pomocy przyjmującym dodatki.

(2) Pisemny wniosek o akredytację składa się ministerstwu na druku przez nie określonym.

(3) Wniosek o akredytację ośrodka kształceniowego, oprócz wymagania złożenia zawiera

a) uprawnienie do prowadzenia czynności kształceniowych według oddzielnego przepisu prawa,

b) przegląd aktualnych działań wnioskującego o akredytację.

(4) Wniosek o akredytację programu kształceniowego, oprócz wymagania złożenia zawiera

a) dane wymienione w ustępie 3,

b) nazwę, rodzaj, formę, zakres i zakres czasowy programu kształceniowego, który wnioskujący zamierza uskutecznić,

c) dokumenty o materialnym i technicznym zabezpieczeniu programu kształceniowego,

d) listę osób fizycznych, które będą brać udział w kształceniu i dokumenty o ich specjalistycznej zdolności lub oświadczenie o uznaniu fachowych kwalifikacji,

e) formę oświadczenia o uczestnictwie w programie kształceniowym z wymienieniem danych identyfikacyjnych ośrodka kształceniowego, danych wymienionych w literze b), danych identyfikacyjnych o osobie, która uczestniczyła w programie kształceniowym i datę wydania oświadczenia.

(5) Do wniosku według ustępu 3 i 4 musi być dołączony dokument o zapłaceniu odpowiedniej opłaty za przyjęcie wniosku.

§ 117b

(1) Ministerstwo powołuje jako swój doradczy organ komisję akredytacyjną do oceny wniosków o udzielenie akredytacji i do oceny wniosków o cofnięcie akredytacji.

(2) Członków komisji akredytacyjnej powołuje i odwołuje minister pracy i polityki socjalnej.

(3) Skład komisji akredytacyjnej, sposób jej działania, wewnętrzna organizacja i powody odwołania jej członka stanowi statut i regulamin, który wydaje ministerstwo.

(4) Udział członka w komisji akredytacyjnej jest innym działaniem w interesie publicznym, przy którym należy się członkom tej komisji zwrot kosztów za podróże, mieszkanie i zwiększonych wydatków na jedzenie w wysokości i pod warunkami ustanowionymi przez oddzielny przepis prawa; podmiotem udzielającym zwrotu kosztów jest ministerstwo. Członkom komisji akredytacyjnej może być udzielone przez ministerstwo wynagrodzenie.

§ 117c

(1) Na podstawie oceny okoliczności wymienionych we wniosku o akredytację komisja akredytacyjna opracuje stanowisko w sprawie wniosku o akredytację, które w okresie 60 dni od ostatniego dnia kalendarzowego ćwierćlecia, w którym wniosek został złożony, przedłoży je ministerstwu.

(2) Ministerstwo zdecyduje o akredytacji w okresie 30 dni od otrzymania stanowiska komisji.

(3) Ministerstwo przy podejmowaniu decyzji weźmie pod uwagę stanowisko komisji akredytacyjnej.

(4) Akredytacji udziela się na okres 4 lat.

(5) Akredytacji nie można przenieść i nie przechodzi na następcę prawnego,

§ 117d

(1) Ministerstwo kontroluje działalność akredytowanych ośrodków kształceniowych przy realizacji programów akredytacyjnych.

(2) Ministerstwo zdecyduje o cofnięciu akredytacji, jeśli

a) stwierdzi niedotrzymywanie programu kształceniowego,

b) akredytowany ośrodek kształceniowy nie spełnia warunków, pod którymi była mu udzielona akredytacja.

(3) Według § 117c ustęp od 1 do 3 postępuje się także w przypadku decydowania o cofnięciu akredytacji.

(4) Akredytacja zanika z dniem doręczenia pisemnego oznajmienia akredytowanego ośrodka kształceniowego o ukończeniu działalności ministerstwu, ewentualnie z dniem, który jest wymieniony w pisemnym oznajmieniu.

§ 117e

(1) Akredytowany ośrodek kształceniowy prowadzi ewidencję wydanych oświadczeń.

(2) Ministerstwo upublicznia w formie elektronicznej w sposób umożliwiający dostęp na odległość listę akredytowanych ośrodków kształceniowych z ich programami kształceniowymi, okresem, na jaki została udzielona akredytacja i listę ośrodków kształceniowych, którym akredytacja została cofnięta.

CZĘŚĆ JEDENASTA

WSPÓLNE, TYMCZASOWE I KOŃCOWE POSTANOWIENIA

ROZDZIAŁ I

Wspólne postanowienia

§ 118

W postępowaniu według tej ustawy postępuje się według kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli w tej ustawie nie jest stanowione inaczej.

§ 119

Delegowane postanowienia

(1) Rząd wyda regulacje do przeprowadzenia § 101 ustęp 7.

(2) Ministerstwo wyda rozporządzenie do przeprowadzenia § 9 ustęp 5, § 29 ustęp 7, § 35 ustęp 2, § 73 ustęp 3, § 74 ustęp 3, § 75 ustęp 1, § 76 ustęp 1, § 91 ustęp 3 litera c), § 99 ustęp 3 i § 116 ustęp 5 i 6.

ROZDZIAŁ II

Tymczasowe postanowienia

§ 120

(1) Postępowanie o udzielenie usług opieki społecznej rozpoczęte i prawomocnie nie skończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy zostanie dokończona według aktualnych przepisów prawa.

(2) Osoby, którym do dnia nabrania mocy tej ustawy należało się podwyższenie renty na utrzymanie według aktualnych przepisów prawa, uważa się od dnia wejścia w życie tej ustawy za osoby uzależnione od pomocy innej osoby fizycznej

a) w stopniu I (lekka zależność), jeśli chodzi o osoby częściowo nie radzące sobie,

b) w stopniu II (średnio ciężka zależność), jeśli chodzi o osoby w dużej mierze nie radzące sobie,

c) w stopniu III (ciężka zależność), jeśli chodzi o osoby zupełnie nie radzące sobie.

(3) Dziecko, które do dnia wejścia w życie tej ustawy było według aktualnych przepisów prawa uważane za dziecko długotrwale ciężko upośledzone zdrowotnie, wymagające wyjątkowej opieki, od dnia wejścia w życie tej ustawy uznaje się za osobę zależną od pomocy innej osoby fizycznej w stopniu III (ciężka zależność).

(4) Od dnia wejścia w życie tej ustawy osobom wymienionym w ustępach 2 i 3 przysługuje zasiłek w wysokości według § 11 odpowiadający ustanowionemu stopniowi zależności według ustępów 2 i 3, o ile na podstawie kontroli oceny stanu zdrowia nie jest ustanowiony inny stopień zależności i wydano decyzję o wysokości zasiłku według tak ustanowionego stopnia zależności lub o ile dalej nie stanowi się inaczej. Osobom wymienionym w ustępie 2 litera a), które mają ponad 80 lat i którymi opiekuje się osoba fizyczna oraz którym z tego powodu przysługiwał do dnia wejścia w życie tej ustawy według aktualnych przepisów prawnych dodatek do opieki przez osobę bliską lub inną, przysługuje zasiłek w wysokości według stopnia zależności II (średnio ciężka zależność). Osobom wymienionym w ustępie 2 litera b), którymi opiekuje się osoba fizyczna, którym z tego powodu przysługiwał do dnia wejścia w życie tej ustawy dodatek na opiekę przez osobę bliską lub inną osobę według aktualnych przepisów prawa, przysługuje w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy zasiłek w wysokości według stopnia zależności III (ciężka zależność); po upłynięciu tego okresu przysługuje tym osobom zasiłek w wysokości według stopnia zależności ustanowionego na podstawie kontroli oceny stanu zdrowia.

(5) Osoby prawne i fizyczne, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy udzielały usług opieki socjalnej lub usług socjalnych według aktualnych przepisów prawa i zamierzają kontynuować tę działalność także po dniu wejścia w życie tej ustawy, powinny złożyć wniosek o rejestrację w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy i również w tym okresie powinny zawrzeć umowę ubezpieczenia według § 80. Od dnia wejścia w życie tej ustawy do wydania decyzji o rejestracji te osoby prawne i fizyczne uznaje się za dostarczycieli usług socjalnych według tej ustawy.

(6) Decyzja o przyjęciu do ośrodka opieki społecznej i o opłacie za niego według aktualnych przepisów prawa pozostają w mocy także po dniu wejścia w życie tej ustawy, najdłużej jednak na okres 3 lat, o ile osoba lub dostarczyciel usług socjalnych nie umówią się inaczej lub nie uzgodnią innego zakresu udzielanych usług. Zamiast opłaty za pomoc udzielaną z powodu nieradzenia sobie osoby według aktualnych przepisów osoba, której został przyznany zasiłek, powinna pokrywać od dnia wejścia w życie tej ustawy koszty za opiekę w wysokości według § 73 ustęp 4.

(7) Decyzja o udzielaniu opieki socjalnej w ośrodku zdrowia i o opłacie za nią według aktualnych przepisów pozostają w mocy także po dniu wejścia w życie tej ustawy, najdłużej jednak w okresie 3 lat, o ile osoba i ośrodek zdrowia nie ustalą inaczej. Osoba, której udzielana jest opieka socjalna według pierwszego zdania i której został przyznany zasiłek, powinna oprócz opłaty według aktualnych przepisów prawa pokrywać od dnia wejścia w życie tej ustawy ośrodkowi zdrowia także koszty za opiekę w wysokości według § 73 ustęp 4.

(8) Listy rezerwowe do umieszczenia w zakładzie opieki społecznej prowadzona według aktualnych przepisów prawa pozostają w mocy także po dniu wejścia w życie tej ustawy, najdłużej jednak w okresie do 3 lat. Organizatorzy zakładów opieki społecznej, którzy prowadzili te listy, przekażą je w okresie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy poszczególnym dostarczycielom usług socjalnych i o tej okoliczności zawiadomią w tym samym czasie osoby zapisane na listy.

(9) Zakłady opieki społecznej według aktualnych przepisów prawa uznaje się za ośrodki opieki społecznej wymienione w § 34 ustęp 1 litera od c) do f).

(10) Wolontaryjni pracownicy opieki społecznej udzielają usług opiekuńczych według aktualnych przepisów prawa także po dniu wejścia w życie tej ustawy.

(11) Pracownik, który do dnia wejścia w życie tej ustawy wykonywał czynności, do których stosują się warunki kwalifikacyjne wymienione w § 110 ustęp 4, a tych warunków nie spełnia, powinien spełnić te warunki kwalifikacyjne w okresie

a) 7 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy, o ile nie uzyskał średniego wykształcenia z maturą w dziedzinie socjalnym i prawnym,

b) 10 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy, o ile uzyskał średnie wykształcenie z maturą w dziedzinie socjalnej i prawnej.

(12) Postanowienie ustępu 11 nie obowiązuje, jeżeli do dnia wejścia w życie tej ustawy pracownik wymieniony w ustępie 11 litera a) i b) osiągnął wiek 50 lat; u tych osób uznaje się warunki kwalifikacyjne wymienione w § 110 ustęp 4 za spełnione.

(13) Pracownik, który do dnia wejścia w życie tej ustawy wykonywał czynności, do których stosuje się obowiązek uczestnictwa w akredytowanym kursie kwalifikacyjnym według § 116 ustęp 5 powinien uczestniczyć w tym kursie najpóźniej do 2 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy.

(14) Dla celów zwiększenia kwoty zasiłku według tej ustawy pierwszym miesiącem decydującego okresu ustala się październik 2006 roku.

ROZDZIAŁ III

Postanowienia końcowe

§ 121

Postanowienia usuwające

Usuwa się:

1. Rozporządzenie nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt v ośrodku opieki społecznej.

2. Rozporządzenie nr 138/1994 Sb., które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy i spraw socjalnych nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej.

3. Rozporządzenie nr 146/1995 Sb., które zmienia rozporządzenie Ministerstwa pracy i spraw socjalnych nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt v ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu rozporządzenia nr 138/1994 Sb.

4. Rozporządzenie nr 66/1996 Sb., które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy i spraw socjalnych nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

5. Rozporządzenie nr 262/1996 Sb., które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy i spraw socjalnych nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

6. Rozporządzenie nr 205/1997 Sb., które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy i spraw socjalnych nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

7. Rozporządzenie nr 145/1998 Sb., które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy i spraw socjalnych nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

8. Rozporządzenie nr 172/1999 Sb., które zmienia rozporządzenie nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

9. Rozporządzenie nr 73/2001 Sb., które zmienia rozporządzenie Ministerstwa pracy i spraw socjalnych nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

10. Rozporządzenie nr 425/2001 Sb., które zmienia rozporządzenie Ministerstwa pracy i spraw socjalnych nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

11. Rozporządzenie nr 551/2002 Sb., które zmienia rozporządzenie nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

12. Rozporządzenie nr. 5/2004 Sb., które zmienia rozporządzenie nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

13. Rozporządzenie nr. 34/2005 Sb., które zmienia rozporządzenie nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

14. Rozporządzenie nr. 83/1993 Sb., o stołowaniu w ośrodkach opieki społecznej.

15. Rozporządzenie nr. 139/1994 Sb., które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy a spraw socjalnych nr 83/1993 Sb., o stołowaniu w ośrodkach opieki społecznej.

16. Rozporządzenie nr. 147/1995 Sb., które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy a spraw socjalnych nr 83/1993 Sb., o stołowaniu w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu rozporządzenia nr 139/1994 Sb.

17. Rozporządzenie nr. 263/1996 Sb., które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy a spraw socjalnych nr 83/1993 Sb., o stołowaniu w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

18. Rozporządzenie nr. 146/1998 Sb., które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy a spraw socjalnych nr 83/1993 Sb., o stołowaniu w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

19. Rozporządzenie nr. 6/2004 Sb., które zmienia rozporządzenie nr 83/1993 Sb., o stołowaniu w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

20. Rozporządzenie nr. 310/1993 Sb., o opłacie za udzielanie opieki społecznej w ośrodkach zdrowia.

21. Rozporządzenie nr. 7/2006 Sb.,które zmienia i dopełnia rozporządzenie Ministerstwa pracy a spraw socjalnych nr 82/1993 Sb., o opłatach za pobyt w ośrodkach opieki społecznej, w brzmieniu późniejszych przepisów.

§ 122

Wejście w życie

Ta ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007.

Zaorálek v. r.

Klaus v. r.

Paroubek

Share

Dodatkowe informacje